Marcin Zegadło

"(...) Na pocieszenie za tydzień wycieczka do Takanasza pod Elbląg do B., która zaprasza m.in mnie i Lęckiego, ale Lęcki od razu zapowiada, że nie przyjedzie, co nas nie dziwi, bo jak ma przyjechać skoro pisze dwumetrowe posty na FB trzy razy dziennie. Nikt tego za niego nie zrobi, a prawie sto tysięcy ludzi czeka na to z zapartym tchem. Więc Takanasza mnie cieszy jak nic innego, bo rzadko się zdarza spędzić weekend pośród wspaniałych, wrażliwych i mądrych ludzi, którzy na dodatek są jeszcze człowiekowi życzliwi. Czekam i mam nadzieję, że od tej gruźlicy i trypra za oknem nie rozchoruję się i nie zostanę w łóżku, zamiast mknąć na Elbląg drogą szybkiego ruchu moim niewielkich rozmiarów samochodem, którego nazywam Kleszczem ponieważ jest mały, ciemny i bywa wredny. W zasadzie mógłbym w ten sposób opisać również kilka innych istot, w tym siebie, ale założyłem sobie, że w tym dzienniku mniej będzie złośliwości i utyskiwania. (...)"

"(...) A może ktoś ma odwagę zmierzyć się z przeciętnością? Trudno ją zaakceptować. Trudno się z nią pogodzić. Jeszcze trudniej przyznać się do niej skoro to nieprzeciętność budzi zainteresowanie, nieprzeciętność jest interesująca, atrakcyjna. Nieprzeciętność jest seksi. Czy znam kogoś, kto otwarcie powie o sobie: “Jestem przeciętniakiem. Wszystko, co robię jest zwyczajne. Wszystko, co mam do zaoferowania to przeciętność. Nic poza tym. Wyjdziesz za mnie?” Albo: “Jestem absolutnie przeciętna. Nie mam w sobie nic, co mnie wyróżnia i sprawia, że zwracam na siebie uwagę. Oferuję przeciętne życie u mego boku. Jestem gwarancją trwania w przeciętności, dopóki nas śmierć nie rozdzieli.” Z drugiej strony, ta sama przeciętność, która może uwierać i zasmucać jest w gruncie rzeczy bezpiecznym schronieniem. (...)"

"(...) Czy nie daje nam jednak poczucia ulgi owo piętnowane przez Marka Aureliusza - wyobrażenie. Ileż to razy ulegaliśmy złudzeniu. Ileż razy dawaliśmy się pięknie samym sobie oszukać. Zdawałoby się - cóż w tym złego połudzić się odrobinkę, pożyć sobie przez chwilę w urojeniu. A przecież roić sobie można w głowie sukcesy, przyjaźnie, można planować podróże, na które nigdy nas stać nie będzie, albo w które nie wybierzemy się bo dzieci, bo praca, bo strzyka nas w dupie. Czy nie można sobie dla przykładu uroić miłości? Czy nie można w urojeniu kochać bezgranicznie? Znam takich co mogli, a nawet czuli się z tym wyśmienicie. Oczywiście dopóki im to urojenie nie wylazło spod powiek, co wiązało się naturalnie z bolesnym wstrząsem i dupą zbitą. (...)"

"(...) Obojętność to w zasadzie narzędzie przydatne. Brak obojętności natomiast bywa źródłem wielu dolegliwości, które przychodzą wskutek angażowania się zarówno w swoje jak i nie swoje sprawy. Miałem kiedyś znajomego, który lubił powtarzać pytany o swoje stanowisko w danej kwestii: “Mam na to wyjebane”. I chociaż ów cytat nie ma w sobie doniosłości cytatu z Maraiego, oddać mu należy sprawiedliwość i uznać ową dekadencką postawę za imponującą w swojej kategoryczności.. Dodam jedynie dla porządku, że Ali wyjebane miał na wszystko. Na rząd, na podwyżki cen benzyny, na pracę i wypoczynek, na miłość, której nie czuł i nienawiść, która była mu obca, miał wyjebane dokumentnie na codzienność oraz nadzwyczajność. Jebał - jak twierdził - po całości jebanie i niejebanie, dobrą i złą zabawę. Miał wyjebane na wegetarian i na mięsożerców, ogólnie rzecz biorąc pozostawiał wcieleniem “wyjebania” i definitywnie jebał wszystko. (...)"

Źle śpię. Męczą mnie idiotyczne sny. Pozostając jednak bez wpływu na to, co wyświetla się pod powiekami budzę się z przeświadczeniem, że oto przed momentem rozpędzonym samochodem uderzyłem w omszony dąb stojący na poboczu wiejskiej drogi (trzeci stopień odśnieżania) i z całą pewnością jestem martwy, co ostatecznie daje mi poczucie ulgi, która jednak ustępuje miejsca powracającej świadomości. Za oknem pulsuje sygnalizacja świetlna, a ściany pokoju, na zmianę, stają się pomarańczowe i sine od ciemności. "Czyż istnieje coś bardziej przerażającego niż zdać sobie sprawę, że mamy chwilę teraźniejszą" - pisze Virginia Woolf w powieści "Orlando", którą czytam jeszcze przed zaśnięciem i w zasadzie moje sny powinny być queerowe, zamiast tego oscylują pomiędzy koszmarem motoryzacyjnym, a etiudą o błyskawicznym zgodnie. Nie ma na to lekarstwa innego niż nocny spacer do lodówki. A więc: jogurt naturalny z granolą i smoothie. Głód czy kompulsywne zajadanie stresu?

(...) Jeśli staniesz wędrowcze w mieście Cz. pod balkonem moim, wystarczy, że wykonasz kilka kroków, żeby przenieść się z ponurych zapleczy pawilonów handlowych do ich ściany frontowej. A tam czekają na ciebie sympatyczni, śniadzi obcokrajowcy, którzy zaproponują ci kebaba. Zdarza mi się w chwilach słabości wynieść stamtąd kebaba z falafelem i pożreć go "na pokojach" gapiąc się z pełnymi ustami w ekran monitora, ponieważ jedząc przed ekranem, na którym poruszają się aktorzy wypowiadając do siebie kwestie, które mnie w gruncie rzeczy nie obchodzą, mam wrażenie, że jem posiłek w towarzystwie Holoubka, Zapasiewicza, albo jeśli mam na to ochotę zawsze doskonałego Więckiewicza lub Marka Kondrata. (...)

Czy zatem nie ma innej fikcji niż ta, która po nas przychodzi? Czy nie ma innej rzeczywistości niż ta, na którą się zdecydujemy? Fikcja chce trwać. Chce sycić się swoją arogancją i czekać aż w końcu zostanie zdemaskowana, żeby wreszcie być zauważoną - dokładnie wtedy, kiedy jest już za późno, kiedy nie ma już odwrotu, albo kiedy odwrót jest klęską ponieważ nawet śmierć, która wtedy przychodzi jest niczym więcej niż śmiercią narracji. A to z kolei zamienia dramat w komedię. Nie ma nic więcej. Doszliśmy do ściany. Albo po prostu obudziliśmy się zaskoczeni, że istnieje coś więcej niż zmyślenie.