Strategy&Future

Znów zaskakują nas nowe doniesienia o zastosowaniu w działaniach wojennych w konflikcie ukraińskim sprzętu bojowego w sposób niekonwencjonalny. Niedawno byliśmy świadkami przerobienia przez Ukraińców starych bezzałogowych samolotów rozpoznawczych Tupolew Tu-141 i Tu-143 na improwizowane pociski klasy Cruise. Za ich pomocą rażono kilka celów w głębi Rosji, w tym lotnisko, na którym stacjonowały bombowce Tu-95 i Tu-22M. Niektóre z ukraińskich samolotów pocisków doleciały nawet w pobliże Moskwy, Rosjanie nie mogą się już zatem czuć na swoim terytorium całkowicie nietykalni.

„Każdy dowódca wojsk lądowych dąży do bitwy, w której zniszczy przeciwnika (seeks the battle of annihilation); tak dalece, jak pozwalają na to warunki, stara się on powielić we współczesnej wojnie klasyczny przykład bitwy pod Kannami”. Tymi słowami Naczelny Dowódca Alianckich Sił Ekspedycyjnych w czasie II wojny światowej, generał Dwight Eisenhower, podsumował wpływ, jaki na poszczególnych dowódców i szerzej na historię wojskowości miała najbardziej znana bitwa II wojny punickiej (218–201 r. p.n.e.).

Ta wojna zapisała się w historii jako konflikt, który obie strony uważają za wygrany. Mimo że Israel Defense Forces (IDF) zostały zaskoczone działaniami koalicji państw arabskich, ta nie zdołała wykorzystać efektu i szybko, choć nie bez zaciekłego oporu, uległa Izraelowi.

Rywalizacja o podbój Inflant zaowocowała tzw. I wojną północną lub inaczej wojną siedmioletnią 1563–1570. Był to początek długoletnich zmagań w tym regionie. Następną burzliwą odsłoną tego konfliktu była II wojna północna, w Polsce znana jako potop szwedzki 1655–1660, a ostatnim, najdłuższym i najbardziej brzemiennym w skutki, akordem tych działań była III wojna północna (1700–1721).

Toshi Yoshihara (CSBA, autor książki „Mao’s Army Goes to Sea”, 2023) i Albert Świdziński omawiają chińską strategię morską.

W części pierwszej niniejszego artykułu przedstawiono podstawowe dane techniczne zestawu 9K720 Iskander, podkreślając jego zdolność do działania w dużej mierze autonomicznego oraz duży zasięg wystrzeliwanych przez niego pocisków, które ponadto potrafią manewrować i są bardzo trudne do zestrzelenia.

Nic nie wskazuje na to, aby trwająca od roku wojna na Ukrainie miała się szybko zakończyć. Wygląda raczej na to, że wojna nie osiągnęła jeszcze apogeum, a ten rok będzie tylko kolejnym aktem w długim geopolitycznym dramacie na kontynencie europejskim.

Federacja Rosyjska – kronika upadku. Rosyjska armia przygotowuje się do długiej wojny. Część 2

Pierwszego marca 2018 r. prezydent Putin ogłosił, że Rosja prowadzi zaawansowane prace nad innowacyjnymi systemami uzbrojenia, wśród których wymienił podwodne i latające obiekty o napędzie atomowym (i tym samym o nieograniczonym zasięgu) oraz hipersoniczny pocisk lotniczy Kindżał. O ile doniesienia o rzekomo prawie gotowych do służby dronach napędzanych energia atomu uznano za mało realistyczne, informacja o pocisku hipersonicznym okazała się prawdziwa.

Niedawno opublikowany w S&F artykuł Marka Budzisza dotyczył raportu brytyjskiej organizacji RUSI na temat działań powietrznych podczas obecnego konfliktu ukraińskiego [1] [2]. Niniejszy artykuł do pewnego stopnia można potraktować jako jego uzupełnienie.

Jedenaście miesięcy po rozpoczęciu pełnoskalowej wojny na Ukrainie straty rosyjskich sił zbrojnych szacowane są przez amerykański wywiad na 188 tys. zabitych i rannych, czyli z grubsza rzecz biorąc odpowiadają one liczebności rzuconej do walki 24 lutego armii[1]. [1] https://www.moscowtimes.ru/2023/01/21/razvedka-ssha-putin-poteryal-v-ukraine-pochti-vsyu-armiyu-sobrannuyu-pered-24-fevralya-a31498

Albert Świdziński czyta symulowane przemówienie pt. „O broni jądrowej i gwarancjach bezpieczeństwa dla Polski″.