Jarek Holden

Główny bohater pisze o sobie i swoich cierpieniach, jednak woli – wybiera rolę podglądacza, dlatego z pasją godną detektywa opisuje innych. Większość podglądanych ma pseudonimy. Kryminał jak nic...

Nastassja Martin jest francuską antropolożką i pisarką. Specjalizuje się w populacjach Dalekiej Północy. Martin jest znana ze swojej opowieści „Croire aux fauves”, w której opisuje atak niedźwiedzia. I do tej właśnie książki chce Was przekonać. Autobiograficznego dziennika pełnego udręki.

Tłumaczenie tej powieści, to mistrzostwo świata! Anna Wanik wykonała katorżniczą pracę.

To, co się dzieje w tej narracji, jest szalone. Bo to kartki wyrywane z zeszytu, zapisanego ostrym piórem. Szczerość. Zaufanie. Empatia. Ból. Cierpienie. Radość. Strata. Żałoba. Tożsamość. Molestowanie… Wszędzie woda! Sól i kamienie. Krew.

Najnowszy „Liberation” stawia pytanie: - Czy to świat zwariował, czy kultura francuska? Wątpliwości szaleństwa nie zostają rozwiane, ale Nobel dla Annie Ernaux nie wszystkim przypadł do gustu. Bo w tekście pada nawet taka fraza: „Pechowa Annie Ernaux, która myślała, że ​​dostała Literacką Nagrodę Nobla. W rzeczywistości ten Nobel nie był „prawdziwym” Noblem. Był to głównie „No Nobel”, który nie został przyznany Salmanowi Rushdiemu”.

Króliki, czy od nich się zaczęło. W książce tak. A co z Nową Zelandią, Finlandią i innymi miejscami beztroski?! Czy pojawienie się dziecka „wiele” zamyka, czy wszystko otwiera!?

Tove Ditlevsen pisze o sobie, a książka podoba się tak bardzo – bo to zwierciadło nas samych. Naszych zmagań, przekleństw i wariactw. To liryka – epika żałobna, a jednocześnie hymn życia. Tove Ditlevsen nigdy nie przestała tęsknić za zastrzykami. Tove Ditlevsen nigdy nie przestała być poetką, prozaiczką, matką, partnerką… kobietą samotną. Wszystkie formaty były jej, a każdy ją uwierał!

Tekst „Matrioszki” jest znany publiczności od niemal dziesięciu lat. Jeszcze jakiś czas temu „stał” jako darmowy link. Prezent od krakowskiej ha! art. Teraz wydany na papierze daje, nadal, po garach, po wątrobie. Matka, córka, babka – to bohaterki nieoczywiste, ale występujące w tej narracji. Jednak to nie jest jedynie głos międzypokoleniowy. To jest refleksja, stara jak świat; te same błędy, to samo cierpienie, tacy sami faceci.

To jest powrót do pisania rozprawy „o pojęciu alegorii”. Używania słów z palety tysiąca bibliotek. Prywatnych, uniwersyteckich, publicznych. Logiczne powiązanie zdarzeń, wydarzeń i prywatnych powidoków.