Bartek Fetysz

"(...) Na co księżom albo zakonnicom celibat? Żeby wszystko zostało w kościele. Nie ma potomka, nie ma testamentu, jest więcej na telewizję Trwam i Radio Maryja. Sponsoring jednej z największej i najbardziej skorumpowanej w państwie władzy. Bo po co z człowieka za życia robić robota bez seksualnych potrzeb? Czy księża i zakonnice mają zakaz masturbacji? Przecież od nadmiaru hormonów można odjechać. No i odjeżdżają. Pod sutannami trzymają pornole, często dziecięce, ale skoro hostia w rączce, to wybaczone (...)".

"(...) Wielki Jarosław patrzy. Chce zgwałcić konstytucję, demokrację, zgilotynować wolność na potrzebę obrony swoich zwichrowanych przekonań. Jak to możliwe, że człowiek, który nie ma oficjalnej władzy, trzyma wszystko tak ciasno w jednej ręce? Oszołom, który ogarnięty manią wielkości w swej maleńkości, chce podbić glob, we własnym, bo polskim sosie. POL-liszki. Naród na wpół zmutowany (...)".

"(...) Ten newsletter będzie na wskroś polski i będzie wyglądał jak pasmo reklam - od bólu głowy do bólu dupy, aż po całkowite zesranie. I nic Wam w nim nie polecę (...)".

"(...) Robotnice można poznać od razu: “Pani, bo po co ja będę do hurtowni jeździła, jak na Aliexpress ja to samo dostane, a pięć razy taniej? Chce Pani to niech Pani idzie, głupia, przepłaca. Dzisiaj to wszystko made in China. A pilnik to ja przecież spirytusem przetrę i jak nowy, trzeba być dzisiaj eko, co będę wyrzucała i planetę zaśmiecała? Pilnik nie plaster, nikt nie zauważy, że zagrzybiony. Przecież mi tu z TVNu nie przyjdą z UV-kami, ha ha, dobre sobie, wielkie mi stylistki – też kursy zrobiłam – pani popatrzy na te dyplomy” (...).

"(...) Anglicy nabywają masowo rzeczy w Primarku, bo tanio. Trochę jak Zień w Biedronce, luksusy zerżnięte z wielkich marek. Kupują też wszystko reklamowane przez Kate Moss. Gdy Kate mówi: „Get the London look", wszyscy ustawiają się w kolejkach. Gdy mówiła to Rita Ora, wyszło do kitu. Ale czym jest „London look”? Londyn ma look emigracji. Gdyby nie przybysze, londyńczycy nosiliby koszulki z fasolą na toście, podpisane „Tasty". Albo getry w pionowe frytki, bo – wiadomo- pionowe wyszczuplają (...)".

"(...) Polska nie jest już moim domem. Mam tu co prawda mieszkanie, budynek, ale ten kraj nie jest moim krajem. Nie mam do niego żadnych praw, tak jak on nie ma do mnie. Urodziłem się tu nie z własnej woli, jestem imigrantem, przyszedłem z planety Macica. Przypadkiem wypluto mnie tu. Nauczono żyć wedle zaakceptowanego kodeksu i praw na ziemi polskiej. Wykarmiono, przyszyto do klas, szkół, społeczności. Do pewnego wieku musiałem chodzić z tą szpetną łatą. Czy była modna, brudna, nudna, czy nie - nie mogłem jej zerwać. Przyszyta była z terminem ważności, oklejona banderolą, znakiem jakości (...)".

"(...) Medialną komunię przyjąłem w 2004 roku. Wcześniej bowiem pisałem, ale do szuflady. Dzwoniłem do managerów artystów, przedstawiałem się jako dziennikarz i robiłem wywiady. Jak każdy początkujący miałem silną potrzebę i chęć zaistnienia gdzieś z tymi swoimi bazgrołami. Nikt nie odpowiadał na moje maile, tak jak do dzisiaj w Polsce na maile się nie odpowiada. Już wtedy hartowano mi dupę pod względem cierpliwości. Niestety, ani się w tej cierpliwości nie zahartowałem, ani się jej nie nauczyłem. To cecha mi obca (...)".

(...) Mój Instagram, jak i reszta social mediów, banowana jest przez Metę w związku z moim zaangażowaniem w publikowanie treści pro-palestyńskich. Posty o byle gównie mają zasięgi na tysiące i setki lajków, ale posty o Palestynie są "chowane". NIE BĘDĘ MILCZEĆ. MILCZENIE JEST PRZYZWOLENIEM NA LUDOBÓJSTWO (...).

"(...) To nie była łatwa decyzja, ale po prawie dekadzie pisania dla Mety, mam dość darmowej pracy w tejże światowej korporacji. Oprócz niezbyt chcianej rozpoznawalności, niebieskiego ptaszka obok nazwiska i grupy wspaniałych Czytelników, ta praca przyniosła mi więcej stresów niż radości. Bo niezależność i szczerość mają swoją cenę - stajesz się konkurencją dla hermetycznego mainstreamu i zatopionych w układach mediach (...)".

"(...) Trafiłem na dno Internetu. Kłamię teraz bezczelnie, bo na bank jest dno dna i za moment je odkryjemy, ten ocean jest bez dna, jest bezgraniczny. Ta ślizgawka jest bez końca, ewentualnie ma przystanki. Przystanąłem dzisiaj na kilku, żeby złapać oddech, czytając o kolejnych przez Was nominowanych i włos na ciele mi się zjeżył (...)".

"(...) Martwe płody jak czopki wsadza się w kobiety i czeka, aż się rozpuszczą. Zaleją śmiercią organizm. Ani jednej więcej? No to Wam pokażemy! W piekarnikach Waszych brzuchów trzymać będziemy martwicę. Nie donosiłaś? To też zdechniesz (...)".

"Ostatnio gównem zapachniało w Polsat News, gdzie Waldemar Buda otworzył usta i z powabem godnym szambowozu nazwał Biedronia "mężem albo żoną" Śmiszka. Jako beton nie wie bowiem, że w związku dwóch mężczyzn obaj są mężami, a w związkach dwóch kobiet obie są żonami. To prosty algorytm (...)".