Bartek Fetysz

"(...) Jestem obecnie otyły, tak, moje BMI wyjebało skalę, a u mnie w głowie skalę żenady. Mam nadciśnienie. Pracuję nad tym. Ćwiczę. Ponoć pozbycie się części dupy sprawia, że pozbywasz się też chorób. Wiem o tym, ale jakoś przez ostatnie miesiące nie przyswajałem tej wiedzy odpowiednio. Tak samo jak litrów wody, mimo że alkoholu w wielkich ilościach od kilku miesięcy nie piję (...).

"(...) W Dzień Kobiet, który obchodzę cały rok, bo kobiety supportuję od stycznia do grudnia, a nie tylko 8 marca, pisze do mnie Kasia Cerekwicka: "Fetyszu, z psiapsiółami jesteśmy w Londynie, może się jakoś złapiemy? Jest nas cała szóstka". Ledwo w sumie co z chorób zakaźnych wyszedłem, ale myślę, że taka kolejna okazja szybko się nie zdarzy (...)".

"(...) Nie było mnie tu długo. Nie wynikało to z lenistwa, ale z emocjonalnego zastoju. Fizycznego też, bo przez cały luty chorowałem. Zaczęło się niewinnie - od grypy, która dusiła mnie tak, że zastanawiałem się czy nie wróciła mi z dziecięcych lat astma, a to najgorsze co mogłoby mnie spotkać, wszak człowiek, który nie może oddychać umiera podwójnie - kaszląc i ze strachu. Google również nie pomaga wtedy w diagnozach. Nie mówi też o tym, że grypę można magicznie zamienić w anginę, co jakimś cudem uczyniłem i Walentynki zacząłem od antybiotyku (...)".

"(...) "Pozywam Telewizję Polską za kłamstwo, że pobierałam pensje w wysokości 11 7 tys. zł miesięcznie. Tusk dyszy obsesyjną żądzą zemsty na moim mężu za telewizję 2016-2022, kiedy piękna i silna TVP wygrywała walkę o dusze Polaków. W ramach politycznej zemsty nowa ekipa, wiedząc, że nie można przypisać nam żadnych nadużyć, choć bardzo by tego chcieli, postanowiła zohydzić nas w oczach społeczeństwa" - mówi Joanna Kurska (...)".

"(...) Niedawno oburzano się, że dzieci nazwałem personifikacją plemnika. Wszyscy nimi jesteśmy. Cytowano mnie na parentingowych stronach i w głowach się rodzicom odurzonym zapachem świeżej sraki nie mieściło, że o dzieciach można pisać "pampersochód" czy "cycołap". Nie widzę w tym nic obraźliwego (...)".

"(...) Ludzie są z natury podli. Ja też bywam trochę podły. Czasami się nawet taki budzę. Mimo ogromnej asertywności po prostu sporadycznie nie chcę sprawiać komuś przykrości, bo gdzieś tam w czeluści swojego wnętrza jestem jednak uczuciowy i pozwalam na przekraczanie swoich granic. Ona uśmiecha się, rozkłada ramiona, robi krok w moim kierunku, a ja natychmiast czuję się jak uczestnik tych programów na Animal Planet "Oko w oko z drapieżnikiem" i wyginam się jak w Matrixie żeby mnie bestia nie uszkodziła zbyt dotkliwie. Bo jestem z tych niedotykalnych. Naprawdę nie znoszę się przytulać. A jak czuję cudzy oddech na szyi to od razu chcę być Środą Popielcową i w proch się obrócić, bo z niego powstałem i pragnę być glebą (...)".

"(...) Wydaje mi się, że świat był kiedyś lepszy. Że lepiej funkcjonowaliśmy jako społeczeństwo. Że rodzina i przyjaźń były na pierwszym miejscu, że te więzi trwały wiecznie i były nierozerwalne. Że się naprawiało, a nie wymieniało czy wyrzucało. Wymieniało się żetonami, reklamami, karteczkami, naklejkami, ale nie filarami zaufania. Nie handlowało się uczuciami (...)".

"(...) Od pokoleń kobiety w ciąży sprowadza się do roli mikrofalówek. Mają być obrotne, w miarę ciche, rozgrzane matczynym uczuciem i piszczące pod koniec. Najlepiej, gdyby w trakcie nie wychodziły z domu, nie pokazywały obrzmiałych ciał, nie miały mdłości, nie narzekały, bo przecież ciąża to dar Boży. Tylko niewdzięczne narzekają i rzygają pod siebie, a przecież powinny srać brokatem i tęczą (...)".

"(...) Program "Top Model" jest reprezentacją ubóstwa, które od lat uprawia polska widownia. Wykastrowana w większości z wiedzy o świecie mody, włącza telewizory, aby przez ekran nieco go liznąć. Obstawia jednak zły program, który z modelingiem ma tyle wspólnego co Kaja Godek z in vitro (...)".

"(...) Miłości się nie ocenia. Nie kalkuluje. Chyba, że to miłość homoseksualna w Polsce. Ta to jest na jakimś kagańcu tęczy. Jest w kraju zboczeniem (sic!). Wyobraźcie sobie, że kiedy osoby publiczne się zakochują w sobie, to też jak te niepubliczne mają w dupie cały świat. Chcą być niewidoczne i dla siebie. I na przekór wszystkiemu idą pod prąd. W Polsce to jednak niedopuszczalne. Trzeba obciąć skrzydła i zgwałcić komentarzami. Z gęby ściągnąć różowe okulary, opluć je, porysować szkła i oprawki. Zdeptać. Ha, ha, ślepy nie ma gogli! (...)".

"(...) Zazwyczaj nie opowiadam o swoim życiu prywatnym, ale dzisiaj opowiem, bo może ta prywata powstrzyma kogoś przed wyłączeniem światła, pójściem w mrok i przykryciem się w nim kołdrą pod którą czyhają potwory. I ona, ta szmata. Tak, mówię do Ciebie. Do szmaty, która zalega mi w głowie i co jakiś czas wypełza z zaułka, w którym wydawało mi się, że już jej nie ma, bo ją zrecyclingowałem. Zutylizowałem, bo tak trzeba z toksycznymi odpadami własnej głowy. Napierdala się w nie chemią, naświetla, prześwietla, gotuje, zamraża, funduje jej się wpierdol na każdą pogodę, wycina się jak raka. I oddycha od nowa rozciągając skurczone tymczasowym zachłyśnięciem płuca. Wdech, wydech (...)".

"(...) Niebieski "ptaszek" przy nazwisku na Fejsie czy Instagramie jest jak hologram na kasetach w latach 90-tych. Odróżnia oryginał od pirata. Chociaż powinienem o tym pisać w czasie przeszłym, bo dzisiaj, każdy może go sobie doczepić, ozdobić nicka jak dupę korkiem analnym zakończonym końskim, kolorowym włosiem. W sieci stajesz się zauważony, kupiony jak Obserwujący z Turcji kilku nadwornych celebrytek, a w realu, z korkiem w dupie jesteś personifikacją My Little Pony. Bez końskiego certyfikatu umożliwiającego start w zawodach w Ascot (...)".