Bartek Fetysz

"(...) Teksty miałem oddać do 30-tego października. Pisałem na bieżąco i jednocześnie robiliśmy w tym samym czasie korektę. Pracowałem u Victorii Beckham od poniedziałku do piątku od 9-tej do 16-tej. Wracałem do domu i bazgrałem felietony (...)".

"(...) Wydanie książki to dla każdego autora MARZENIE. Jest jakby koronacją pewnego okresu życia i pracy. Oficjalnie można nazywać się wtedy autorem albo jak kto woli - pisarzem. Po jednej książce pisarzem się nazywać będę. Mam w sobie jeszcze jakieś pokłady poczucia żenady i pokory (...)".

"(...) Droga Pani, wiem, że depresja ma wiele twarzy i każdy ma swoją. Postanowiłem napisać do Pani list i zdradzić, jak w depresji żyją ludzie tacy jak ja. Zwykli. Bez wysokich budżetów i sponsorowanych wycieczek, w trakcie których piszemy książki ozdobione licznymi patronatami medialnymi, bo przecież wiadomo, że chodzi o sprzedaż (...)".

"(...) Każdy, kto pracuje w mediach, chce się nabić na obiektyw i doznać zapłodnienia chwilową popularnością. W ten sposób w dzisiejszych czasach mierzy się swoją wielkość. Nie linijką, jak członka w chwale, ale ilością publikacji, polubień i zdjęć. Popularność to natychmiastowa inseminacja, ciąża instant, zalana artykułami w prasie, ewentualnie na portalach plotkarskich. Artysta gotowy. Wystarczy włożyć w formie sprasowanego płodu do wody i już nabiera wybrzuszenia, nóżki, rączki, brzuszek, japa rozdziawiona, spragniona poklasku i sławy. Celebryckie pisklęta (...)".

"(...) Klamka zapadła, idę pod nóż. Robię przeszczep włosów. I ja, największy cienias pod słońcem jeśli chodzi o krew, rany cięte i kłute, nagle stałem się Janosikiem i nic nie było mi straszne. Wiedziałem bowiem, że albo pod skalpel, po męsku, albo w wieku lat dwudziestu pięciu będę wyglądał jak Jan Maria Rokita. (...)".

"(...) Rafał M. został parę lat temu Misterem Polski, robił brzuszki, absy, rzeźbę tricepsa, bicepsa, nerwów moich i cudzych, malował paznokcie dziewczynie, potem reklamował kolekcje odzieży targowej oraz bieliźniarskiej i pokazał światu brata i ojca, z którymi z kolei reklamował garnitury. Z bratem pokazał się nawet nago, jak w koreańskim pornolu, wypikselowany, ale to ojca dziewczyny chciały gwałcić i był bunt i wrzask, pas cnoty od syna dla taty. Potem były sesje, światła, kanapy. Obstawiam, że niedługo, niebawem, w jakimś magazynie zatrudnią właśnie ojca Maślaka, a potem nawet i brata. W końcu co zupa grzybowa to nie jeden maślak (...). 

"(...) Nie każdy musi być fit. Jedni przyjmują 210 kilo na klatę, inni pączki. Ja wciągam cztery bez mrugnięcia okiem. Kiedy zadzwonili z kolejnej siłowni z pytaniem, czy pojawię się na treningu, powiedziałem z udawanym szlochem, że niestety, ale Fetysz wyzionął ducha, zatem proszę więcej nie dzwonić, bo my teraz w żałobie. Zrozumieli (...)".

"(...) Rok 2013, tydzień do świąt. W beauty, czyli w kosmetykach i perfumach, gdzie wówczas pracowałem jako asystent managera, to najlepszy i najgorszy czas. Pieniądze lecą z nieba, tylko je pakować, ale pic polega na tym, że wszystko w tej grze jest na czas. Każdy się oczywiście  spieszy, prezenty na ostatnią chwilę, a ty liczysz straty, bo masz tylko dwie ręce i dwie nogi, taka z ciebie indyjska bogini czasu - Kali, jak z paluszka obwarzanek. Nie wyrabiasz się, a klienci odchodzą. Pakuję przy kasie prezent numer 12876 i kątem oka widzę Abdullaha (...)"

"(...) Gdzieś widziałem mural z napisem: „Najbardziej uciemiężona jest czarna kobieta”. Dlaczego zamiast celebrować swoje piękno, swoje naturalne włosy prostują albo tracą z każdą nową treską czy peruką? I noszą te dziewicze czapki przez cały rok, po co? Żeby dorównać europejskim, białym, kanonom piękna. Bo całe życie im mówiono, że ich naturalne włosy to filc, brzydota. Wczesna Beyonce też się wciąż wybielała na zdjęciach. W pierwszych kampaniach wyglądała jak latynoska Jennifer Lopez. Czy ktokolwiek widział Michelle Obamę w afro? (...)".

"(...) Chłop im więcej zaliczy, im więcej dzieci narobi, za które nie płaci alimentów, tym bliżej mu do Jamesa Bonda, wzoru dla całej polskiej wsi. Kobieta z takim zachowaniem to od razu szmata nikczemna i trzeba upodlić. Czy jest to związane z naszym polskim wychowaniem? Jest ono nieco jaskiniowe, średniowieczne - że niby mężczyzna może ile wlezie, bo świadczy to o jego byczej sile rozpłodowej, a u kobiet najseksowniejsze są zaciśnięte nóżki i usłużność? Życiowe cnotki niewydymki? W czasach równouprawnienia naprawdę wydaje mi się to żałośnie śmieszne. Z iloma trzeba pójść do łóżka, aby zostać dziwką? (...)".

"(...) Dlaczego ciągle dwóm mężczyznom zadaje się pytanie, który jest żona, a który mężem? Dlaczego pyta się o to samo dwie kobiety? W związkach hetero nie ma takich dylematów. A przecież w każdym z nich, ktoś jednak nosi spodnie i nie zawsze jest to facet – bywają pantoflarze. To krzywdzące wciskać ludzi w znane szufladki, koniecznie z jakąś banderolką, żeby zrozumieć wedle własnego postrzegania świata (...)".

"(...) Żyjemy w czasach, kiedy, aby być popularnym czy lubianym i zaistnieć, nie wolno mieć opinii. Wszystko należy chwalić, na wszystko się zgadzać, bo wszystko jest przecież sponsorowane: brania, wycieczki, okładki, baner, ryj suko, milcz, zachwalaj. A jak się nie zgadzasz, to cię nie ma, korektor, gumka, spierdalaj. Recenzje to dekalog pochwał, zdjęcia wypolerowane do granic możliwości, z takim błyskiem nie poradziłby sobie ani CIF, ani nawet pasta SAMA (...)".