Bartek Fetysz

(...) Nazywanie Polski krajem katolickim? Gdy wierchuszka kościelno-inteligencka twierdzi, że Franciszek bredzi? Podważanie autorytetu papieża, a co za tym lub nad tym idzie - Ducha Świętego, to chyba grzech. Nieodpuszczalny w dodatku. Tak jak polski katolicyzm nie odpuszcza, by zamienić Polskę w kraj kościelny. Polski katolicyzm jest wiejski. Pogadanki księży w mediach, na kazaniach są jak do dzieci. I to nie z ojcowskiej dobroci, ale nieogarnięcia. Nie ma w tym ani psychologii, ani filozofii chrześcijańskiej. Jest łopatologia pacierza, katecheza. Kościół ma na wszystko odpowiedź. Jest Piekło albo Niebo. I do widzenia. Żyjemy zastraszani tym schematem (...).

(...) Nie rozumiem hipokryzji #metoo. Niektóre aktorki, które oskarżały Weinsteina dziękowały mu w przemowach, tuliły się do niego, niektóre zapraszały do swoich domów. "Papierosy, wóda, seks", jak śpiewał na płycie Wiśniewski. A teraz niby co? Flinta i "Żałuję"? Niech za przykład tej hipokryzji posłuży mi najsłynniejsza ze wszystkich rezydencji - Playboy Mansion. Bo tam, po wyjściu, wszystkie były nagle molestowane, orgie ze starcem z bolcem z tektury przeszkadzały, zapach starego człowieka mdlił, zasady panujące w domu nie takie. Och, jakie biedne, nie mogły wyjść po dziesiątej, mieć chłopaków, sraków, ale jak co tydzień czeki przyjmowały to było dobrze? Wtedy Hugh był słodki, wspaniały, najlepszy przyjaciel, partner marzeń, dziewczyna numer jeden, dziewczyna numer dwa, #daddy (...).

(...) Celebrycki światek ocieka myślowym syfem. Te pseudocelebrytki, te dziennikareczki, które nie mają NIC do powiedzenia, zasiadają na fotelach redaktorek, scenarzystek, reżyserek, migają nam tysiąckrotnie na ekranie, a nie niosą ze sobą żadnego przesłania dla dorastających dziewczyn czy kobiet (...).

(...) Nienawidzę lotnisk, zawsze spotyka mnie tam jakaś trauma (tfu, tfu, tfu), szczególnie w Polsce, gdzie NIKT nie pomaga i każe wstawiać torby w te pierdolone małe obręcze wykonane chyba dla hobbita, bo jakimś cudem wymiarowa torba nigdy się w nie nie mieści (...).

(...) Czy moje kupne avocado boli, kiedy je kroję. Czy arbuz cierpi? A co z pomidorami? Czy potas łzawi? Albo ziemniaczana skrobia? Czy witamina C kwili między siekaczami? A co z witaminą B? Tyle pytań. Tak mało odpowiedzi (...).

(...) Popełniłem kiedyś wielki błąd, nie raz, a dwa razy. Wytknąłem kobietom epatowanie ciążą - Joannie Krupie zarzuciłem handlowanie zdjęciami ledwo co narodzonej córki, a Kasi Warnke epatowanie ciałem na pokazie mody. Dzisiaj, oglądając sesję brzemiennej Rihanny, której fotografie dla VOGUE zrobiła Annie Lebovitz, zastanawiam się dlaczego dałem sobie prawo do oceniania dwóch kobiet, ich decyzji o własnych ciałach i prywatności. Joanno, Kasiu – przepraszam (...).

Na świecie wojna, w Londynie - bańka mydlana. Żyję w jakimś bunkrze. Nie oglądam wiadomości, nie słucham radia, bo nie mam czasu. Pracuję od poniedziałku do piątku, kiedy mogę to finansowo wspieram różne organizacje, udostępniam posty, ale ograniczam od kilku dni życie w sieci do minimum. Ważny jest dla mnie reset. Jako osoba, która od lat zmaga się z depresją, czasami muszę powyciągać z gniazdka wszystkie kable i pobyć w ciszy.

Niepublikowana rozmowa z Michałem Wiśniewskim przeprowadzona dla WP Kobieta w 2017.

Ukruszył mi się zaplombowany wcześniej ząb. Przedwczoraj wieczorem zaczął petting ze szczęką i głową. Delikatne pchnięcia w głąb nerwu zębnym kutasikiem. W odpowiednich odstępach czasowych. Naczytał się skurwiel Kamasutry i nauczył powstrzymywać wytrysk. Za to jak rano wystrzelił to mi mózg zalał bólem.  

Bartek Fetysz – polska biedo-cebula z wetkniętym w dupę piórkiem brytyjskiego osiedlenia na stałe. Czyli Cebulak Deluxe, który z Polską wspólny ma język i mental, choć ten drugi, prany przez 11 lat w angielskim proszku pełnym grzecznościowych molekuł zamiast biało-czerwonego ograniczenia ma odcień wolności wykrochmalonej w feerii multi-kulti.    Ciao, Darling! Tak witam się i żegnam z przyjaciółmi i znajomymi przez telefon od lat. Włoskie “ciao” przyswoiłem pracując dla Versace. Wszystkim w firmie zastępowało ono angielskie “good morning”, “good afternoon” czy “hi”. “Ciao Amore” romantyczniejsze niż brytyjski, ustny pierd brzmiący “Hey mate, how are you?”. Kulturalne, powitalne angielskie pierdololo przypomina ich popularne danie: fish & chips – rybę z frytkami, na które jakiś kutas spuścił się kiedyś zabójczą mieszanką soli i octu. I tak im zostało.