Bartek Fetysz

"(...) Za oknem świeci słońce. Chciałbym je zgasić. Chcę żeby była noc. Najczarniejsza z najczarniejszych. W kolorze smoły. Chcę żeby połknęła słońce i świat (...)".

"(...) Po razy pierwszy, nie wiem, od jakich słów zacząć tekst. Odę do ciszy, która na mnie zstąpiła. Pozbawiła mnie codziennej umiejętności uderzania w klawiaturę. Odę do tymczasowego zapomnienia o sobie, swoich potrzebach, swoim powołaniu. Odę do żalu do samego siebie, która w mojej głowie rozbrzmiewa nutami marszu pogrzebowego (...)".

"(...) Przeczytałem na swój temat w sieci przez dwadzieścia lat praktycznie wszystko. Dzisiaj do CV swoich osiągnięć dodaję słowo "odpychający". Podesłano mi video, sprzed miesiąca, w którym Justyna opowiada o tym, dlaczego zdecydowała się zatrudnić "tłumacza", a w komentarzach, jak zawsze w Polsce, wyścig na to, kto dojebie mi bardziej. "Angielski słabiutki, zasób słów malutki, w Amsterdamie, bo słyszałam, był tak odpychający, że dziennikarze zrezygnowali z wywiadów". Nie byłam, nie widziałam, ale wiem lepiej. Sieciowa pizdościskara (...)".

"(...) Mam poczucie wypalenia. Pewnie przejdzie. Pewnie rozgonię te chmury, ale na razie nie potrafię się skupić, a marzę o tym, że położyć się i przeczytać z uwagą jakąkolwiek książkę. Żadna mi nie wchodzi. Mam ich cały stos. Latam jak opętany po charity shops i kupuję ich na tony. Stoją na półkach, koło łóżka na szafce, czekają na swój moment (...)".

"(...) Czy Polska obudzi się kiedyś z nakolannictwa? Mam wrażenie, że wielka część narodu lubi ssać pałę, być jebana w dupę i srać ze strachu pod siebie. Przeraża mnie ta wizja. Wizja piekła dla kobiet, osób homoseksualnych i osób z niepełnosprawnościami. Przeraża mnie, że do władzy może dojść typ, który o płciach mówi "pucie" i nie ma żadnego poszanowania dla ludzkiej godności. Że jeszcze bardziej podzieli nienawiścią i tak nienawidzącą siebie Polskę (...)".

"(...) Cierpię obecnie na syndrom odstawienia. Mam poeurowizyjną depresję. Wszyscy mnie przed nią ostrzegali, ale jakoś im nie wierzyłem. Całą niedzielę przepłakałem, bo miałem najazd wiadomości na skrzynkach w social mediach i były to najpiękniejsze wiadomości jakie człowiek sobie może wyobrazić (...)".

"(...) Minęły dokładnie 3 tygodnie odkąd napisałem jakikolwiek tekst na Patronite. Przepraszam. Wciągnęła mnie Eurowizja. Wziąłem rozwód ze swoim laptopem, byłem w Amsterdamie, Manchesterze, Madrycie i pisałem fragmenty swojej nowej książki na telefonie. Przebodźcowany spotkaniami z ludźmi, najchętniej bym spał i robię to o wiele za często, zapominam o zleceniach, potem muszę za nie oddawać hajs, załącza mi się anxiety, ADHD, wszystkie syndromy mojego popierdolenia. (...)".

"(...) Zawsze miałem problem z Natalią Kukulską, ale nie wynikał on z tego, że źle śpiewa czy wygląda, bo śpiewa i wygląda obłędnie, ale po prostu wydawało mi się ciągle, że powiedzenie "słucham Natalii Kukulskiej" wali obciachem (...).

"(...) Żyjemy w czasach, w których artystów sprowadza się na margines, a w których byle kto zarabia tysiące na handlowaniu stopami, cipką, prąciem albo dupą. To nie są czasy na które czekałem. Ale umierać jeszcze nie chcę, wszak zastanawiam się, czy może być gorzej. A będzie gorzej. Bo opierdoli nas na hajs za dziesięć minut AI (...)".

"(...) tak się zastanawiam jak to możliwe, że na salonach tyle szmat, a podłoga nadal brudna... (...)"

"(...) "A więc Kochani, nadszedł czas, żebym odniosła się do tej afery medialnej. Wielu z Was na to czekało, rodzina i przyjaciele mnie od tego odwodzili, nie mniej jestem to winna chociażby tym, którzy nadal we mnie wierzą, żebyście zobaczyli, że nie taki diabeł straszny jak go malują" - zaczyna skazana za sutenerstwo Dagmara Kaźmierska, w swoim publicznym wystąpieniu (...)".

"(...) Przyjechałem na weekend do mojej przyjaciółki. Mieszka w strefie czwartej, w południowym Londynie. Za każdym razem kiedy przyjeżdżam do jej małego domku z ogródkiem, czuję się jak na wakacjach na wsi. Cicho tu i spokojnie i uwielbiam w jej zamykać się w jej pracowni i pisać, tak jak właśnie czynię to teraz (...)".