Bartek Fetysz

"(...) "A więc Kochani, nadszedł czas, żebym odniosła się do tej afery medialnej. Wielu z Was na to czekało, rodzina i przyjaciele mnie od tego odwodzili, nie mniej jestem to winna chociażby tym, którzy nadal we mnie wierzą, żebyście zobaczyli, że nie taki diabeł straszny jak go malują" - zaczyna skazana za sutenerstwo Dagmara Kaźmierska, w swoim publicznym wystąpieniu (...)".

"(...) Przyjechałem na weekend do mojej przyjaciółki. Mieszka w strefie czwartej, w południowym Londynie. Za każdym razem kiedy przyjeżdżam do jej małego domku z ogródkiem, czuję się jak na wakacjach na wsi. Cicho tu i spokojnie i uwielbiam w jej zamykać się w jej pracowni i pisać, tak jak właśnie czynię to teraz (...)".

"(...) Kiedyś była taka piosenka "Kometa" i pochodziła z albumu Firebirds "Trans...", którego wokalistką była ukochana przeze mnie wtedy (i do dzisiaj) Joanna Prykowska. Słuchałem jej z namaszczeniem, wręcz religijnym. Ukazała się chyba w 1998 roku. Miałem wtedy z piętnaście lat. Marzyłem, że jestem Aśką i opowiadam o tych wszystkich rzeczach, o których opowiadała ona, wyprzedzając świat o lata świetlne. Bo ta płyta to dla mnie dzieło wybitne. Ukształtowała mnie jako marzącego o pisaniu chłopaka (...)".

"(...) Dzisiaj będzie o miłości. Bo miłość jest niby ślepa, ale jednak wybiera i teraz nie wiadomo, czy ma jakiś kod, czy rzeczywiście jest totalnym Stevie Wonderem i leci po omacku, jak ta kaseta VHS z "The Ring", na kogo padnie, na tego bęc. Siedem dni i do studni, spadaj mała kurwo, dno polerować. W moim miłosnym życiu, też tylko dna w studniach polerowałem. Jeszcze mi się nie udało żywcem wydostać na powierzchnię i stamtąd wyczołgać jak biedna Samara, bagienna wodzirejka (...)".

"(...) Będąc niedawno w Polsce spotkałem "przyjaciółkę". Dawną, wręcz zamierzchłą. Przyjaźniliśmy się bardzo jakieś dwadzieścia lat temu i do dzisiaj mam do niej sentyment. Zawsze była mi bliska, ale potem nam się drogi rozjechały. W międzyczasie gdzieś tam się spotkaliśmy i za każdym razem komentowała wygląd mojego ciała. Z takim podłym uśmiechem. Żeby nie było, że mnie słownie oszpeca, że mentalnie mnie niszczy. Bo w życiu miałem wiele wcieleń - od kościotrupa po walenia. Teraz jestem bardziej, w swoich oczach, tłusty, ale ona zawsze była po prostu gruba. Nie mam problemu z używaniem słowa "gruby" albo "gruba", bo w dzisiejszych czasach idziemy w jakąś polityczną poprawność i udajemy, że spasienie to rozmiar plus size, a nie otyłość (...)". 

"(...) Panie Boże spraw, abym w 2025 roku miał grube konto w banku i szczupłą sylwetkę i nie pomyl tego, jak to zrobiłeś w 2024 roku (...)". 

"(...) To pytanie zostało mi zadane rekordową ilość razy. Postanowiłem na nie odpowiedzieć. Urządzić podsumowanie osiągnięć i sukcesów. Całe życie wmawiano mi, że jestem niewystarczający, że nie potrafię, że nie powinienem albo że powinienem, ale nie tak, że nie umiem, że... (...)"

"(...) Za każdym razem, kiedy ktoś mówi, że poruszam kontrowersyjne tematy mnie zastanawia jedno – dlaczego nikt nie powie, że żyjemy w kontrowersyjnych czasach? Dlaczego to nie czasy szokują tylko autor, który je opisuje? Dlaczego to mnie od razu się przypisuje zakompleksienie? Czy istnieje na tym świecie ktoś bez kompleksów? (...)"

"(...) Urodziłem wczoraj pomysł na nową książkę. Zupełnie inną od wszystkiego, co do tej pory napisałem. Zafascynowany sposobem w jaki umierał Chrystus, wsiąkłem w jakieś przedziwne teksty naukowe na ten temat i przepadłem. Na główkę skoczyłem w numerologię, Ewangelię, żywoty Świętych, fazy Księżyca, modlitwy, historię życia i śmierci. Wypłynąłem na nieznane mi wody i zachłysnąłem się ich smakiem (...)".

"(...) W Polsce możliwość pracy to "przywilej". W mediach to "zaszczyt". Ceną za bycie uprzywilejowanym jest klauzula poufności, tak zwana lojalka, a co za tym idzie, przyzwolenie na traktowanie Cię jak szmaty. Werbalnie i finansowo (...)".

"(...) Zaliczyłem w Warszawie, w towarzystwie przyjaciół, premierowy koncert Justyny Steczkowskiej, promujący jej ostatni album. Ledwo weszliśmy do wydzielonej nam strefy, a ja miałem już na celowniku dwie przyszłe ofiary śmiertelne (...)".

"(...) Mama urodziła się 9-tego października, ja 12-tego i widzę w nas typowe dla Wag zachowania. Na wszystko mamy paragony. Wydarzenia cytujemy datami i godzinami, bo na wszystko mamy screeny, notatki, kalendarze i maile. Ani ze mną, ani z nią, w grę "ja tego nie powiedziałem/am", "było inaczej", nikt nie wygra, nie ma chuja, zasypiemy go makulaturą dowodów. Następuje natychmiastowe zmiecenie z planszy. Game over, kup se rower (...)".