Marcin Ogdowski

„Byle jak, byle czym, byle do przodu” – ta fraza chyba najpełniej oddaje modus operandi rosyjskiej armii w okolicach Pokrowska.

Donbas to przedmurze Ukrainy. Kreml nie ma co liczyć, że dostanie ów region bez walki.

Szlag mnie trafia, jak czytam doniesienia poloOSINT-u na temat rzekomo dramatycznej sytuacji w Donbasie. „Front przełamany, rosjanie wychodzą na tyły Ukraińców!”, alarmują specjaliści od wojny, co to na wojnie nigdy nie byli, a na wojsku się znają, bo dużo o nim czytają. Ehhh…

W kwestii użycia Iskanderów - i innej precyzyjnej broni - rosjanie skrócili łańcuch decyzyjny. Skutki są dramatyczne – dla cywilów…

Gdy aparat dzwoni, rozlega się melodia radzieckiego/rosyjskiego hymnu. Jesteśmy na Ukrainie, która de facto znajduje się w stanie wojny z Rosją. Marszrutka pełna, także żołnierzy. Nikt nie reaguje…

Pozwólcie, że w ramach rocznicowego wpisu podzielę się z Wami kilkoma historiami, wspomnieniami, które przychodzą mi do głowy na hasło „stan wojenny”.

Obiecałem Czytelnikom, że „Uwikłanych” – z dedykacją i pozdrowieniami – wstawię do oferty na Patronite. Książkę można już zamawiać!

Mimo wszystko nie przesądzałbym o celowości rosyjskiego ataku w Kramatorsku, o premedytacji, z jaką wybrano cywilny obiekt.

W tym filmie nie ma słońca. A zabijanie i śmierć symbolizuje ścierka, którą mężczyzna ze zdjęcia myje zakrwawione wnętrze wozu.

Logika rosyjskiej propagandy opiera się o założenie, że „tamci mają większe straty”. Co najmniej dwa razy większe.