Marcin Ogdowski

Ani Ukraina nie stoi u progu odzyskania okupowanych terytoriów, ani rosja nie jest bliska rozstrzygnięcia wojny na swoją korzyść. Medialne hurra-optymistyczne narracje obu stron, wieszczące rychły przełom, nijak mają się do rzeczywistości.

Bez min ani rusz – Polski nie stać na wątpliwości w kwestii użycia „niehumanitarnej” broni.

Zachód, choć hojnie Ukrainę wspiera, nie zdecyduje się na bezpośrednie zaangażowanie militarne. Dla Kijowa oznacza to jedno: bezpieczeństwo musi być zbudowane w oparciu o własną siłę.

Donbas to przedmurze Ukrainy. Kreml nie ma co liczyć, że dostanie ów region bez walki.

W co obecnie gra władimir putin? Na pewno nie zabiega o szybkie zakończenie wojny…

Jeden z najlepszych rosyjskich generałów wraca na front. Jako dowódca „mięsnego oddziału”…

Co dalej z ukraińską operacją wojskową w rosyjskim obwodzie kurskim?

Co przyniesie jesień na rosyjsko-ukraińskim froncie? Zacznę od wariantu optymistycznego, by przejść do umiarkowanego, a na końcu pesymistycznego, patrząc z ukraińskiej perspektywy.

Przedłużający się brak rosyjskich paliw może doprowadzić do poważniejszych zawirowań w światowej gospodarce. Co przywodzi mnie do refleksji, że rosja jest niczym rak, który zajął takie obszary, że usunięcie trefnych komórek wiąże się z ogromnym ryzykiem śmierci dla całego organizmu.

Konflikt nabrał pozycyjnego charakteru i Ukraina nie ma teraz możliwości, by tę sytuację zmienić. Czy ZSU poniosły porażkę? Co ów iście pierwszowojenny sposób zmagań oznacza dla armii i państwa ukraińskiego?

Powszechna jest percepcja, zgodnie z którą na Zaporożu Ukraińcy ponieśli porażkę. Tylko czy takie postrzeganie spraw wytrzymuje konfrontację z rzeczywistością?

W rosyjskim sztabie generalnym trwają gorączkowe analizy poświęcone temu, jak zreorganizować obronę na Zaporożu.