Bartek Fetysz

Londyńskie Dzienniki to cykl, który pojawiać się będzie ekskluzywnie na Patronite raz w tygodniu, dla wszystkich tych, którzy wspierają moją pracę w sieci. Przeprowadzę Was przez Londyn swoimi ulubionymi ścieżkami, opowiem o ulubionych zapachach (nie tylko tych miasta), nakarmię anegdotami i wykąpię w metaforach. Ot, radosny taniec w mżaweczce bez dupy zakorkowanej angielskim zatwardzeniem. 

(...) Aborcja w Polsce jest nielegalna. Skurwysyny z emerytowanymi wzwodami zdecydowały, że musi być po ichniemu. Koniec demokracji. Od dzisiaj rodzisz - czy to półżywe, czy martwe, czy w wersji żwiru. Oby ochrzcić i podlewać na cmentarzyku (...).

(...) Czekałem bardzo na “Czarne Słońce”. Jako fan Żulczykowego pisania ciekaw byłem czym uraczy mnie tym razem. Zawsze serwuje mi bowiem obciągnięcie z innych emocji. Masturbuję się potem nimi jak bohater nowej powieści, Gruz, przed plakatem ze Schwarzeneggerem.  Tym razem po przeczytaniu pierwszych dwudziestu stron na głos powiedziałem tylko: “CO TO KURWA JEST?” (...).  

Przedpremierowo zapraszam do lektury mojego najnowszego felietonu dla LEJDIZ ONLINE. Numer ukaże się w niedzielę.

(...) Zombie Boy to dla mnie postać zjawisko. Jakie emocje muszą w Tobie żyć, żeby z siebie zrobić za życia trupa, nagrobek? “Normalny by sobie tego nie zrobił” mówią w komentarzach w mediach. Kto jednak wyznacza granice normalności? W Polsce norma to habit z dresu i łysa pała. Jak udowodnić, że ktoś jest nienormalny bazując tylko na wyglądzie? Jego historia medialna jest jak bajka. Lady Gaga, Givenchy, występ w filmach. A potem cisza. Przeminęło z wiatrem (...).

Wczoraj na Stories pani Irenki ukazało się zdjęcie nieco starszej modelki dumnie eksponującej swoje ciało okraszone mentorskim "Ludziom brakuje wstydu". Nie, ludzie wreszcie luzują warkoczyki i wpychane w nich konwenanse. Szczególnie kobiety, którym od dziecka wmawia się, że coś im nie wypada. Że sukienka za długa, za krótka, że dekolt powinno się zakrywać tak samo jak nogi, ramiona czy szyję, bo "w pewnym wieku nie wypada", bo to "obrzydliwe".

Kończę dzisiaj 39 lat, ale do końca życia będę kłamać, że mam lat 36, bo dziewiątka się wyjebała, najebana po electro i straciła uzębienie. Nadchodzi zmierzch mojej trójki. Za rok nastąpi jej zaćmienie. Zmutuje w czwórkę. Którą od tyłu posuwać będzie zero.

"W dzisiejszych czasach nie tylko zwierzęta są niewolnikami. Myśmy się też na własne życzenie przywiązali do swoistej budy. Do ekranu rozgrzanego smartfona. Paluszki gorące, ekran parzy, słoneczne Coco Jambo dla kciuków i wskazujących, swipe, swipe, za to w sercu kompletny mróz. I w pełni zaawansowany, nieuleczalny i na wszystko odporny konsumpcjonizm. Wycinamy drzewa, żeby przez dwa tygodnie umierały w salonie, wydajemy pierdyliard monet na jakieś niepotrzebne prezenty, uzależnieni jesteśmy od błyszczących jebadełek, a zapominamy o tym, o czym powinniśmy pamiętać – o miłości. I żalimy się w mediach społecznościowych na samotność".

Jestem zażenowany swoją własną fizycznością. Dlaczego odmówiła mi posłuszeństwa? Dlaczego spięła całe ciało? Dlaczego nie dałem mu w ryj? Słyszę w głowie ten plask jego ręki o moją twarz. Czuję ten moment, kiedy z twarzy zrywa mi okulary. Czuję wstyd. DLACZEGO? 

Polska, państwo unitarne w Europie Środkowej. Niby w środku świata, a tak naprawdę w dupie. Państwo otumanione. Państwo wydalone przez siebie, wysrane przez rząd. Trend na 2022 - fundowanie kobietom wewnętrznej trumny.

Kiedy zyskujesz, umówmy się, dyskusyjną popularność w social mediach, zaczynasz istnieć nawet w pamięci kolegów i koleżanek z ławki z podstawówki. Przez dwadzieścia lat Cię nie znają, a nagle oferują spływ kajakiem poprzez rzekę wspomnień. Przyjaciół poznaje się nie w biedzie, ale w momencie szczęścia absolutnego. Z plejadą matek i ojców chrzestnych uczepionych Twojego cycka.

(...) Nie rozumiem hipokryzji #metoo. Niektóre aktorki, które oskarżały Weinsteina dziękowały mu w przemowach, tuliły się do niego, niektóre zapraszały do swoich domów. "Papierosy, wóda, seks", jak śpiewał na płycie Wiśniewski. A teraz niby co? Flinta i "Żałuję"? Niech za przykład tej hipokryzji posłuży mi najsłynniejsza ze wszystkich rezydencji - Playboy Mansion. Bo tam, po wyjściu, wszystkie były nagle molestowane, orgie ze starcem z bolcem z tektury przeszkadzały, zapach starego człowieka mdlił, zasady panujące w domu nie takie. Och, jakie biedne, nie mogły wyjść po dziesiątej, mieć chłopaków, sraków, ale jak co tydzień czeki przyjmowały to było dobrze? Wtedy Hugh był słodki, wspaniały, najlepszy przyjaciel, partner marzeń, dziewczyna numer jeden, dziewczyna numer dwa, #daddy (...).