Bartek Fetysz

Na świecie wojna, w Londynie - bańka mydlana. Żyję w jakimś bunkrze. Nie oglądam wiadomości, nie słucham radia, bo nie mam czasu. Pracuję od poniedziałku do piątku, kiedy mogę to finansowo wspieram różne organizacje, udostępniam posty, ale ograniczam od kilku dni życie w sieci do minimum. Ważny jest dla mnie reset. Jako osoba, która od lat zmaga się z depresją, czasami muszę powyciągać z gniazdka wszystkie kable i pobyć w ciszy.

Ukruszył mi się zaplombowany wcześniej ząb. Przedwczoraj wieczorem zaczął petting ze szczęką i głową. Delikatne pchnięcia w głąb nerwu zębnym kutasikiem. W odpowiednich odstępach czasowych. Naczytał się skurwiel Kamasutry i nauczył powstrzymywać wytrysk. Za to jak rano wystrzelił to mi mózg zalał bólem.  

Bartek Fetysz – polska biedo-cebula z wetkniętym w dupę piórkiem brytyjskiego osiedlenia na stałe. Czyli Cebulak Deluxe, który z Polską wspólny ma język i mental, choć ten drugi, prany przez 11 lat w angielskim proszku pełnym grzecznościowych molekuł zamiast biało-czerwonego ograniczenia ma odcień wolności wykrochmalonej w feerii multi-kulti.    Ciao, Darling! Tak witam się i żegnam z przyjaciółmi i znajomymi przez telefon od lat. Włoskie “ciao” przyswoiłem pracując dla Versace. Wszystkim w firmie zastępowało ono angielskie “good morning”, “good afternoon” czy “hi”. “Ciao Amore” romantyczniejsze niż brytyjski, ustny pierd brzmiący “Hey mate, how are you?”. Kulturalne, powitalne angielskie pierdololo przypomina ich popularne danie: fish & chips – rybę z frytkami, na które jakiś kutas spuścił się kiedyś zabójczą mieszanką soli i octu. I tak im zostało.