Bartek Fetysz

"(...) Zadzwoniła moja przyjaciółka. Ona żyje na Hinge, bo bardzo głęboko wierzy w prawdziwą miłość mimo że życie naprawdę struga jej wiarę jak ołówek. Mój rysik byłby już stępiony, a ona swoim wciąż jakimś cudem rysuje kreski. Zawsze jest naostrzona, gotowa do szkiców. Czasami rozmawiamy o związkach. Ja ich nie uprawiam, omijają mnie szerokim łukiem, tak samo jak randki i flirty, które jak się potem okazuje są moim "nieporozumieniem w nadinterpretacji". Bo przecież, kiedy ktoś głaszcze mnie po udzie albo lata przede mną półnago to nie jest to próba uwiedzenia tylko moja nadinterpretacja (...)".

"(...) Wiem, jak to jest czuć się wypranym z siebie. Wiem, co to znaczy czuć się jak niewyprasowana, cuchnąca, szmata, wyjęta po kilku dniach z pralki, bo zapomniało się o prysznicu, wszak wciągnęło Cię łóżko. Wychodzisz z niego tylko na siku, ewentualnie na zjedzenie kromki chleba, bo gotować też Ci się nie chce, będąc życiowo rozgotowanym. Wiem, co to znaczy czuć się przegranym i pogrążać w rozpaczy i samotności. Wiem, co to znaczy być w toksycznym przemocowym związku, kiedy ktoś pluje Ci w twarz mówiąc, że to dowód miłości (...)".

"(...) Dzisiaj będzie o miłości. Bo miłość jest niby ślepa, ale jednak wybiera i teraz nie wiadomo, czy ma jakiś kod, czy rzeczywiście jest totalnym Stevie Wonderem i leci po omacku, jak ta kaseta VHS z "The Ring", na kogo padnie, na tego bęc. Siedem dni i do studni, spadaj mała kurwo, dno polerować. W moim miłosnym życiu, też tylko dna w studniach polerowałem. Jeszcze mi się nie udało żywcem wydostać na powierzchnię i stamtąd wyczołgać jak biedna Samara, bagienna wodzirejka (...)".

"(...) Przez ostatnią dekadę wydawało mi się, że nie umiem w ludzi. W sensie miłośnie i seksualnie. A tu nagle info, że idzie zmiana. I dzisiaj, pisząc dla Was ten tekst zastanawiam się, czy jestem w stanie się jeszcze zakochać? Szczerze mówiąc, nie pamiętam tego stanu i jako artysta się go boję. O czym wtedy będę pisać? O zakochaniu? Przecież sam się wtedy porzygam (...)". 

"(...) Wmówiono nam, że jak kocha to bije, że w ogóle najmocniej kocha jakiś skurwiel, którego gloryfikuje się nazywaniem go bad boyem, bo wygląda jak amant i zawsze ma skórę, furę i komórę i jaja ściśnięte w Levisach 501-kach. Belmondo. Ino padać na kolana albo jakoś efektownie mdleć publicznie. Bo jak taki kwiatka przyniesie albo kupi bilet do kina to jest to powód do całkowitego oszatanienia, euforii wszystkich kończyn (...)".

"(...) Miłość jest do dupy. Ponoć ktoś tak kiedyś powiedział. Nie zgadza się z tym jednak rana gorejąca polskiego rządu – Gloryja, Pawłowicz. Pisze, że jak w odbyt, to to nie jest żadne kochanie. Czyli jak komuś się wsadza od tylca i mówi: „kocham Cię” w trakcie, czy tam w momencie szczytu, to nie jest to miłość? A co kiedy niektórzy biorą dwa na raz? Czy to nie miłość stereo? Miłość z turbo załadowaniem? Chociaż wtedy nie wiem, co z tego wychodzi - zakochanie czy sraczka? Polacy powinni lubić anal najbardziej ze wszystkich nacji, z racji swojej religijności. Od tyłu jest się bliżej krzyża (...)". 

Odchodzę. Nie zatrzymuj mnie.

(...) Patrzę na świat przez jakieś spaczone okulary. Ja jestem z tej generacji, gdzie to po dwudziestce trzeba już kogoś mieć, a przynajmniej wypada, bo jeśli się nie ma, to coś z Tobą musi być nie tak. I wszystkie ciotki, babcie, lochy z dalszej rodziny, sprowadzają Cię do parteru i lamentują. Może do proboszcza iść i zapytać o rade? Taki dorodny chłopak, a tu ani romansu, ani miłości, no cegła. Może msze zamówić na jakie odszatanienie? Moja generacja, ta co się wychowała na obserwacji dziadków i babć utkanych z miłości od pierwszego wejrzenia, ma problem z dzisiejszym światem. Dzisiejszy świat to swipe, swipe, następny, normalnie MTV z wczesnych lat dwutysięcznych – program randkowy NEXT. A kiedyś to było naprawdę, na życie. Czyżby? (...).

"W dzisiejszych czasach nie tylko zwierzęta są niewolnikami. Myśmy się też na własne życzenie przywiązali do swoistej budy. Do ekranu rozgrzanego smartfona. Paluszki gorące, ekran parzy, słoneczne Coco Jambo dla kciuków i wskazujących, swipe, swipe, za to w sercu kompletny mróz. I w pełni zaawansowany, nieuleczalny i na wszystko odporny konsumpcjonizm. Wycinamy drzewa, żeby przez dwa tygodnie umierały w salonie, wydajemy pierdyliard monet na jakieś niepotrzebne prezenty, uzależnieni jesteśmy od błyszczących jebadełek, a zapominamy o tym, o czym powinniśmy pamiętać – o miłości. I żalimy się w mediach społecznościowych na samotność".