Bartek Fetysz

"W dzisiejszych czasach nie tylko zwierzęta są niewolnikami. Myśmy się też na własne życzenie przywiązali do swoistej budy. Do ekranu rozgrzanego smartfona. Paluszki gorące, ekran parzy, słoneczne Coco Jambo dla kciuków i wskazujących, swipe, swipe, za to w sercu kompletny mróz. I w pełni zaawansowany, nieuleczalny i na wszystko odporny konsumpcjonizm. Wycinamy drzewa, żeby przez dwa tygodnie umierały w salonie, wydajemy pierdyliard monet na jakieś niepotrzebne prezenty, uzależnieni jesteśmy od błyszczących jebadełek, a zapominamy o tym, o czym powinniśmy pamiętać – o miłości. I żalimy się w mediach społecznościowych na samotność".

Jestem zażenowany swoją własną fizycznością. Dlaczego odmówiła mi posłuszeństwa? Dlaczego spięła całe ciało? Dlaczego nie dałem mu w ryj? Słyszę w głowie ten plask jego ręki o moją twarz. Czuję ten moment, kiedy z twarzy zrywa mi okulary. Czuję wstyd. DLACZEGO? 

Polska, państwo unitarne w Europie Środkowej. Niby w środku świata, a tak naprawdę w dupie. Państwo otumanione. Państwo wydalone przez siebie, wysrane przez rząd. Trend na 2022 - fundowanie kobietom wewnętrznej trumny.

Kiedy zyskujesz, umówmy się, dyskusyjną popularność w social mediach, zaczynasz istnieć nawet w pamięci kolegów i koleżanek z ławki z podstawówki. Przez dwadzieścia lat Cię nie znają, a nagle oferują spływ kajakiem poprzez rzekę wspomnień. Przyjaciół poznaje się nie w biedzie, ale w momencie szczęścia absolutnego. Z plejadą matek i ojców chrzestnych uczepionych Twojego cycka.

(...) Nie rozumiem hipokryzji #metoo. Niektóre aktorki, które oskarżały Weinsteina dziękowały mu w przemowach, tuliły się do niego, niektóre zapraszały do swoich domów. "Papierosy, wóda, seks", jak śpiewał na płycie Wiśniewski. A teraz niby co? Flinta i "Żałuję"? Niech za przykład tej hipokryzji posłuży mi najsłynniejsza ze wszystkich rezydencji - Playboy Mansion. Bo tam, po wyjściu, wszystkie były nagle molestowane, orgie ze starcem z bolcem z tektury przeszkadzały, zapach starego człowieka mdlił, zasady panujące w domu nie takie. Och, jakie biedne, nie mogły wyjść po dziesiątej, mieć chłopaków, sraków, ale jak co tydzień czeki przyjmowały to było dobrze? Wtedy Hugh był słodki, wspaniały, najlepszy przyjaciel, partner marzeń, dziewczyna numer jeden, dziewczyna numer dwa, #daddy (...).

(...) Nienawidzę lotnisk, zawsze spotyka mnie tam jakaś trauma (tfu, tfu, tfu), szczególnie w Polsce, gdzie NIKT nie pomaga i każe wstawiać torby w te pierdolone małe obręcze wykonane chyba dla hobbita, bo jakimś cudem wymiarowa torba nigdy się w nie nie mieści (...).

(...) Czy moje kupne avocado boli, kiedy je kroję. Czy arbuz cierpi? A co z pomidorami? Czy potas łzawi? Albo ziemniaczana skrobia? Czy witamina C kwili między siekaczami? A co z witaminą B? Tyle pytań. Tak mało odpowiedzi (...).

Na świecie wojna, w Londynie - bańka mydlana. Żyję w jakimś bunkrze. Nie oglądam wiadomości, nie słucham radia, bo nie mam czasu. Pracuję od poniedziałku do piątku, kiedy mogę to finansowo wspieram różne organizacje, udostępniam posty, ale ograniczam od kilku dni życie w sieci do minimum. Ważny jest dla mnie reset. Jako osoba, która od lat zmaga się z depresją, czasami muszę powyciągać z gniazdka wszystkie kable i pobyć w ciszy.

Ukruszył mi się zaplombowany wcześniej ząb. Przedwczoraj wieczorem zaczął petting ze szczęką i głową. Delikatne pchnięcia w głąb nerwu zębnym kutasikiem. W odpowiednich odstępach czasowych. Naczytał się skurwiel Kamasutry i nauczył powstrzymywać wytrysk. Za to jak rano wystrzelił to mi mózg zalał bólem.  

Bartek Fetysz – polska biedo-cebula z wetkniętym w dupę piórkiem brytyjskiego osiedlenia na stałe. Czyli Cebulak Deluxe, który z Polską wspólny ma język i mental, choć ten drugi, prany przez 11 lat w angielskim proszku pełnym grzecznościowych molekuł zamiast biało-czerwonego ograniczenia ma odcień wolności wykrochmalonej w feerii multi-kulti.    Ciao, Darling! Tak witam się i żegnam z przyjaciółmi i znajomymi przez telefon od lat. Włoskie “ciao” przyswoiłem pracując dla Versace. Wszystkim w firmie zastępowało ono angielskie “good morning”, “good afternoon” czy “hi”. “Ciao Amore” romantyczniejsze niż brytyjski, ustny pierd brzmiący “Hey mate, how are you?”. Kulturalne, powitalne angielskie pierdololo przypomina ich popularne danie: fish & chips – rybę z frytkami, na które jakiś kutas spuścił się kiedyś zabójczą mieszanką soli i octu. I tak im zostało.