Jarek Holden

Celebracja odmienności, które lepią się do siebie jak miód. Narracyjna uważność i człowiecza powaga. Gdzie, i czy, znajdujemy w tej lekturze „Złoty środek (w) w przyjemnościach cierpienia i poszukiwania sensu" ? Emocje. Kolaż jak święto dziękczynienia.

Traktowanie tej prozy jedynie jako labiryntu, to zbyt mało. Bo są jeszcze dwa stany: „przed” i „po". To, co pośrodku, co w środku jest jak chwilowe starzenie się i nagły powrót do dzieciństwa. Trzeba uważać albo przebiec szybko z opaską na oczach. Jedno i drugie przynosi konsekwencje.

Ta książka od „A” do „Z” jest siłowaniem się, zmaganiem.... mocowanie ze samą sobą. A w szczególe, a w ogóle: - To pewna wariacja o rozpisanej poezji na sylaby. Książkę znam od dwóch tygodni, a dzisiaj (czyli wczoraj) bawię się nią — bez intencji mordercy — wyrazem (wyrazami) w nadziei, wyrwanej z niewypowiedzianego. Czuję słodycz na siłę (z miętówką w ustach).

Dostawać razy (od poetki). Litania składająca się z gróźb (cenzurka) wypowiadanych PRZEZ BOGA wobec człowieka.

Poezja Elżbiety Lipińskiej „cierpi”, ale oddycha optymizmem i wiarą w lepsze jutro. I tutaj pianista Pawłowski uzupełnia, dopełnia, wypełnia w sposób konceptualny czytanie „O obrotach”. Poetka dojrzała, kobieta, która uśmiecha się do nas ze zdjęcia, a na kartach książki co chwilę daje czadu. Smutek postawiony do pionu, który musi się tłumaczyć, dlaczego jego istnienie jest istotne, ważne i poważne.

Trzy odmienne metryki, trzy otwarte szuflady i teksty jak papierowe samoloty latają, wirują, niszczą się, przy lepszym wietrze wznoszą się i zostają zawieszone pod sufitem.

W tym mikroskopijnym tomie dzieją się rzeczy wielkie. Jest kilka utworów, których nie można i nie należy zapomnieć.

omijając kto, gdzie i kiedy docenił poezję Ewy Frączek, to mówię Wam: - to jest skowyt, ból, prawda, kłamstwo przebrane w wojskowe mundury. Jest ruch. Wciąż i ciągle, nieustannie „wszystko przegrałem” walczy z „wszystko jest niczym”.

Bo Aleksandra Majówka swoimi wierszami lirykę zamienia w prozę. Epika podzielona na skromne fragmenty. Tu się wszystko lepi i klei. Wszystek się łączy. To nie jest zbiór wierszy, to zacna książka poetycka!

Na marginesie; uważam, że Sylvia Maria Kristel nie umarła. Żyje podobnie jak Elvis Presley.

Mam dwa egzemplarze tego tomu, zatem jeden niebawem komuś przekażę. Ale swojego nie oddam, bo to naprawdę dobra POEZJA. Zaangażowana. Na przykład to: „zdobyliśmy bezcenne doświadczenia co nas nie zabiło to wycisnęło jak szmatę”.

Śmieszą Was memy, które notorycznie produkuje Darek Foks? Mnie średnio na jeża. Ale jego nowa książka jest… MUZYKĄ!