Jarek Holden

Pamiętajcie, że to nie jest opowieść o „trudnych relacjach” na linii dziecko- rodzice. To jest fabuła o ślepocie. Przetrzyjmy oczy! Uaktualnijmy własne oprogramowanie odczuwania, rozumienia, dostrzegania. Jeśli ktoś ma problem z tolerancją, to może po przeczytaniu tej książki mu się odmieni, zmieni. Może dokona resetu. Oby… Czas skończyć z „homoignorancją”!

To wzruszająca opowieść. Dziecko w ciele czterdziestolatki… Dojrzała kobieta i umysł dziewczynki.

Metateatralny charakter kolejnych wywodów Masłowskiej przestaje mnie jednak drażnić. Ona czuje się na deskach dobrze. Kto chce oglądać, to ogląda. Kogo to męczy, siedzi w domu i narzeka.

Rozległe spojrzenie, które proponuje amerykańska pisarka, to nie tani lanszaft. To też nie arcydzieło. To niesamowicie przyzwoity obraz kobiety udręczonej, ale zwycięskiej.

Mam czytnik!

A czy poezja nie ma na sumieniu setek ofiar? Poezja też potrafi zabijać, doprowadzać do szaleństwa, być przyczyną choćby samobójstw. Poezja jest największą kryminalną zagadką.

Słuchajcie Jazzu!!! Jutro 30 kwietnia. Codziennie 30 kwietnia!

Teoria, że jest to literackie arcydzieło pewnie się broni, ale dla mnie jest to przede wszystkim pisarski lament. Kakofonia portugalskiej historii.

Barbara Woźniak: Piszę, czytam, wydaję – tłumaczę – redaguję... bo: Bo lubię. Niewiele rzeczy cieszy mnie tak, jak napisanie dobrego zdania czy ładnego akapitu. Poza tym wierzę w moc słowa.

Tekst „Matrioszki” jest znany publiczności od niemal dziesięciu lat. Jeszcze jakiś czas temu „stał” jako darmowy link. Prezent od krakowskiej ha! art. Teraz wydany na papierze daje, nadal, po garach, po wątrobie. Matka, córka, babka – to bohaterki nieoczywiste, ale występujące w tej narracji. Jednak to nie jest jedynie głos międzypokoleniowy. To jest refleksja, stara jak świat; te same błędy, to samo cierpienie, tacy sami faceci.

Człowieczeństwo jest zdefiniowane jak fatalna forma życia. Jako kłamliwa manifestacja. Leemet stara się ogarnąć własną egzystencję, stara się rozpoznać pragnienia własne i bliskich. W końcowym rozrachunku może liczyć tylko na… magię. Chociaż dla niego, jest ona codziennością.

Proza Jerzego Franczaka jest gęsta. Za gęsta, bo przegadana, bo rozgadana. Czyta się dobrze, a jednak niesmak pozostaje.