Jarek Holden

Pewnego dnia telefon wieczne wyciszony zaczął wibrować. Dawno to było, ale znaczyło wiele. Dzień dobry. Z tej strony Irena Wiszniewska. Chciałabym wysłać panu moją zmyśloną książkę (śmiech). „Jak nie opowiedziałam historii królowej Maroka” to intelektualna sensacja...

A jednak metryka gościa w średnim wieku jest jak wyrok; pogodził się, że spory będzie już toczył wyłącznie ze sobą, oceniał innych, nieważne, że niesprawiedliwie. Istotne, że ma słuchacza. Tylko, czy ten pies, aby na pewno się śmieje?

Poezja, a jednak formy podawcze, bo mamy tu i opowiadania, oraz opisy, a także dialogi i monologi. A może to forma otwarta, luźna? Może powinienem porzucić i odrzucić patos i potraktować „Karnister” mniej poważnie?!

Wydawnictwo Czarne wydaje rewelacyjny cykl „Opowiadania amerykańskie”. Zastanawiałem się, czy opowieść Piotra Mareckiego można było podzielić na rozdziały i stworzyć polskie nowele o USA? Truizm! Oczywiście, że można byłoby to zrobić, ale autor — co jest moim największym zarzutem — wybrał łatwiejszą drogę. Tylko pobyt w amerykańskim Radomiu ma potencjał na opowiadanie, cała reszta to marudzenie i ośmieszanie Ameryczki.

LOVE SONG — „to spotkanie jest supłem na słuchawkach”. Naprawdę! Jakże to inne, poetyckie, a jednak do bólu epickie.

Uśmiercanie to nie jest science fiction. Niech boli. Ma boleć. Czytaj raz, drugi i trzeci. Nie mów szeptem. Wyraźnie głoska po głosce; śmierć po śmierci. Życie po życiu. Monologi, dialogi, kręte drogi.

Naturalność tych wierszy jest niebywale agresywna, gdy mnogość niezamaskowujących idei, wystawia wszystkie wektory tagi pisania.

Książka jest wzruszająca, ale wiarygodna, ale smutna. Książka wydana dzięki wielu osobom po stronie polskiej, niemieckiej, etc. Ma swoją metrykę, ale właśnie TERAZ NALEŻY JĄ CZYTAĆ. Teraz gdy niektórym wszystko kojarzy się z ch i d…, bo nie wiedzą, nie rozumieją ludzi wrażliwych z paletą uczuć delikatnych jak skrzydła motyla.

Maciej Hen wraca z przytupem. Językowa wspólnota objaśnienia tragiczności losów kilku obcych, kilku swoich, wielu życzliwców.

Kobieta to nieświadomość mężczyzny, a mizoginiczne ataki na nią to walka, która toczy się w obrębie męskiego „ja". Ta zapowiadająca psychoanalizę myśl czekała w Młodej Polsce na ostateczne sformułowanie, a wyrażona została przez Przybyszewskiego w „Moich współczesnych”: „zaciekłość przeciw kobiecie to sadystyczne znęcanie się nad kobietą w samym sobie". Cóż, Młoda Polsko!? Wróciłaś! No i dobrze!

Migot z nagrodą Grand Press w kategorii Książka Reporterska Roku. To dobra rekomendacja, ale nawet bez tych laurów książka jest właściwym wyborem, dla tych którzy cenią w dziennikarstwie rzetelność i uczciwość.

Ona chce rozmawiać. Zaczepiać. Skoro wydawnictwo męża nie działa, to ona rusza do boju.