Bartek Fetysz

"(...) ROGALSKA SHOW to talk-show dziennikarki Marzeny Rogalskiej, do którego zaprasza przeróżne polskie gwiazdy i reklamuje go hasłem, że jeśli wydaje Wam się, że je znacie, to macie rację... wydaje Wam się (...)".

"(...) Długo pracowałem nad tą książką, ale proces jej powstawania bardzo mi się podobał. Chociaż swój początek miał w pandemii, kiedy wszyscy zostaliśmy odcięci od świata i pozamykaliśmy się w swoich domach i pokojach. W tej sztucznej izolacji, żeby nie zwariować, chyba po raz pierwszy w życiu zacząłem palić medyczną marychę. Koiła mi odjeżdżające po kolei wszystkie klepki. I tak w jej oparach narodził się pomysł na tę historię (...)".

Skecz pisany dla Ady Fijał, który w końcu nie powstał.

Skecz pisany dla Ady Fijał, który w końcu nie powstał.

"Mam czterdzieści lat. To cztery dekady życia, które ukształtowały mnie jako mężczyznę, którym dzisiaj jestem. Czterdzieści lat temu o szóstej rano moja Mama była już na sali porodowej. Urodziłem się zaś o 13-tej w szpitalu w Ostrowcu Świętokrzyskim". Tekst z 12-tego października.

Tekst, który udostępniła sama Weronika Rosati jako "ciekawy".

Zapraszam na spotkanie i podpisywanie książki.

(...) Ja bym chciał, żeby Ci wszyscy coachowie wyświadczyli mi przysługę i poszli se w pizdu. Po prostu. Niech se zwizualizują wyspę na której w stadach mogą se wizualizować sukces i marzenia, niech zwizualizują sobie, że są tam w chuj szczęśliwi i niech zakwitną jak brzozy i zapuszczą tam korzenie (...).

Zaproszenie VIP.

"(...) Program "Top Model" jest reprezentacją ubóstwa, które od lat uprawia polska widownia. Wykastrowana w większości z wiedzy o świecie mody, włącza telewizory, aby przez ekran nieco go liznąć. Obstawia jednak zły program, który z modelingiem ma tyle wspólnego co Kaja Godek z in vitro (...)".

"(...) Miłości się nie ocenia. Nie kalkuluje. Chyba, że to miłość homoseksualna w Polsce. Ta to jest na jakimś kagańcu tęczy. Jest w kraju zboczeniem (sic!). Wyobraźcie sobie, że kiedy osoby publiczne się zakochują w sobie, to też jak te niepubliczne mają w dupie cały świat. Chcą być niewidoczne i dla siebie. I na przekór wszystkiemu idą pod prąd. W Polsce to jednak niedopuszczalne. Trzeba obciąć skrzydła i zgwałcić komentarzami. Z gęby ściągnąć różowe okulary, opluć je, porysować szkła i oprawki. Zdeptać. Ha, ha, ślepy nie ma gogli! (...)".

"(...) Zazwyczaj nie opowiadam o swoim życiu prywatnym, ale dzisiaj opowiem, bo może ta prywata powstrzyma kogoś przed wyłączeniem światła, pójściem w mrok i przykryciem się w nim kołdrą pod którą czyhają potwory. I ona, ta szmata. Tak, mówię do Ciebie. Do szmaty, która zalega mi w głowie i co jakiś czas wypełza z zaułka, w którym wydawało mi się, że już jej nie ma, bo ją zrecyclingowałem. Zutylizowałem, bo tak trzeba z toksycznymi odpadami własnej głowy. Napierdala się w nie chemią, naświetla, prześwietla, gotuje, zamraża, funduje jej się wpierdol na każdą pogodę, wycina się jak raka. I oddycha od nowa rozciągając skurczone tymczasowym zachłyśnięciem płuca. Wdech, wydech (...)".