Bartek Fetysz

"(...) Teksty miałem oddać do 30-tego października. Pisałem na bieżąco i jednocześnie robiliśmy w tym samym czasie korektę. Pracowałem u Victorii Beckham od poniedziałku do piątku od 9-tej do 16-tej. Wracałem do domu i bazgrałem felietony (...)".

"(...) Wydanie książki to dla każdego autora MARZENIE. Jest jakby koronacją pewnego okresu życia i pracy. Oficjalnie można nazywać się wtedy autorem albo jak kto woli - pisarzem. Po jednej książce pisarzem się nazywać będę. Mam w sobie jeszcze jakieś pokłady poczucia żenady i pokory (...)".

"(...) Stojąc w tej kuchni, oparty o blat, dotarło do mnie, tak nagle, tak niespodziewanie, tak znikąd, że już nigdy pewnych głosów nie usłyszę. Że one się skończyły. Że nigdy już nie będę siedzieć na stołku w kuchni w Ćmielowie naprzeciw Dziadka, a Babcia będzie robić placki ziemniaczane albo pierogi i w tle będę słyszeć Prababcię albo którąś z odwiedzających ciotek lub wujków czy szczekanie psa (...)".

"(...) Prognoza pogody na piątek nie była optymistyczna. Cały dzień miało padać. Nie jest to dobra wiadomość, kiedy jest się bezdomnym, ale naszą wybawicielką okazała się potem Kaśka Nosowska (...).

Tic Tac Toe, lata 90-te, piwnica i KLUB - czyli nostalgicznie i bardzo muzycznie.

"(...) Dlaczego pałam nienawiścią do "Diabeł ubiera się u Prady"? Bo to kolorowo podana gloryfikacja przemocy i mobbingu, z którymi sam w pracy wielokrotnie się zmagałem. Nie rozumiem zachwytu nad tym obrazem w tych pozornie przebudzonych, woke up czasach, które rozpoczęło kilka lat temu #metoo. Czemu jako publiczność przyklaskujemy? (...)"

"(...) Śmierci Robina też nie mogłem przeżyć przez tygodnie. Wyłem po nim jak po polskim Janosiku. Najbardziej jednak rozpaczałem jako dziecko, kiedy się kończył się Miś Uszatek, bo zmarł aktor, który podkładał mu głos, Mieczysław Czechowicz. Nikt nie był mnie w stanie uspokoić. Osiągnąłem wtedy szczyt rozgoryczenia i żałoby (...)".

"(...) Tęsknię za latami 90-tymi. Przenosząc się w głowie do tamtych czasów, natychmiast mam motylki w brzuchu. Jako Millenials tęsknię za komunikacją międzyludzką. Za tym, że spotykaliśmy się po to, żeby posłuchać muzyki, czyjegoś nowego albumu. Siedziało się w pokojach i w skupieniu słuchało po kolei każdej piosenki, a jak jakaś wpadła w ucho to się przewijało kasetę i słuchało raz jeszcze. Szczególnie, kiedy był to już hit na listach przebojów, ale miało się go wreszcie w swoim posiadaniu w wysokiej jakości dźwięku (...)".

"(...) W środę wybrałem sobie rejs po Tamizie Uber Boatem. Znajomy śmiał się ze mnie, że cieszę się na video jak dziecko, że se łódką płynę. Ale ja kocham wszelkiego typu łódki i statki od zarania swojego istnienia, bo mi się kojarzą z rejsami do Szwecji i moje wewnętrzne dziecko dostaje wtedy dopaminowego kopa (...)".

"(...) Miałem wtedy z jedenaście lat i wydawało mi się, że wszystkie te piosenkarki się ze sobą przyjaźnią, skoro są na jednej kasecie, a już na pewno Lipnicka, Nosowska, Kowalska i Bartosiewicz. Wyobrażałem sobie, że do siebie regularnie dzwonią (...)".

"(...) Czy pisząc ten felieton słucham piosenki Bon Jovi "Always"? Być może. Czy na stole mam obok siebie flakony z perfumami "Pani Walewska" i "Wykrzyknikiem" od COTY? Być może. Czy mam w bonusie opakowanie z perfumami "Być Może Paryż", ale zamiast Paryża jest w nich flakon "Być Może Rzym"? Być może (...)". 

"(...) Moja fascynacja hinduizmem widoczna była jak na dłoni w tekstach i wierszach, które pisałem. Ale w stronę Krisznowców nigdy mnie nie ciągnęło. Kojarzyli mi się z tym, z czym Kurt Cobain - z brudem. Wciskali na ulicach gazety, książki, ulotki i zajeżdżali mi świadkami Jehowy, nie podobało mi się to ich narzucanie. Chodził z nimi taki koleś, chyba nazywał się Rafi i był oświecony dragami. Szli przez miasto z bębnami i śpiewali te swoje Maha- Mantry: "Hare Krishna, Hare Krishna, Krishna Krishna, Hare Hare, Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare" (...)".