Marcin Ogdowski

Widmo rosyjskiej inwazji napędza wyobraźnię milionów ludzi w Europie. Zwłaszcza w krajach graniczących z federacją, doświadczonych już skutkami rosyjskiego imperializmu. Strach narasta w ostatnich tygodniach, po tym jak donald trump zdaje się „zwąchiwać” z władimirem putinem, a Stany Zjednoczone dążyć do resetu z rosją.

Wojna rosji z innym przeciwnikiem – dysponującym silnym lotnictwem i artylerią o lepszej donośności i celności – nie wyglądałaby tak, jak zmagania na Donbasie czy Zaporożu.

W swym noworocznym wystąpieniu putin kreślił wizję rosji imperialnej, gospodarczo i militarnie potężnej, silnej także witalnością swoich obywateli. Ciekaw jestem, czy ci, którzy go słuchali – w niedogrzanych i rozpadających się domach na głubince – też mieli poczucie głębokiego „odklejenia”, jakie udzieliło się rosyjskiemu przywódcy.

"I tylko to, zemsta na okupantach, nadaje teraz mojemu życiu sens”, wyznał mi pewien ukraiński oficer. Zapraszam do lektury kolejnego tekstu o wojennej traumie, tym razem poświęconego Ukraińcom.

Ukraina nie musi obawiać się północnego, białoruskiego sąsiada. Ten zaś Ukrainy – owszem.

Już dziś rosjanie braki sprzętowe kompensują ludzką masą, czemu towarzyszy przekonanie, że tej „broni” im nie zabraknie. Czy rzeczywiście?

Zapytano mnie niedawno, co musiałoby się stać, by konflikt w Ukrainie został zakończony. Odparłem, że wiele zależy od postawy Chin, a te pozostają dla mnie niewiadomą. Po czym postanowiłem się z tą "niewiadomą" zmierzyć. Zapraszam do lektury!

Eskalacja na Bliskim Wschodzie zaabsorbuje USA w jeszcze większym stopniu, jeszcze bardziej oddalając perspektywę powrotu Waszyngtonu do gry na korzyść Ukrainy.

Rozmawia ze mną Marcin Jan Orłowski, wywiad zamieszczony został na jego Kanale Politycznym.

W relacjach państwo-państwo nie ma wdzięczności, są interesy. W interesie Polski jest rosja słaba, niezdolna do atakowania sąsiadów.

Po puczu prigożyna grupa Wagnera stała się problematycznym symbolem, zabicie jej dowództwa najwyraźniej dało sygnał do wyczyszczenia przestrzeni publicznej.

Treść tego wpisu to moje posty na Facebooku, gdzie na bieżąco starałem się komentować pucz prigożyna. To zapis chwili, dowód zmieniającej się percepcji.