Jarek Holden

„Liście” rażą pretensjonalizmem. Dla kogoś, kto czyta sporo, nie ma tu zbyt wielu pereł. Są kamienie pomalowane na żółto. Udają złoto, a to falsyfikat. To tyrada, opowiedziana przy ognisku. A jednak „Liście” są literaturą relacji zwrotnej; „między życiem zbiorowości i jej wyposażeniem komunikacyjnym”.

„Mambo Dżambo” to eksplozja formy i treści. To wulkan irytacji wobec formalizmu. Wobec skostnienia i wykluczenia. Mumie muszą odejść. Czas na żywe duchy!

Matthew Baker w „Odwiedź nas w Ameryce” śmieje się z nas, z siebie. Ten rechot jest zaraźliwy, ale wcale nie jest sympatyczny, bo jest obleczony w smutek i nostalgię. Ten zestaw opowiadań „od Sasa do Lasa” to kwintesencja dobrego pisarstwa. Ale takiego, które nie jest obojętne na ludzką głupotę, na osobiste zmagania, na indywidualne rozterki.

Kate przez całe trzysta stron szuka „efektu potwierdzenia”, a dopadają je „efekty zaprzeczenia”.

Pamiętajcie, że to nie jest opowieść o „trudnych relacjach” na linii dziecko- rodzice. To jest fabuła o ślepocie. Przetrzyjmy oczy! Uaktualnijmy własne oprogramowanie odczuwania, rozumienia, dostrzegania. Jeśli ktoś ma problem z tolerancją, to może po przeczytaniu tej książki mu się odmieni, zmieni. Może dokona resetu. Oby… Czas skończyć z „homoignorancją”!

Metateatralny charakter kolejnych wywodów Masłowskiej przestaje mnie jednak drażnić. Ona czuje się na deskach dobrze. Kto chce oglądać, to ogląda. Kogo to męczy, siedzi w domu i narzeka.

Teoria, że jest to literackie arcydzieło pewnie się broni, ale dla mnie jest to przede wszystkim pisarski lament. Kakofonia portugalskiej historii.

Tekst „Matrioszki” jest znany publiczności od niemal dziesięciu lat. Jeszcze jakiś czas temu „stał” jako darmowy link. Prezent od krakowskiej ha! art. Teraz wydany na papierze daje, nadal, po garach, po wątrobie. Matka, córka, babka – to bohaterki nieoczywiste, ale występujące w tej narracji. Jednak to nie jest jedynie głos międzypokoleniowy. To jest refleksja, stara jak świat; te same błędy, to samo cierpienie, tacy sami faceci.

Dla homofobów to będzie literatura trudna, bo dla nich wiele rzeczy jest niepojętych, niezrozumiałych. Dla reszty będzie to przygoda, której dawno nie doświadczyli. Z literaturą dojrzałą, rozsądną, terapeutyczną, ujmującą swoim przesłaniem. Przesłaniem banalnym, ale jakże cudownym: O Miłości Trzeba Rozmawiać. O Relacje Trzeba Dbać.

Bierut nie jest mistrzem suspensu. Jest gawędziarzem, który czasami działa pobudzająco - „psychoaktywnie”, a innym razem bardzo sennie. Raz góra, raz dół. Z rzadka środek.

Czy taką książkę mógłby napisać młodzian, startujący dopiero w życie? Nie! Nie. Bo były to zapis niewiarygodny, wydumany, kłamliwy. A Leszek Sobeczko jest prawdziwy. Warto mu uwierzyć i zawierzyć.

A gdyby… zabić?! A gdyby… umrzeć?! A gdyby… uciec?! A chociażby odpocząć. Nauczyć się stawiać granicę?! O "Komodo" Davida Vanna.