Jarek Holden

Dla mnie rzeka to ryby. Przez lata chodziłem brzegami, rzucałem błystkami. Wokół kaczki, gęsi, żaby, bobry, szczury, niewyspani pijacy.

O życiu, a raczej o mordowaniu zwierząt należy pisać, czytać, słuchać, mówić WCIĄŻ.

A i podobno w Abruzji lubią Jana Pawła II. Ciekawe czy ten karny i rozsądny naród teraz zmieni zdanie?!

Książka napisana ze swadą, doskonałym językiem, z niesamowitą bibliografią. Jednak zamiast reportażu mamy tu raczej zapiski kronikarza, który spisuje, zapisuje i rozpisuje „rzeczy” już opowiedziane, przedstawione, wystawione na widok publiczny.

Autorka wykazała się wytrwałością, cierpliwością. Empatii „w tym” jest ponad miarę.

Nawet nie wiem, jakich dobierać dzisiaj słów, bo obawiam się, że zamiast pisać o książce, zamieniam się w rzecznika ludzi, których nie znam, chociaż spotykam ich na swojej drodze. Patos jest zbyteczny, bo tu chodzi o prozę życia, która w książce jest opisana do spodu. Poezji w tej opowieści jest niewiele. I dobrze! Czasami pojawia się fantastyka. Np. wtedy, gdy ktoś pragnienie wybudowania miasta tylko dla głuchych.

Gdy prezentowałem okładkę „Strefy” i chwaliłem się (z uśmiechniętymi emotkami), że czytam; nie zdawałem sobie sprawy, z czym przyjdzie mi się zmierzyć.

To nie jest powieść sentymentalna. To są fakty ujęte w perspektywie ludzkich losów. Nikt nie jest piętnowany, szkalowany, obmawiany. Jest, jak jest. Dla niektórych dla „prawdziwość” zapewne jest bolesna, ale nie było, i nie jest inaczej. Zatem praca Anny Bikont dotyczy rzeczywistości, a nie polskiego historycznego, wypaczonego ględzenia. Ten tekst po prostu budzi zaufanie. A taka jest właśnie rola dobrego reportażu. Realizm jest siłą tej opowieści.

Lewicowe to do bólu, Dziennikarsko należyte, ale pisanie z tezą i pod tezę przekroczyło pewne granice dobrego smaku. Mamy zatem HOŁD złożony samej sobie, a nie bohaterom!

Bardzo dobry reportaż. Napisany obiektywnie i wspaniałym językiem.