Jarek Holden

Lepiej wybrać miłość, lepiej być odważnym, niż stać się jedynie viralem, którego znaczenie jest żadne, to tylko krótkotrwała ciekawostka, idiotyczna w zderzeniu z pięknem kolorowych skrzydeł motyli.

Namawiam was do zdobycia tego tomu. Gdy rozbieramy te słowa na czynniki pierwsze to mniej, jest miło-, a bardziej -ość. Intrygująco jest od początku, bo tytuł pobudza wyobraźnię.

Debiut (sic!) udany, ale nie wszystko tu gra i współgra. Bo? Bo to coś więcej niż świat wyobrażony. Wymowna, liryczna okładka, a potem pewnego rodzaju niezdecydowanie prozatorskie, a raczej pewnego rodzaju niekonsekwencja.

Adam Jaworski popełnił plagiat snów, bo wiele tych wierszy śniło się także mi, a może i Wam. Adam Jaworski ma wybitny słuch. Podsłuchuje każdy szept

Poezja, a jednak formy podawcze, bo mamy tu i opowiadania, oraz opisy, a także dialogi i monologi. A może to forma otwarta, luźna? Może powinienem porzucić i odrzucić patos i potraktować „Karnister” mniej poważnie?!

To jest niedługi tekst o tym, że jesteśmy ślepcami. Połykamy prozę, której w Polsce jest nadprodukcja, a nie zauważamy dwóch ważnych książek. Autorzy wyborni, bo Jerzy Jarniewicz i Ryszard Krynicki.

Konstrukcja tekstu, styl przekazu – składowe książki są obdarte z emocji, a jednocześnie mnogość ekscytacji. Namiętność uścisku kobry.

„Kochankę Norwida” chciałem mieć w swoich zbiorach, bo jestem zdania, że książka w 2015 mogła i powinna być lepiej opisywana, doceniana, nagradzana. Nominacja do Nike i Orfeusza to za mało i czuje (się), jakby ta emfaza była na kredyt.

Autorka nie tylko balansuje na granicy jawy i sny, ale linia podziału dotyczy choroby, dotyczy życia i obumierania. Stan nieważkości, w której poruszają się te wiersze, jest jednak złudny, bo po kolejnym czytaniu te słowa przywierają do duszy, jak zapocona koszulka do ciała. Błądzimy w lesie lub na jego skraju, gdzie obrodziły mirabelki, gdzie jesiony, gdzie tkanki brzóz opadają na mech.

Okey. Jarniewicz od lat współpracuje ze światem zewnętrznym na „swoich” zasadach. Jegomość wydłubuje ze zwykłości Tajemnice, Ciąg Niedopowiedzeń. I jest dla mnie bliźniakiem nie Bukowskiego, ale Piotra Sommera.