Jarek Holden

Istotnym spostrzeżeniem jest to, że ten esej poetycki powinny czytać osoby dojrzałe, doświadczone przez los, przez relacyjność związków. Czy dla młodych jest to tekst „na przestrogę”? Nie sądzę trzydziestolatkowie, powinni docenić „wartość artystyczną” tego utworu.

Nic nie musicie. I tak dokonujecie głupich wyborów, ale w międzyczasie powinniście sięgnąć po garść drobnych, po „Dużo drobnych”!

Dedykacja wspomina o zmarłych babciach autora; o Irenie i Marii. Ale nie tylko one odeszły. W zbiorze znajdziemy więcej opłakiwanych obumarłych. Ci, którzy kupili i zjedli cyjanek. Ci wbici na pal. I inni polegli w samotności i depresji. Zapomniani. Zasypani. I Ci co Zapleśnieli.

Szymon Bira wybrał do swojego tomu wiersze z całej plaży, swojej szuflady… I czuć sól na języku, na palcach… Wokół szum i próba ujarzmienia czynności… Niby „wszystko” jest minimalne, a jednak „wszystko” jest wielkie, wręcz przeogromne.

Jest to trochę spójne z tym, co zrobił Marcin Dymiter w „Notatkach z terenu” (o książce napiszę w przyszłym tygodniu). On stwarzał, wyławiał, dźwięki. W kolejnych miejscach dostojnie lub z przekorą dowiadywał się czegoś o świecie i o sobie. Tomasz Dalasiński robi to inaczej, a jednak w sposób siostrzany. Interseksualny. Zawadiacka melancholia! Podstępne to wszystko!

Marudzenie Dobrego ze Złym. Gadki szmatki codzienności. A jednak pozorny pamiętnikarski styl uznaję za pomocą dłoń wyciągniętą do czytelnika. Tom to obszerny. Nie to, tamto. Zatem przygotujcie się na rollercoaster. Ale czy jest coś lepszego od zabawy dźwiękami, które wydają słowa?!

Okey. Jarniewicz od lat współpracuje ze światem zewnętrznym na „swoich” zasadach. Jegomość wydłubuje ze zwykłości Tajemnice, Ciąg Niedopowiedzeń. I jest dla mnie bliźniakiem nie Bukowskiego, ale Piotra Sommera.

! praca doktorska z udawania podwójna filozofia smaku teoria aktów mowy !

Jeśli ktoś ma problem z poezją (z jej odbiorem), to niech prędko chwyci się prozy Patti Smith. Jeśli ktoś ma problem z własną metryką, to tym bardziej warto!

Najlepszy utwór w tomie ma zaledwie cztery linie. „Skrzyżowanie”: Rozżarzona czerwienią źrenica zatrzymuje pojazdy, czas i dopływ tlenu. Cała ulica przez minutę zamiera, czekając na oddech.

Pięć moich poezyji :). Czytajcie!

Zaginiony, zagubiony, sponiewierany. Opuszczony! Posłuchajcie tej poezji i… wysadzi Was z fotela, z kapci. Z ról, które odgrywamy. A robimy to z wygody, dla świętego spokoju, dla pieprzonej politycznej poprawności. To nie jest poezja śpiewana. To jest skowyt obleczony w smutek, przez ogromne S.