Jarek Holden

Metateatralny charakter kolejnych wywodów Masłowskiej przestaje mnie jednak drażnić. Ona czuje się na deskach dobrze. Kto chce oglądać, to ogląda. Kogo to męczy, siedzi w domu i narzeka.

Rozległe spojrzenie, które proponuje amerykańska pisarka, to nie tani lanszaft. To też nie arcydzieło. To niesamowicie przyzwoity obraz kobiety udręczonej, ale zwycięskiej.

Teoria, że jest to literackie arcydzieło pewnie się broni, ale dla mnie jest to przede wszystkim pisarski lament. Kakofonia portugalskiej historii.

Tekst „Matrioszki” jest znany publiczności od niemal dziesięciu lat. Jeszcze jakiś czas temu „stał” jako darmowy link. Prezent od krakowskiej ha! art. Teraz wydany na papierze daje, nadal, po garach, po wątrobie. Matka, córka, babka – to bohaterki nieoczywiste, ale występujące w tej narracji. Jednak to nie jest jedynie głos międzypokoleniowy. To jest refleksja, stara jak świat; te same błędy, to samo cierpienie, tacy sami faceci.

Człowieczeństwo jest zdefiniowane jak fatalna forma życia. Jako kłamliwa manifestacja. Leemet stara się ogarnąć własną egzystencję, stara się rozpoznać pragnienia własne i bliskich. W końcowym rozrachunku może liczyć tylko na… magię. Chociaż dla niego, jest ona codziennością.

Proza Jerzego Franczaka jest gęsta. Za gęsta, bo przegadana, bo rozgadana. Czyta się dobrze, a jednak niesmak pozostaje.

Dla homofobów to będzie literatura trudna, bo dla nich wiele rzeczy jest niepojętych, niezrozumiałych. Dla reszty będzie to przygoda, której dawno nie doświadczyli. Z literaturą dojrzałą, rozsądną, terapeutyczną, ujmującą swoim przesłaniem. Przesłaniem banalnym, ale jakże cudownym: O Miłości Trzeba Rozmawiać. O Relacje Trzeba Dbać.

Bierut nie jest mistrzem suspensu. Jest gawędziarzem, który czasami działa pobudzająco - „psychoaktywnie”, a innym razem bardzo sennie. Raz góra, raz dół. Z rzadka środek.

Czy taką książkę mógłby napisać młodzian, startujący dopiero w życie? Nie! Nie. Bo były to zapis niewiarygodny, wydumany, kłamliwy. A Leszek Sobeczko jest prawdziwy. Warto mu uwierzyć i zawierzyć.

A gdyby… zabić?! A gdyby… umrzeć?! A gdyby… uciec?! A chociażby odpocząć. Nauczyć się stawiać granicę?! O "Komodo" Davida Vanna.

To jest powrót do pisania rozprawy „o pojęciu alegorii”. Używania słów z palety tysiąca bibliotek. Prywatnych, uniwersyteckich, publicznych. Logiczne powiązanie zdarzeń, wydarzeń i prywatnych powidoków.

Gdybym starał się (usilnie) bronić „Byka”, to proszę nazwać mnie osłem.