Jarek Holden

Droga! Podróż! To jest sens tej powieści. O sugestywność tu biega. Bo wyobraźmy sobie, że ta sama fabuła jest spisana prozą. To możliwe, ale wówczas nie poczulibyśmy tego, co jest zaklęte, ukryte w nieodpowiedzeniach poezji.

Swoim Patron Dziękuję, a pozostałych kochających Czytać, Słuchać i Myśleć Zapraszam! Chcesz co tydzień dostawać nową książkę? W prezencie?! Gwarantuję Ci To!

To nie jest powieść sentymentalna. To są fakty ujęte w perspektywie ludzkich losów. Nikt nie jest piętnowany, szkalowany, obmawiany. Jest, jak jest. Dla niektórych dla „prawdziwość” zapewne jest bolesna, ale nie było, i nie jest inaczej. Zatem praca Anny Bikont dotyczy rzeczywistości, a nie polskiego historycznego, wypaczonego ględzenia. Ten tekst po prostu budzi zaufanie. A taka jest właśnie rola dobrego reportażu. Realizm jest siłą tej opowieści.

Ufność w wyzdrowienie córki pozwala pisarce ogarnąć się po starcie męża. To nie jest huraoptymizm, ale jest przyczyna i jest skutek. Racjonalność spowita bólem.

Pisarka używa tak wielu życiorysów, jakby chciała opisać, rozpisać cały kraj. Oto macie Finlandię w miniaturze (sic!).

Przed napisaniem własnej opinii, nie spoglądam się na recepcje, nie czytam recenzji Innych, ale mam nieodparte wrażenie, że Grzegorzewskiej powinno być więcej. Że jej pisanie jest niepodważalne. Ma siłę przyciągania.

Lewicowe to do bólu, Dziennikarsko należyte, ale pisanie z tezą i pod tezę przekroczyło pewne granice dobrego smaku. Mamy zatem HOŁD złożony samej sobie, a nie bohaterom!

„Liście” rażą pretensjonalizmem. Dla kogoś, kto czyta sporo, nie ma tu zbyt wielu pereł. Są kamienie pomalowane na żółto. Udają złoto, a to falsyfikat. To tyrada, opowiedziana przy ognisku. A jednak „Liście” są literaturą relacji zwrotnej; „między życiem zbiorowości i jej wyposażeniem komunikacyjnym”.

„Mambo Dżambo” to eksplozja formy i treści. To wulkan irytacji wobec formalizmu. Wobec skostnienia i wykluczenia. Mumie muszą odejść. Czas na żywe duchy!

Matthew Baker w „Odwiedź nas w Ameryce” śmieje się z nas, z siebie. Ten rechot jest zaraźliwy, ale wcale nie jest sympatyczny, bo jest obleczony w smutek i nostalgię. Ten zestaw opowiadań „od Sasa do Lasa” to kwintesencja dobrego pisarstwa. Ale takiego, które nie jest obojętne na ludzką głupotę, na osobiste zmagania, na indywidualne rozterki.

Kate przez całe trzysta stron szuka „efektu potwierdzenia”, a dopadają je „efekty zaprzeczenia”.

Pamiętajcie, że to nie jest opowieść o „trudnych relacjach” na linii dziecko- rodzice. To jest fabuła o ślepocie. Przetrzyjmy oczy! Uaktualnijmy własne oprogramowanie odczuwania, rozumienia, dostrzegania. Jeśli ktoś ma problem z tolerancją, to może po przeczytaniu tej książki mu się odmieni, zmieni. Może dokona resetu. Oby… Czas skończyć z „homoignorancją”!