Bartek Fetysz

"(...) Victoria przychodzi punktualnie do butiku sama ubrana w dżinsy, t-shirt, wielkie okulary i nieodłączne szpilki. Ma zaczesane i spięte w kucyk włosy. Wita się zawsze ze wszystkimi, zamienia parę słów (...)".

"(...) Bieda deluxe to stan, w którym jesteś biedakiem, ale wyglądasz deluxe. I wszyscy myślą, że pierdzisz funtami (albo inną walutą), ale to nieprawda. Kocham ten stan (...)". 

"(...) Niedawno oburzano się, że dzieci nazwałem personifikacją plemnika. Wszyscy nimi jesteśmy. Cytowano mnie na parentingowych stronach i w głowach się rodzicom odurzonym zapachem świeżej sraki nie mieściło, że o dzieciach można pisać "pampersochód" czy "cycołap". Nie widzę w tym nic obraźliwego (...)".

(...) Każda przemoc psychiczna zaczyna się tak samo. Nigdy nie jest jej winna toksyczna osoba. Wmanipulowani zostajemy w mechanizm - to nie ja, to Ty. Gdyby nie Twoje zachowanie to ja nie zachował/abym się w ten sposób. Słownie napisane usprawiedliwienie z dania komuś psychicznie lub fizycznie wpierdol. Czy wszyscy jesteśmy na swój sposób nieco toksyczni? Czy może dzielimy się na toksyków i ich ofiary? (...)

Londyńskie Dzienniki to cykl, który pojawiać się będzie ekskluzywnie na Patronite raz w tygodniu, dla wszystkich tych, którzy wspierają moją pracę w sieci. Przeprowadzę Was przez Londyn swoimi ulubionymi ścieżkami, opowiem o ulubionych zapachach (nie tylko tych miasta), nakarmię anegdotami i wykąpię w metaforach. Ot, radosny taniec w mżaweczce bez dupy zakorkowanej angielskim zatwardzeniem. 

Jestem zażenowany swoją własną fizycznością. Dlaczego odmówiła mi posłuszeństwa? Dlaczego spięła całe ciało? Dlaczego nie dałem mu w ryj? Słyszę w głowie ten plask jego ręki o moją twarz. Czuję ten moment, kiedy z twarzy zrywa mi okulary. Czuję wstyd. DLACZEGO?