Bartek Fetysz

"(...) Śniło mi się, że zostałem twarzą OLD SPICE. Nie wiem czy to ze względu na wiek czy fakt, że go używam. W sensie dezodorantu w sztyfcie. Ale w tym śnie dostałem za tę kampanię tyle forsy, że postanowiłem wziąć z radości po przebudzeniu kąpiel i zgodnie z umową użyć sztyftu. Potęga podświadomości, nie? Trzeba se bogactwo wizualizować jak Jakóbiak Ellen (...)".

"(...) Sława, popularność i fejm* (*nieodpowiednie skreślić) polegają na tym, że zarabia się krocie i otacza murem ludzi, którzy otoczeni są kolejnym murem ludzi, który z kolei otoczony jest fosą i mostem zwodzonym. Za życia już mieszkasz w bunkrze. Z dala od ludzi, zjawisk normalnych i przyziemnych, z dala od plotek. Wszystko, co podawane jest ci na talerzu, zostaje przefiltrowane. Jak woda, którą pijesz. Jako show-biznesowy magnat bowiem możesz sobie pozwolić na płyny tylko z ekstraklasy. Z wyciągiem z dziewicy, a jak trzeba, to i z łożyska. I wszyscy dookoła zapewniają Cię, że jesteś amazing, fabulous, the best. W ten sposób odrywasz się od rzeczywistości (...)".

"(...) Victoria przychodzi punktualnie do butiku sama ubrana w dżinsy, t-shirt, wielkie okulary i nieodłączne szpilki. Ma zaczesane i spięte w kucyk włosy. Wita się zawsze ze wszystkimi, zamienia parę słów (...)".

"(...) Bieda deluxe to stan, w którym jesteś biedakiem, ale wyglądasz deluxe. I wszyscy myślą, że pierdzisz funtami (albo inną walutą), ale to nieprawda. Kocham ten stan (...)". 

"(...) Niedawno oburzano się, że dzieci nazwałem personifikacją plemnika. Wszyscy nimi jesteśmy. Cytowano mnie na parentingowych stronach i w głowach się rodzicom odurzonym zapachem świeżej sraki nie mieściło, że o dzieciach można pisać "pampersochód" czy "cycołap". Nie widzę w tym nic obraźliwego (...)".

(...) Każda przemoc psychiczna zaczyna się tak samo. Nigdy nie jest jej winna toksyczna osoba. Wmanipulowani zostajemy w mechanizm - to nie ja, to Ty. Gdyby nie Twoje zachowanie to ja nie zachował/abym się w ten sposób. Słownie napisane usprawiedliwienie z dania komuś psychicznie lub fizycznie wpierdol. Czy wszyscy jesteśmy na swój sposób nieco toksyczni? Czy może dzielimy się na toksyków i ich ofiary? (...)

Londyńskie Dzienniki to cykl, który pojawiać się będzie ekskluzywnie na Patronite raz w tygodniu, dla wszystkich tych, którzy wspierają moją pracę w sieci. Przeprowadzę Was przez Londyn swoimi ulubionymi ścieżkami, opowiem o ulubionych zapachach (nie tylko tych miasta), nakarmię anegdotami i wykąpię w metaforach. Ot, radosny taniec w mżaweczce bez dupy zakorkowanej angielskim zatwardzeniem. 

Jestem zażenowany swoją własną fizycznością. Dlaczego odmówiła mi posłuszeństwa? Dlaczego spięła całe ciało? Dlaczego nie dałem mu w ryj? Słyszę w głowie ten plask jego ręki o moją twarz. Czuję ten moment, kiedy z twarzy zrywa mi okulary. Czuję wstyd. DLACZEGO?