Bartek Fetysz

"(...) Ponoć osoby, które relaksują się przy filmach o psychopatach albo horrorach są mocno zaburzeni i srogo psychiczni. Nie oglądam przemocy na ekranie. Potem mi się śni. Bardzo wrażliwy jestem na krew, chlastanie gardeł czy żył. Od razu omdlewam. Podszedł mi taki serial na Netflixie "Beauty in Black". Oglądałem do momentu w którym (uwaga spoiler) jakaś tam gang mama kazała swojemu jurnemu i młodszemu kochankowi wejść do worka, takiego dla denatów. Nie chciał dobrowolnie, więc jej goryle zapieli go w nim siłą i chyba rozstrzelali. Wyłączyłem w trakcie. Więcej nie obejrzę, chociażby mi dopłacali. Wychodzi na to, że jestem normalny. I tu mam zgrzyt (...)".

"(...) W płaszczu od Vicher przypominałem gestapo. Pod płaszczem ukrywałem jurnego Hitlerjugend. Chłopca kurewkę na posyłki w krótkich porteczkach z zarostem. Bawiłem się świetnie. Miałem nawet absztyfikantów. Adorowano mój mózg z bezpiecznej odległości bojąc się przekroczyć jakiekolwiek granice. Ich pech. Tej nocy była pełnia. W jej trakcie podatny jestem na zaloty i podchodzę do nich łaskawiej niż zazwyczaj. Daję się głaskać i nie odgryzam od razu głowy, rzygając w dno szyi krzykiem pretensji (...)".

"(...) - Stary, opowiedziałabym Ci dlaczego odeszłam - mówi Kate - Ale podpisałam NDA i nie mogę tego zrobić. Cieszę się, że wzięłam swój hajs i poszłam w pizdu. Miałam ich pozwać, nie było mnie stać, ale dostałam wystarczająco odchodząc w zamian za milczenie. Zawsze byłeś inteligentny i cool, dodaj dwa plus dwa, zapytaj siebie, kto z dnia na dzień odchodzi z firmy, której poświęcił szesnaście lat. To co tam się działo potem, przerosło moją wyobraźnię. - Mnie zwolniła Lydia - mówię - Kiedy tylko została regional manager. - Oczywiście, że tak! Ta kurwa! Chyba wiesz, że niby taka cnotliwa i do tego mężatka, a pierdoliła się z tym sprzedawcą w sklepie, z tym Włochem... (...)"

"(...) wymarzona, wydawać by się mogło praca w (butiku Vivienne Westwood), okaże się największym w moim życiu koszmarem, otwarciem drzwi do przemocy, traumy, bezrobocia i prawie bezdomności. Dlatego, kiedy za życia Westwood wygłaszała słynne "Buy less, choose well" - powtarzałem, że klimakterium popierdoliło się jej z klimatem, bo powinna zacząć zmiany od swojej firmy, w której najniższe stawki i poniżanie ludzi było normą. Na którą panowało odgórne przyzwolenie (...)".

"(...) W Polsce możliwość pracy to "przywilej". W mediach to "zaszczyt". Ceną za bycie uprzywilejowanym jest klauzula poufności, tak zwana lojalka, a co za tym idzie, przyzwolenie na traktowanie Cię jak szmaty. Werbalnie i finansowo (...)".

"(...) Jak każdy twórca, chciałbym się utrzymywać z pisania, co od ponad roku mi się udaje. Przedstawiam Wam, przedpremierowo, bo blog Atreve ruszy w ten weekend, pierwszy tekst, który dla nich stworzyłem. Jeśli szukacie kogoś, kto wzbogaci Waszą ofertę i wprowadzi nowy język w Waszym biznesie czy na social mediach - polecam się do wynajęcia (...)".

"(...) Przy zleceniach najbardziej razi mnie to, że ktoś, kto zarabia kupę siana - słysząc moją stawkę - próbuje ją zmniejszyć. To takie żenujące. I wybitnie polskie. Nikt nie podważa stawek czy umiejętności w UK. Albo Cię stać i wynajmujesz albo spierdalasz i nie uprawiasz gorzkich żali, że za drogo, kiedy na Instastories odjebana/y jesteś w szmaty ze światowych domów mody za kilka średnich krajowych (...)".

"(...) Szwędamy się po klubach, chodzimy do Shadow Lounge na Soho i East Bloc na City Road. Oba już nie istnieją. Nasze rejvy potrafią tam trwać cały weekend. Wszystkich tam znam, więc nigdy nie płacimy za wejściówkę. Alise, z którą dalej mieszkamy, jest bardzo zazdrosna o naszą przyjaźń. Wtedy wcale dużo nie pijemy, ale Alise zawsze zajebana jest do granic możliwości. Wtedy mało się mówi o zdrowiu psychicznym i depresji. Wcale o nich nie myślimy, bo liczy się techno, a dla Audrey jeszcze koks, który namiętnie wciąga (...)".

"(...) Jennifer Lopez złożyła papiery rozwodowe. Po dwóch latach małżeństwa z Benem Affleckiem. Kibicowałem im. Nie wiem w sumie dlaczego, bo przecież jako ludzie są mi zupełnie obcy. Ale pamiętam ten moment, kiedy w 1999 roku zobaczyłem klip "If You Had My Love" i przepadłem. Zakochałem się w J.Lo. Tak kompletnie. Uważam, że to jeden z lepszych klipów ever (...)".

"(...) O Brooklynie napisano w brytyjskiej prasie wszystko. Że to nepo baby, że pracę jako fotograf na London Fashion Week dostał tylko przez nazwisko, że to nierób, ćpun, alkoholik, gruby, brzydki, że do ojca to mu daleko. Zakała rodziny. Z jego żony zaś zrobili jakąś rozhisteryzowaną niunię, która ma na pieńku z Victorią. Brytyjskie tabloidy to jest inny układ planetarny. Zaszczuły tyle osób publicznych, że naprawdę mają krew na rękach (...)".

"(...) Nie wiem właściwie jak opisać Bicester Village - to jest jakby zakupowy resort dla klasy średniej. Składa się z markowych outletów, w których sample, stare kolekcje albo i nowe, ale z defektem można kupić do 80% taniej. To 80% to przesada i reklamowy chwyt, chyba, że coś jest wybitnie brzydkie, bo za koszulki wciąż trzeba zapłacić koło setki funtów. Dla mnie sto funtów za t-shirt to jest jakieś nieporozumienie. Ale ustaliliśmy już kiedyś, że ja uprawiam biedę deluxe. Do wioski projektantów jedzie się niecałą godzinę (...)".

"(...) Przychodzę do pracy po weekendzie. Zamówień od cholery, siedzę w przymierzalni na dole i latam między nią, a magazynem przynosząc wciąż nowe rzeczy i zamawiam brakujące rozmiary, bo to też moja działka. Wpada Toro. -Dzwoni Kate - mówi.  Biorę od niej telefon i słyszę głos, który rozpoznam wszędzie i o każdej porze dnia i nocy. I wtedy w ogóle nic nie jest normalne, sram żarem, jąkam się z wrażenia, bo po drugiej stronie mam na linii Kate Moss (...)".