Jarek Holden

Co jest prawdą, a co jest zmyśleniem? Narratorka przyznaje, że będzie „trochę kłamać, a trochę mówić prawdę”. W tym momencie rodzi się pytanie: - Ile jest w tej książce Joanny Bartoń? Jak wielkie miały (mają) znaczenie osobiste doświadczenia w powstaniu tej książki?

Lektura uwodzącą i zwodząca. Bohaterowie tych opowiadań mają swoje fobie, należą do świata zasuszonych samotników, nawet wtedy, gdy są w związku lub codziennie rozmawiają przez telefon z matką. Życie, które uwiera, boli. Życie na umysłowej krawędzi.

Może tak było, a może nie.” Nie wiadomo co jest kłamstwem, zmyśleniem, a co jest prawdą.

Powieść opowiedziana obrazami. Festiwal bolesnych kadrów. Czekam na adaptację. Z tego literackiego ekshibicjonizmu powstanie naprawdę dobry, smutny film.

Psia nadzieja, którą ma w sobie nasz bohater, jest oczywiście zwodnicza i ułomna. Bo gdyby profesor wysłuchał pacjenta, którego (raczej) unika, to co by się stało? Czy nagle jego życie odmieniłoby się o 180 stopni, czy żona wybyła się połajanek, a córki zaczęły szanować ojca? Wątpię. Cokolwiek się dzieje w naszym życiu, to zostało już opisane i przedstawione. „Klinika” jest tego najlepszym dowodem...

Zbędny jest teleobiektyw. Tutaj nawet ślepcy zauważą szczegóły i gdy je posegregują, doją do wniosku, że od początku to bujda była z „tymi opowiadaniami”. To powieść opowiedziana w stylu Quentina Tarantino. Kolejna książka Masłowskiej mająca potencjał filmowy. Konstrukcja „Magicznej rany” jest staroświecka, ale wykonanie sprytnie, z nadzieją i wiarą godną wyznawców New Age. (Przesadzam? Nie! Szukam kątów, kontekstów, odpowiedniej mapy).

Być albo mieć... A oczy mówią, że dni są dokonane… Sarkastyczny narrator podsumowuje życie. A ktoś je dopowiada. Hamlet w wersji soft i „Wilk stepowy" w wersji dla niezdecydowanych (może innym razem odbiorę sobie...).

Na blisko czterystu stronach mamy przeróżne historie: miłości, klepania biedy i sporów o literaturę. Ola i Tobiasz, kochankowie z wyboru i przyzwyczajenia. Gorączka, dreszcze, irytacja i fascynacja...

LOVE SONG — „to spotkanie jest supłem na słuchawkach”. Naprawdę! Jakże to inne, poetyckie, a jednak do bólu epickie.

Grzech zaniechania? Odkładałem to czytanie przez wiele miesięcy. Niewytłumaczalne. To fabuła dobrze skrojona z niebywałym przekładem. „Szmuc” to jak Most Brookliński. Skok w głębię. Wahania samotności i poszukiwania akceptacji.

Uśmiercanie to nie jest science fiction. Niech boli. Ma boleć. Czytaj raz, drugi i trzeci. Nie mów szeptem. Wyraźnie głoska po głosce; śmierć po śmierci. Życie po życiu. Monologi, dialogi, kręte drogi.

Przyjechałem do centrum wydarzeń, do Jabłonowej Panicy i zupełnie się pogubiłem. Zmiotła mnie fala zdarzeń. Maligna epizodów. Kornélie to materiał na kilka powieści. Na kilkanaście.