Bartek Fetysz

"(...) Za każdym razem kiedy występowała Yuval z Izraela ludzie naprawdę głośno buczeli. Część z nich wyprowadzała ochrona. Jej piosenka szła tak: "New day will rise, life will go on, Everyone cries, don't cry alone, Darkness will fade, all the pain will go by, But wе will stay, even if you say goodbye". Za każdym razem kiedy ją słyszałem to w głowie miałem: "Powiedz to palestyńskim dzieciom" (...)".

"(...) Śmierci Robina też nie mogłem przeżyć przez tygodnie. Wyłem po nim jak po polskim Janosiku. Najbardziej jednak rozpaczałem jako dziecko, kiedy się kończył się Miś Uszatek, bo zmarł aktor, który podkładał mu głos, Mieczysław Czechowicz. Nikt nie był mnie w stanie uspokoić. Osiągnąłem wtedy szczyt rozgoryczenia i żałoby (...)".

"(...) Kwiecień, 1994. Mam jedenaście lat. Siadamy wieczorem przed telewizorem w pokoju stołowym z Rodzicami. Polska po raz pierwszy startuje na Eurowizji, która odbywa się w Dublinie. Zasady są takie, że reprezentant każdego kraju śpiewa w swoim ojczystym języku. Na scenę wychodzi odziana w białą, skromną sukieneczkę piękna dziewczyna i zmiata wszystkich wokalnie z powierzchni oglądającej ją Europy (...)". 

"(...) Tęsknię za latami 90-tymi. Przenosząc się w głowie do tamtych czasów, natychmiast mam motylki w brzuchu. Jako Millenials tęsknię za komunikacją międzyludzką. Za tym, że spotykaliśmy się po to, żeby posłuchać muzyki, czyjegoś nowego albumu. Siedziało się w pokojach i w skupieniu słuchało po kolei każdej piosenki, a jak jakaś wpadła w ucho to się przewijało kasetę i słuchało raz jeszcze. Szczególnie, kiedy był to już hit na listach przebojów, ale miało się go wreszcie w swoim posiadaniu w wysokiej jakości dźwięku (...)".

"(...) Z fascynacją zastanawiałem się nad tym, jak pracuje mózg ludzki i dotarło do mnie, że to przeciekawy organ. Dotarło do mnie, że wszystkie uczucia jakie miałem do Amy - automatycznie przelałem na Holly. Przecież wiem, że to nie ta sama osoba, a jednocześnie świadomość zadziałała tak, że natychmiast przypisałem jej pewne cechy, że w mojej głowie została wrażliwą, dobrą dziewczyną, kochającą jazz i pragnącą miłości. Strasznie to pojebane (...)".

"(...) W środę wybrałem sobie rejs po Tamizie Uber Boatem. Znajomy śmiał się ze mnie, że cieszę się na video jak dziecko, że se łódką płynę. Ale ja kocham wszelkiego typu łódki i statki od zarania swojego istnienia, bo mi się kojarzą z rejsami do Szwecji i moje wewnętrzne dziecko dostaje wtedy dopaminowego kopa (...)".

"(...) Miałem wtedy z jedenaście lat i wydawało mi się, że wszystkie te piosenkarki się ze sobą przyjaźnią, skoro są na jednej kasecie, a już na pewno Lipnicka, Nosowska, Kowalska i Bartosiewicz. Wyobrażałem sobie, że do siebie regularnie dzwonią (...)".

"(...) Czy pisząc ten felieton słucham piosenki Bon Jovi "Always"? Być może. Czy na stole mam obok siebie flakony z perfumami "Pani Walewska" i "Wykrzyknikiem" od COTY? Być może. Czy mam w bonusie opakowanie z perfumami "Być Może Paryż", ale zamiast Paryża jest w nich flakon "Być Może Rzym"? Być może (...)". 

"(...) Jestem uczuciowym Robin Hoodem z Londynu zamiast z Sherwood? Boże, kochałem ten serial. Jak go zamordowali to łkałem tak samo jak dziecko przy powieszonym Janosiku. Za tego Janosika taką rozjebundę w domu zrobiłem, że śmierć poniósł inny bohater narodowy (...)".

"(...) Uwielbiam samotność. Często kultywuję prostotę przebywania ze sobą. Ale najbardziej lubię samotność w towarzystwie Leskiego. W muzyce szukam sensu - dnia albo w ogóle istnienia. Piosenka musi posiadać tekst (...)".