Bartek Fetysz

"(...) Perfumy są jak powieść. Trzeba je stworzyć. Wymyślić. Rozpisać. Rozmnożyć w wyobraźni i ubrać w odpowiednie aromaty. Mają na skórze rozbrzmiewać jak muzyka. Mieć w sobie ukryte przesłanie, aurę, kod i wyróżniać się spośród zalewu celebryckiego słodkiego gówna, które sygnowane wielkimi nazwiskami i najczęściej marką Coty pachnie jak słodka chmurka pierdnięcia wydalona przez przypudrowaną dupcię niemowlaka (...)".

Myślcie o sobie dobrze...

"(...) Przyjaźniłem się przez lata z pewną osobistością. Miała zatarg ze znaną piosenkarką. Tak wynika z założonej karty obdukcyjnej. Czy słusznie, czy niesłusznie, nie mnie to oceniać. Znam ją dobrze i wiem, że potrafi gadać od rzeczy. A ta druga, bywa ponoć wybuchowa. Pech czy karma? Wiedzą tylko one (...)".

Kim jest Bartek Fetysz? Człowiekiem świadomym. Całym alfabetem. Skondensowaną kompilacją cech, które większość uważa za pojebane.

"(...) Dlaczego ludzie na starość zamieniają się w złośliwych psychopatów? Starość jest upokarzająca. Przyglądam się starszym ludziom i widzę w nich zgaszone światło. Niby żyją, ale tak naprawdę tli się w nich tylko jakaś iskierka, bo żarówki mają powykręcane, a żyrandole zamiast wisieć pod sufitem, leżą roztrzaskane na posadzce (...)".       

"(...) Ponoć osoby, które relaksują się przy filmach o psychopatach albo horrorach są mocno zaburzeni i srogo psychiczni. Nie oglądam przemocy na ekranie. Potem mi się śni. Bardzo wrażliwy jestem na krew, chlastanie gardeł czy żył. Od razu omdlewam. Podszedł mi taki serial na Netflixie "Beauty in Black". Oglądałem do momentu w którym (uwaga spoiler) jakaś tam gang mama kazała swojemu jurnemu i młodszemu kochankowi wejść do worka, takiego dla denatów. Nie chciał dobrowolnie, więc jej goryle zapieli go w nim siłą i chyba rozstrzelali. Wyłączyłem w trakcie. Więcej nie obejrzę, chociażby mi dopłacali. Wychodzi na to, że jestem normalny. I tu mam zgrzyt (...)".

"(...) Rodzice nie powinni mieszkać z dorosłymi dziećmi. I odwrotnie. Zaburza to relację i jest nadużyciem. Degeneracją komunikacji (...) To pokolenie, które spali się żywcem i oszaleje, ale rodzica nigdzie nie odda. Będą umierać w splocie degrengolady razem. Wzajemnie chłostać się do krwi słowami, których wcale nie chcą wypowiadać. Starość jest straszna. Robi z ludzi kukły. Są trocinami swojej dawnej świetności (...).

"(...) W płaszczu od Vicher przypominałem gestapo. Pod płaszczem ukrywałem jurnego Hitlerjugend. Chłopca kurewkę na posyłki w krótkich porteczkach z zarostem. Bawiłem się świetnie. Miałem nawet absztyfikantów. Adorowano mój mózg z bezpiecznej odległości bojąc się przekroczyć jakiekolwiek granice. Ich pech. Tej nocy była pełnia. W jej trakcie podatny jestem na zaloty i podchodzę do nich łaskawiej niż zazwyczaj. Daję się głaskać i nie odgryzam od razu głowy, rzygając w dno szyi krzykiem pretensji (...)".

"(...) "Tańca z Gwiazdami" nie wygrała stołeczna lesbijka Katarzyna Zillmann (...). Na potrzeby programu powstała jak wywołana z pierścieni Planetarian hybryda bohatera, ale nie był to Kapitan Planeta tylko Kobieta Sklejka. Płciowo niezidentyfikowana, uczesana jak Mały Książę, zachowująca się jak wujek-Tej-Mała-ale-się-zaokrągliłaś-Czarek, udająca Kasię. Normalnie jak Przemek15 na czatach w sieci, który przed ekranem tak naprawdę ma lat pięćdziesiąt jeden (...)". 

"(...) Mam mózg w formacie haute couture i naprawdę upchnięty mam w nim cały barok. Jest mutantem, zmutowało mi w nim bogactwo przemyśleń. Czasami myślę nawet, że jest w nim naprawdę luksusowo. Czuję przesyt codziennych myśli, a co dopiero gdyby je podlać psychodeliczną benzyną. Istny pożar w burdelu, wszystkie dziwki neuronów płoną żywcem bez stosu. Na bramce ja, nieczuły na ich krzyki burdeltata. Tylko mi szalik nałożyć i od razu michę mam uśmiechniętą jak nowy Prezydent. Fetysz kibol. W dodatku narodowiec. Umysłowy strażnik Ćmielowa (...)".

"(...) Zanim zdecydowałem się połknąć pierwszą tabletkę ze sto razy dzwoniłem do swojego lekarza prowadzącego z pytaniem czy na pewno po nich nie fiknę (...) YOLO, pomyślałem. Poszło. Po godzinie odbiornik wyregulowany. Czerep odpicowany jak nowy. Zaczął lśnić metaforami. Nagle odwilż w głowie. Przebiśniegi. Śnieg stopniał, nie ma lodowca, jest wiosna, wszystko mi w środku kwitnie (...)".

"(...) Wiem, jak to jest czuć się wypranym z siebie. Wiem, co to znaczy czuć się jak niewyprasowana, cuchnąca, szmata, wyjęta po kilku dniach z pralki, bo zapomniało się o prysznicu, wszak wciągnęło Cię łóżko. Wychodzisz z niego tylko na siku, ewentualnie na zjedzenie kromki chleba, bo gotować też Ci się nie chce, będąc życiowo rozgotowanym. Wiem, co to znaczy czuć się przegranym i pogrążać w rozpaczy i samotności. Wiem, co to znaczy być w toksycznym przemocowym związku, kiedy ktoś pluje Ci w twarz mówiąc, że to dowód miłości (...)".