Bartek Fetysz

(...) Jak to jest w Polsce być kolorowym ptakiem? Tak, jak ogólnie w Polsce BYĆ INNYM - nasz kraj, niestety, jest bardzo zacofany i ma wszystkie wady prymitywnej przeszłości - rasizm, homofobię, antysemityzm i także właśnie brak jakiejkolwiek tolerancji. Nie wolno mieć kolorowych włosów, nie wolno wyróżniać się z tłumu, trzeba być szarym, przemykać się pod ścianami i starać się być niezauważonym. Mao już dawno chciał wszystkich Chińczyków udupić, ubierając ich identycznie (...). 

(...) A ja żem Wam powiedział – Katarzyna Nosowska​ nie trzeba nikomu przedstawiać. Mamy kilka ikon w Polsce i ona jest taką właśnie ikoną. Azymutem normalności. Piosenkarka, autorka tekstów, ostatnio i pisarka. A nawet i aktorka. Nosowska to talent, taki czysty i oszlifowany, mimo że sama nigdy by tak o sobie nie powiedziała, bo zabrania jej tego jej kulturalne ego. I o tej kulturze też porozmawiamy. Ale dość wstępu, bo herbata stygnie, zapada zmrok, a my nie dwie śliwki na ławce czy międzywojennej wannie (...).     

Przedpremierowo zapraszam do lektury mojego najnowszego felietonu dla LEJDIZ ONLINE. Numer ukaże się w niedzielę.

(...) Polskę zalewa powódź. Artyści nagrywają piosenkę dla powodzian. Tsunami po trzęsieniu ziemi na Oceanie Indyjskim? Artyści śpiewają “Pokonamy Falę”. Głód w Afryce? Nie ma sprawy, artyści nagrywają “Mama Afryka”. Trzeba pokonać hejt w sieci? Artyści zrzekają się honorariów i masowo występują na koncercie charytatywnym “Artyści Przeciw Nienawiści”. Kogo się prosi o pomoc, kiedy Kasi, Majkelowi, Marysi czy Dżonowi trzeba zrobić operację serca, mózgu, wodogłowia, przeszczep, transfuzję i znaleźć grupę krwi z kosmosu czy ogarnąć milion na nierefundowane przez państwo leki? Kogo prosi się o udostępnianie niekończących się aukcji charytatywnych? Kogo prosi się o wsparcie służby zdrowia? Kogo o adopcje piesków/kotków i, o podłożenie głosu dla tych, którzy głosu nie mają? Ghostbusters? Nie! Artystów! (...)

(...) Zombie Boy to dla mnie postać zjawisko. Jakie emocje muszą w Tobie żyć, żeby z siebie zrobić za życia trupa, nagrobek? “Normalny by sobie tego nie zrobił” mówią w komentarzach w mediach. Kto jednak wyznacza granice normalności? W Polsce norma to habit z dresu i łysa pała. Jak udowodnić, że ktoś jest nienormalny bazując tylko na wyglądzie? Jego historia medialna jest jak bajka. Lady Gaga, Givenchy, występ w filmach. A potem cisza. Przeminęło z wiatrem (...).

(...) Kobiety szpachluje się hormonami, tabletkami, faszeruje sproszkowanymi antykonceptami, antybiotykami, nabija się je na spirale, kalendarzyki, okresiki, farmaceutyzmy, wyliczanki, raz, dwa, trzy, Baba Jaga patrzy, a mężczyznom nie chce się nawet kupić paczki prezerwatyw – nie mówiąc o ich założeniu. Och, kochanie, nie lubię z gumą, bo uwiera, bo nie stanie, bo za ciasno, bo uczulenie na lateks, bo alergia wujka Bena, zamiast Big Bena będzie rzodkiewka, kabaczek w zwisie, kłus, cwał, ale nie galop. Bo na oklep to dzikość serca. Wojowniczy Fiut Ninja. Przyczajony Ogier, Ukryty Szczyl. Chujtanic. Takiemu to tylko z jaj Janosika zrobić, zwabić, pozbawić ciupagi i na szubienicę. Niech się rozbójnik buja i nie rozmnaża więcej. Ilu mężczyzn znacie, którzy mają podwiązane wnętrzności, żeby mogli pluć niepłodnie bez gumy? (...)

Wczoraj na Stories pani Irenki ukazało się zdjęcie nieco starszej modelki dumnie eksponującej swoje ciało okraszone mentorskim "Ludziom brakuje wstydu". Nie, ludzie wreszcie luzują warkoczyki i wpychane w nich konwenanse. Szczególnie kobiety, którym od dziecka wmawia się, że coś im nie wypada. Że sukienka za długa, za krótka, że dekolt powinno się zakrywać tak samo jak nogi, ramiona czy szyję, bo "w pewnym wieku nie wypada", bo to "obrzydliwe".

W polskich mediach walka o pierwszeństwo. Choda kontra Lewandowska kontra Qczaj. Urodzili się wszyscy wczoraj i nie słyszeli o aerobiku? Jako dzieciak stałem przed telewizorem i uprawiałem wyczynowo tańce. Czy przypisać mam sobie teraz palmę pierwszeństwa? Czy może to Kevin Costner był pierwszy, bo napierdalał lambadę w wilkami? Wszyscy się na siebie wkurwili, niby dowcipnie, ale wcale, a ja wciąż czekam na stanowisko Marioli Bojarskiej-Ferenc, bo kiedyś ochoczo uprawiała Bajlando na fitnesiarach.

Kończę dzisiaj 39 lat, ale do końca życia będę kłamać, że mam lat 36, bo dziewiątka się wyjebała, najebana po electro i straciła uzębienie. Nadchodzi zmierzch mojej trójki. Za rok nastąpi jej zaćmienie. Zmutuje w czwórkę. Którą od tyłu posuwać będzie zero.

"W dzisiejszych czasach nie tylko zwierzęta są niewolnikami. Myśmy się też na własne życzenie przywiązali do swoistej budy. Do ekranu rozgrzanego smartfona. Paluszki gorące, ekran parzy, słoneczne Coco Jambo dla kciuków i wskazujących, swipe, swipe, za to w sercu kompletny mróz. I w pełni zaawansowany, nieuleczalny i na wszystko odporny konsumpcjonizm. Wycinamy drzewa, żeby przez dwa tygodnie umierały w salonie, wydajemy pierdyliard monet na jakieś niepotrzebne prezenty, uzależnieni jesteśmy od błyszczących jebadełek, a zapominamy o tym, o czym powinniśmy pamiętać – o miłości. I żalimy się w mediach społecznościowych na samotność".

"Żeby (w mediach) istnieć, trzeba być sprzedajnym. Trzeba być człowiekiem szybą. Czy lato, czy mróz, wszystko przez tę szybę widać i ta szyba, zgodnie z porami roku, pokazuje mniej więcej to samo. Widok. Trasę. Horyzont. Pogodę. Kanapę. Nie wiem, mgłę, słońce, deszcz, śnieg, gówno pokazuje, bo jest szybą i nie ma opinii. Przeciera się ją szmatami z toreb z darmowymi prezentami, komplementami, seksem z PR-owcem lub managerem, generalnie (nienawidzę tego słowa), czyści się ją wycieraczkami, aby była nieskalana i nie utrudniała widoczności. Żeby przez życie, karierę, wywiad, jechało się miło i przyjemnie, jak na autostradzie w Szwecji. Dokoła lasy, skały, kamienie, jelenie, łosie, wszystkie odgrodzone siatką bezpieczeństwa od cywilizacji. Czyli, przed siebie, prosto. Sprawy zakazane za siatką. Czerwony, polski, dywan jest szwedzką autostradą. Usraną cementową przyzwoitością".

"Nowe czasy to patologia. Dzisiaj jak jesteś celebrytą, to masz licencje na wszystko – na pisanie także, nawet jak jesteś pół debilem. Na bycie role model, kiedy na twarzy masz wymalowany brak mózgu i oczy tęskniące za rozumem. Kim jest Influencer? Na mnie nie ma żadnego wpływu. Do dzisiaj zastanawiam się, kim są ludzie śledzący Kardashianów. Albo taką Angelikę Muchę — celebrycką stalkerkę, która jeździ za znanymi facetami i ich dotyka, a potem relacjonuje to w mediach. Zatem z tego wszystkiego, to ja wole być, jak to powiedziałeś, gatunkiem wymierającym, dziennikarzem, bo to szlachetne. Często okupione ciężką pracą i marnym wynagrodzeniem. Ale ja się nie sprzedaję. Nic nie reklamuję. Pisałem teksty na tak zwane zamówienie, próbowałem parę razy z marnym skutkiem, bo “jesteś za szczery”, “Polska nie jest na Ciebie gotowa”. Po co zatrudnia się Fetysza, skoro się go później chce spiłować?"