Bartek Fetysz

Na świecie znana jest jako Beyonce. Queen B, Bey, B. Jej ksywa kurczy się jak niegdyś Puff Daddy. Diddy, Daddy, P. W Polsce znana jest jako BIJONS. BI. Hołd oddają jej nawet polscy menele. Zakładają żono-BI-jki i serwują żonom „Daddy Lessons” jeśli nie podadzą im odpowiednio schłodzonej chmielnej lemoniady. Bow Down, Bitches.

W kraju, geograficznie położonym w centralnej Europie, a mentalnie w dupie, odbywać się będzie rejestracja kobiet. Zaciążone na prawo, niezaciążone na lewo, do komory inseminacyjnej. “Nie będą suki pluć nam w twarz, będą dzieci rodzić. Polski my naród, polski ród, królewski szczep PiS-owy".

Kończę dzisiaj, zawodowo, osiemnaście lat. To właśnie osiemnaście lat temu, szansę dała mi Kamila Kicińska, która zleciła mi napisanie pierwszego felietonu dla magazynu LS LAIFSTYLE, wtedy brata klubowego magazynu LAIF.

Polska, państwo unitarne w Europie Środkowej. Niby w środku świata, a tak naprawdę w dupie. Państwo otumanione. Państwo wydalone przez siebie, wysrane przez rząd. Trend na 2022 - fundowanie kobietom wewnętrznej trumny.

Kiedy zyskujesz, umówmy się, dyskusyjną popularność w social mediach, zaczynasz istnieć nawet w pamięci kolegów i koleżanek z ławki z podstawówki. Przez dwadzieścia lat Cię nie znają, a nagle oferują spływ kajakiem poprzez rzekę wspomnień. Przyjaciół poznaje się nie w biedzie, ale w momencie szczęścia absolutnego. Z plejadą matek i ojców chrzestnych uczepionych Twojego cycka.

(...) Nazywanie Polski krajem katolickim? Gdy wierchuszka kościelno-inteligencka twierdzi, że Franciszek bredzi? Podważanie autorytetu papieża, a co za tym lub nad tym idzie - Ducha Świętego, to chyba grzech. Nieodpuszczalny w dodatku. Tak jak polski katolicyzm nie odpuszcza, by zamienić Polskę w kraj kościelny. Polski katolicyzm jest wiejski. Pogadanki księży w mediach, na kazaniach są jak do dzieci. I to nie z ojcowskiej dobroci, ale nieogarnięcia. Nie ma w tym ani psychologii, ani filozofii chrześcijańskiej. Jest łopatologia pacierza, katecheza. Kościół ma na wszystko odpowiedź. Jest Piekło albo Niebo. I do widzenia. Żyjemy zastraszani tym schematem (...).

(...) Nie rozumiem hipokryzji #metoo. Niektóre aktorki, które oskarżały Weinsteina dziękowały mu w przemowach, tuliły się do niego, niektóre zapraszały do swoich domów. "Papierosy, wóda, seks", jak śpiewał na płycie Wiśniewski. A teraz niby co? Flinta i "Żałuję"? Niech za przykład tej hipokryzji posłuży mi najsłynniejsza ze wszystkich rezydencji - Playboy Mansion. Bo tam, po wyjściu, wszystkie były nagle molestowane, orgie ze starcem z bolcem z tektury przeszkadzały, zapach starego człowieka mdlił, zasady panujące w domu nie takie. Och, jakie biedne, nie mogły wyjść po dziesiątej, mieć chłopaków, sraków, ale jak co tydzień czeki przyjmowały to było dobrze? Wtedy Hugh był słodki, wspaniały, najlepszy przyjaciel, partner marzeń, dziewczyna numer jeden, dziewczyna numer dwa, #daddy (...).

(...) Celebrycki światek ocieka myślowym syfem. Te pseudocelebrytki, te dziennikareczki, które nie mają NIC do powiedzenia, zasiadają na fotelach redaktorek, scenarzystek, reżyserek, migają nam tysiąckrotnie na ekranie, a nie niosą ze sobą żadnego przesłania dla dorastających dziewczyn czy kobiet (...).

(...) Nienawidzę lotnisk, zawsze spotyka mnie tam jakaś trauma (tfu, tfu, tfu), szczególnie w Polsce, gdzie NIKT nie pomaga i każe wstawiać torby w te pierdolone małe obręcze wykonane chyba dla hobbita, bo jakimś cudem wymiarowa torba nigdy się w nie nie mieści (...).

(...) Czy moje kupne avocado boli, kiedy je kroję. Czy arbuz cierpi? A co z pomidorami? Czy potas łzawi? Albo ziemniaczana skrobia? Czy witamina C kwili między siekaczami? A co z witaminą B? Tyle pytań. Tak mało odpowiedzi (...).

Usunięto ten tekst. Z Facebooka, z Instagrama. Jako mowę nienawiści. Usuwano i mnie tak wielokrotnie, aż skasowano mi najpierw Facebooka, potem Instagram. I zawsze zastanawiałem się od kiedy brutalnie napisana prawda jest mową nienawiści?

(...) Nie chciałbym, aby ktoś bez mojej zgody mnie dotykał. Kilka razy, w moim życiu, miał miejsce niechciany dotyk. Kilka razy ktoś napluł mi w twarz. Zdarzyło się też obmacywanie. Przez kobiety i mężczyzn. Bo skoro jesteś na techno party to przecież możesz. Nie, nie możesz. Myślę, że dostanie z liścia w ryj nie odbiło się na mojej psychice tak jak naplucie mi w twarz. Szczególnie przez kogoś bliskiego. Dlatego, kiedy słyszę lub czytam, że ktoś narusza cudze granice to rodzi się we mnie agresja (...).