Jarek Holden

Krzysztof Siwczyk to ten facet od Wojaczka?! Tak to on! Ale etykietka poety buntownika, który zagrał w filmie, na szczęście nie przylgnęła do poety. Krzysztof Siwczyk to „głupiec”, to „bard”, który „mówi – śpiewa – pisze” wciąż. I robi to w formie mistrzowskiej! Nagroda „Silesius” wpadła w najlepsze ręce.

To nie jest pamiętnik! Zbieżność faktów, czasów, ludzi - przypadkowa.

O poezji było najwięcej, ale będzie i o prozie! Podpowiadajcie!

Skróciłbym książkę, gdzieś o trzydzieści stron. Ale kiedyś chciałem ciąć Goethego, Manna, Iwaszkiewicza i Andrzejewskiego, zatem nie słuchajcie mnie – tylko czytajcie. Czytajcie „Matkę na obiad”! Do Rotha też możecie wrócić, bo zawsze warto przeżyć to po raz wtóry…

Czytajcie „Złą Feministkę”. „F” – musi być wielkie. A zło może wreszcie będzie ulegało zmniejszeniu, bo na pewno nie degradacji! Władza języka nie obraca się przeciwko językowi. Ona w tej książce tryumfuje!

Zaginiony, zagubiony, sponiewierany. Opuszczony! Posłuchajcie tej poezji i… wysadzi Was z fotela, z kapci. Z ról, które odgrywamy. A robimy to z wygody, dla świętego spokoju, dla pieprzonej politycznej poprawności. To nie jest poezja śpiewana. To jest skowyt obleczony w smutek, przez ogromne S.

Rodacy nie czytają? Chyba wolałbym, żeby czytali jeszcze mniej. Albo w ogóle. Po prostu wyrzucić to wszystko, co ukrywa się pod śliskim określeniem literatury popularnej, wyrzucić te niemal systemowo-korporacyjnie nadmuchane nazwiska, które przecież mają realny wkład w zawyżanie tego czytelnictwa. Coś zrobić inaczej.

Przed napisaniem własnej opinii, nie spoglądam się na recepcje, nie czytam recenzji Innych, ale mam nieodparte wrażenie, że Grzegorzewskiej powinno być więcej. Że jej pisanie jest niepodważalne. Ma siłę przyciągania.

Barbara Woźniak: Piszę, czytam, wydaję – tłumaczę – redaguję... bo: Bo lubię. Niewiele rzeczy cieszy mnie tak, jak napisanie dobrego zdania czy ładnego akapitu. Poza tym wierzę w moc słowa.

Bardzo dobry reportaż. Napisany obiektywnie i wspaniałym językiem.