Bartek Fetysz

"(...) Teksty miałem oddać do 30-tego października. Pisałem na bieżąco i jednocześnie robiliśmy w tym samym czasie korektę. Pracowałem u Victorii Beckham od poniedziałku do piątku od 9-tej do 16-tej. Wracałem do domu i bazgrałem felietony (...)".

"(...) Wydanie książki to dla każdego autora MARZENIE. Jest jakby koronacją pewnego okresu życia i pracy. Oficjalnie można nazywać się wtedy autorem albo jak kto woli - pisarzem. Po jednej książce pisarzem się nazywać będę. Mam w sobie jeszcze jakieś pokłady poczucia żenady i pokory (...)".

"(...) Nie mam boomboxa. Mam za to tymczasowo skasowane marzenia. Niektórzy ludzie powinni mieć zakaz handlowania w sieci. Pener od którego kupiłem swoje radyjko do dzisiaj go nie wysłał i milczy (...)".

"(...) Zapragnąłem przeniesienia się w przeszłość, kiedy każdy album był odsłuchiwany tysiące razy. Chcę przypomnieć sobie dźwięk słuchanej muzyki z boomboxa (...)".

"(...) W Polsce talent nie wystarczy, za pazurem musi być żałoba, w oczach chwytająca za gardło pato-historia i koniecznie bieda. Tymczasem, gdyby uczestników odpytać z wiedzy o modzie, bo żeby w niej pracować trzeba się nią interesować, to by były pobite gary, mózgi jak spojrzenia wyzerowane z rozumienia (...)".

"(...) Zostałem Panem z telewizji. W wieku lat czterdziestu dwóch zadebiutowałem w studio Polsatu jako uczestnik teleturnieju HITSTER (...)". 

"(...) Ostatnie dwa tygodnie były jednym wielkim stanem depresyjnym. Stanem wypalenia. Właściwie to samospalenia, bo zginąłem w wewnętrznym pożarze rozczarowań i wyrzutów sumienia. Podpaliłem się jak Sherwood w pierwszym odcinku Robin Hooda (...)".

"(...) Stojąc w tej kuchni, oparty o blat, dotarło do mnie, tak nagle, tak niespodziewanie, tak znikąd, że już nigdy pewnych głosów nie usłyszę. Że one się skończyły. Że nigdy już nie będę siedzieć na stołku w kuchni w Ćmielowie naprzeciw Dziadka, a Babcia będzie robić placki ziemniaczane albo pierogi i w tle będę słyszeć Prababcię albo którąś z odwiedzających ciotek lub wujków czy szczekanie psa (...)".

"(...) Kiedy mężczyzna przedstawia światu nową, często młodszą wybrankę - ta, od razu zostaje w oczach publiczności tanią galerianką, twarzą sponsoringu, kurewką bez sumienia, sugar baby bez ambicji. "Na bank poleciała na kasę". Bo przecież każda kobieta wiążąca się ze starszym mężczyzną musi mieć znamiona utrzymanki (...)". 

"(...) Wszyscy zostaliśmy oszukani. Wmówiono nam, że na każdego z nas ktoś czeka. Idziemy zatem przez życie rozglądając się za relacją z drugim człowiekiem jak za zgubionym płucem, ale ten, kto miał nas adoptować wcale nie przychodzi (...)".

"(...) Rozmawiam z innymi, chociaż także i ze sobą, kiedy jestem w domu i rozmyślam od długiego czasu o dorosłości. Niedawno, po jednej z takich rozmów, uznałem, że jestem geniuszem tłumaczenia sobie życia po czterdziestce i rozumienia go na każdej płaszczyźnie. Rozłożyłem je jak puzzle i to co mi z tego wynikło to fakt, że NIE MA CZEGOŚ TAKIEGO JAK KRYZYS ŻYCIA ŚREDNIEGO (...)".

Jest wiosna, rok 2024. Tym felietonem w magazynie LS LAIFSTYLE debiutuję w prasie i mediach. Tytuł przewodni numeru "Moda na FETYSZ"? Omen?