Bartek Fetysz

"(...) Taksówkarz podwiózł nas pod wejście dla artystów i pracowników i hop do budki z akredytacjami. Pytają o imię, nazwisko, to akurat proste, znam, podaję. Numer telefonu i maila też znam, ale tego jaką rolę pełnię w Justyny zespole już nie wiem. Odpowiadam, że groupie, chociaż opowiadam o zeszłorocznej Eurowizji. Teraz przecież niczego nie tłumaczę, nie układam, jestem w tymże wydaniu byłym współpracownikiem i aktualnym fanem, który sam się trochę na party wprosił (...)".

"(...) Nie słucham muzyki, która ubliża mojej inteligencji. Nie śledzę artystów, którzy reprezentują sobą niewiele albo tworzą biedę. Biedę lubię, ale tylko deluxe. Życie jednak lubi mnie czasami dojechać i jakiś czas temu, zupełnie przypadkiem, mój algorytm pokazał mi Skolima (...)".  

"(...) Po tygodniu czucia się jak gówno w radioaktywnym opakowaniu, obudziłem się dzisiaj do pełnej aktywacji subskrypcji na Patronite. skrzynki mailowej. Ponad 10 osób zdecydowało się zakupić dostęp do mojej pracy. Czy to jakiś Dzień Dobroci dla Artystów, o którym nie wiem? Wrzuciłem dziękczynny post na Facebook i przyszło kolejne 5. Szaleństwo. Święta przyszły w tym roku wcześniej? (...)".

Tic Tac Toe, lata 90-te, piwnica i KLUB - czyli nostalgicznie i bardzo muzycznie.

Podsumowanie tegorocznej Eurowizji i prasówka z wydarzeń i skandali w polskim show biznesie, czyli Steczkowska, Krychowiak, Kayah i inni.

"(...) Dlaczego pałam nienawiścią do "Diabeł ubiera się u Prady"? Bo to kolorowo podana gloryfikacja przemocy i mobbingu, z którymi sam w pracy wielokrotnie się zmagałem. Nie rozumiem zachwytu nad tym obrazem w tych pozornie przebudzonych, woke up czasach, które rozpoczęło kilka lat temu #metoo. Czemu jako publiczność przyklaskujemy? (...)"

"(...) Instagram obciął mi zasięgi do zera. Jestem za bardzo polityczny. Normalnie, moje storki ogląda z półtora tysiąca ludzi. Od miesiąca widzi je ze dwieście. Jak mam trzysta wyświetleń to jest to sukces. Weź tu teraz pisz o Zuckerbergu, Trumpie, Bezosie, Putinie. To się nie opłaca. Zbanują ci konto, zhakują i stracisz dorobek kilkunastu lat pracy (...)".

"(...) Za każdym razem kiedy występowała Yuval z Izraela ludzie naprawdę głośno buczeli. Część z nich wyprowadzała ochrona. Jej piosenka szła tak: "New day will rise, life will go on, Everyone cries, don't cry alone, Darkness will fade, all the pain will go by, But wе will stay, even if you say goodbye". Za każdym razem kiedy ją słyszałem to w głowie miałem: "Powiedz to palestyńskim dzieciom" (...)".

"(...) Ostatnio nie ma w zasadzie dnia, żeby ktoś nie próbował urządzić sobie na mnie body-shamingu. Zgilotynować próbuje się moje poczucie fajności. Zawstydzić. Podważyć to, nad czym przez wiele lat pracowałem - czuciem się dobrze we własnym ciele. W każdym rozmiarze (...)". 

"(...) Śmierci Robina też nie mogłem przeżyć przez tygodnie. Wyłem po nim jak po polskim Janosiku. Najbardziej jednak rozpaczałem jako dziecko, kiedy się kończył się Miś Uszatek, bo zmarł aktor, który podkładał mu głos, Mieczysław Czechowicz. Nikt nie był mnie w stanie uspokoić. Osiągnąłem wtedy szczyt rozgoryczenia i żałoby (...)".

"(...) Kwiecień, 1994. Mam jedenaście lat. Siadamy wieczorem przed telewizorem w pokoju stołowym z Rodzicami. Polska po raz pierwszy startuje na Eurowizji, która odbywa się w Dublinie. Zasady są takie, że reprezentant każdego kraju śpiewa w swoim ojczystym języku. Na scenę wychodzi odziana w białą, skromną sukieneczkę piękna dziewczyna i zmiata wszystkich wokalnie z powierzchni oglądającej ją Europy (...)". 

Zapraszam do świata metafor. W świecie złudnych ilości obserwujących, algorytmów i lajków, które nie wiadomo dlaczego uważa się za walutę, a którymi co najwyżej podetrzeć sobie można dupę - rzeczywiste wynagrodzenie płacone w złotówkach to dla twórców i autorów największe wyróżnienie.