Bartek Fetysz

*Felieton usunięty ze wszystkich platform i social mediów za "mowę nienawiści".

"(...) Niebieski "ptaszek" przy nazwisku na Fejsie czy Instagramie jest jak hologram na kasetach w latach 90-tych. Odróżnia oryginał od pirata. Chociaż powinienem o tym pisać w czasie przeszłym, bo dzisiaj, każdy może go sobie doczepić, ozdobić nicka jak dupę korkiem analnym zakończonym końskim, kolorowym włosiem. W sieci stajesz się zauważony, kupiony jak Obserwujący z Turcji kilku nadwornych celebrytek, a w realu, z korkiem w dupie jesteś personifikacją My Little Pony. Bez końskiego certyfikatu umożliwiającego start w zawodach w Ascot (...)".

Nie wiem, który to debiut w moim życiu, ale wygląda na to, że żyję po to, żeby kurwa chyba wiecznie debiutować. Tym razem w roli prowadzącego talk show na platformie Micspace.

"(...) Wydawać by się mogło, że „Perfekcyjna Pani Domu”, na Wyspach w postaci Anthei Turner, a w Polsce – Małgorzaty Rozenek-Majdan – to wymysł telewizji. Wyprasowana do bólu kobieca postać, snująca się z białą rękawiczką i z nabotoksowanym uśmiechem, który wygląda jak przyklejony, oglądająca siebie samą na pozowanych, wystylizowanych rodzinnych zdjęciach – istnieje jednak naprawdę. W ciągu dnia odgrywa rolę matki, żony, biznes woman, ale kiedy zostaje sama – Dr Jekyll staję się Mrs Hyde (...)".

"(...) Wysłałem dzisiaj maila do Wydawcy i mówię, słuchajcie, nie ma opcji, że ja tę książkę jutro oddam. Siedziałem nad nią ostatni tydzień i połowę stron wyrzuciłem. Kłamię teraz bezczelnie, połowę to nie, ale całkiem sporo. Bo mi się w głowie zmienił koncept. Oczywiście na last minute, bo gdzieżbym pomyślał, żeby zrobić to wcześniej? Nigdy wcześniej książek nie pisałem, więc uczę się na błędach. Grając Mozarta na naciągniętych już smyczkiem strunach cierpliwości Wydawnictwa (...)". 

"(...) To bardzo dziwne uczucie, kiedy materializuje Ci się coś, na co czekałeś pół życia. Bo ja Wam się z czegoś zwierzę... Gdyby mi ktoś powiedział, dziesięć, ba pięć lat temu, że będę w miejscu, w którym jestem to bym go wyśmiał (...)". 

Odchodzę. Nie zatrzymuj mnie.

Zadzwonił do mnie Bóg. Pytał o zdrowie...

(...) Patrzę na świat przez jakieś spaczone okulary. Ja jestem z tej generacji, gdzie to po dwudziestce trzeba już kogoś mieć, a przynajmniej wypada, bo jeśli się nie ma, to coś z Tobą musi być nie tak. I wszystkie ciotki, babcie, lochy z dalszej rodziny, sprowadzają Cię do parteru i lamentują. Może do proboszcza iść i zapytać o rade? Taki dorodny chłopak, a tu ani romansu, ani miłości, no cegła. Może msze zamówić na jakie odszatanienie? Moja generacja, ta co się wychowała na obserwacji dziadków i babć utkanych z miłości od pierwszego wejrzenia, ma problem z dzisiejszym światem. Dzisiejszy świat to swipe, swipe, następny, normalnie MTV z wczesnych lat dwutysięcznych – program randkowy NEXT. A kiedyś to było naprawdę, na życie. Czyżby? (...).

(...) W Polsce wymysł taki jak Rafalala był traktowany od zawsze jako wynaturzenie. Wystarczy poczytać komentarze na temat Anny Grodzkiej. Amen. Kropka. I już wiemy, gdzie jesteśmy – w Polsce – a właściwie w dupie. Bo w Polsce trans to pedo, homo, zoo, nekro. Zboczenie. Rafalala zawsze była dla mnie ikoną wolności, kolorowym ptakiem, który otwiera ludziom łby na inność. Kibicowałem jej. Kiedy w 2011 roku robiłem staż w brytyjskim „GT Magazine”, teraz „GayTimes Magazine”, najpoczytniejszym piśmie LGBT na Wyspach, napisałem o niej nawet krótki felieton. Pamiętam, że miała na sobie tiule, jak Carrie Bradshaw z „Seksu w Wielkim Mieście”. Pisałem, że oto jest, polski głos na scenie trans – bardzo ważny i potrzebny (...).

(...) Nie rozumiem Polski. Niby centrum Europy, a tak naprawdę jej dupa. Azymut ciemnoty. Wszyscy niby równi, narodowa WOŚP 24h, ale dyskoteki we łbach pozamykane, nie ma ani świateł, ani nawet światełek nadziei. Nieczynne. Głowy polskie nieczynne. Jak obecnie sklepy w niedziele. Chyba że chcesz kupić jabola, wtedy wszystko czynne. W Polsce piwo tańsze niż mineralna. Aby radzić sobie z rzeczywistością trzeba być wiecznie najebanym (...).

(...) Każda przemoc psychiczna zaczyna się tak samo. Nigdy nie jest jej winna toksyczna osoba. Wmanipulowani zostajemy w mechanizm - to nie ja, to Ty. Gdyby nie Twoje zachowanie to ja nie zachował/abym się w ten sposób. Słownie napisane usprawiedliwienie z dania komuś psychicznie lub fizycznie wpierdol. Czy wszyscy jesteśmy na swój sposób nieco toksyczni? Czy może dzielimy się na toksyków i ich ofiary? (...)