Bartek Fetysz

"(...) Po tygodniu czucia się jak gówno w radioaktywnym opakowaniu, obudziłem się dzisiaj do pełnej aktywacji subskrypcji na Patronite. skrzynki mailowej. Ponad 10 osób zdecydowało się zakupić dostęp do mojej pracy. Czy to jakiś Dzień Dobroci dla Artystów, o którym nie wiem? Wrzuciłem dziękczynny post na Facebook i przyszło kolejne 5. Szaleństwo. Święta przyszły w tym roku wcześniej? (...)".

"(...) Instagram obciął mi zasięgi do zera. Jestem za bardzo polityczny. Normalnie, moje storki ogląda z półtora tysiąca ludzi. Od miesiąca widzi je ze dwieście. Jak mam trzysta wyświetleń to jest to sukces. Weź tu teraz pisz o Zuckerbergu, Trumpie, Bezosie, Putinie. To się nie opłaca. Zbanują ci konto, zhakują i stracisz dorobek kilkunastu lat pracy (...)".

"(...) Z fascynacją zastanawiałem się nad tym, jak pracuje mózg ludzki i dotarło do mnie, że to przeciekawy organ. Dotarło do mnie, że wszystkie uczucia jakie miałem do Amy - automatycznie przelałem na Holly. Przecież wiem, że to nie ta sama osoba, a jednocześnie świadomość zadziałała tak, że natychmiast przypisałem jej pewne cechy, że w mojej głowie została wrażliwą, dobrą dziewczyną, kochającą jazz i pragnącą miłości. Strasznie to pojebane (...)".

"(...) W środę wybrałem sobie rejs po Tamizie Uber Boatem. Znajomy śmiał się ze mnie, że cieszę się na video jak dziecko, że se łódką płynę. Ale ja kocham wszelkiego typu łódki i statki od zarania swojego istnienia, bo mi się kojarzą z rejsami do Szwecji i moje wewnętrzne dziecko dostaje wtedy dopaminowego kopa (...)".

"(...) Doping ADHD w tabletce sprawia, żę mogę pisać kilka godzin bez przerwy. Jak w transie. W niepokalanej niczym jasności umysłu. Nic nie jest w stanie odciągnąć mnie od komputera. Nie ma mnie dla nikogo. Przyszedł czas dojenia wymion mózgu. Skrapiam klawiaturę mlecznymi metaforami i piję je jeszcze ciepłe oczami. Wesoło sobie przy tym cmokam, jakbym chciał na czerwonym dywanie uznania ucałować swoją inteligencję w powietrzu nie psując jej starannie wykonanego makijażu (...)".

"(...) Najpopularniejszy brytyjski zwrot grzecznościowy to "How do you do?". Odpowiada się na niego tym samym, grzecznościowym "How do you do?". W tłumaczeniu: "Hej, jak się masz?". U nas, w Polsce, wypada się zatrzymać i porozmawiać. Opowiedzieć o tym, co u Ciebie. Najczęściej poskarżyć na żonę, męża, córkę, syna, pracę, szkołę, stawy, ręce, nogi, upławy, Etopirynę, Goździkową. U nich przechodzi się obok i traktuje wiatrem obojętności. “How do you do?”. Mam Cię w dupie (...)".

"(...) Gdyby robić popularne #10YearsChallenge z Londynem w roli głównej to w 2016 roku byłoby to wciąż jeszcze zdjęcie stolicy mody, kultury i sztuki, a w 2026 zdjęcie miasta gwałtów i przestępstw, w którym królują kryminaliści. Strach wyjść do centrum po zmierzchu, a już broń Boże z telefonem na wierzchu albo drogimi designerskimi dodatkami. Gówniarze w balaklawach na rowerach Ci je zajebią. Ciebie przy okazji też jak będziesz oponować, bo po mieście jeżdżą z nożami i maczetami (...)".

"(...) Londyn, afterowa Kraina Czarów. Podjeżdżamy pod drzwi jakiejś speluny. Okazuje się toto klubem na jakimś zadupiu. Wjazd: 15 funtów. Wchodzę, a tam TECHNO. Także, wiedziałem, że COŚ SIĘ DZIEJE. Ogarniam wzrokiem salę, 40% drag queens lub innych dziwactw, 40% półnagich samców, 20% w miarę normalnych ludzi, 100% ćpunów. W tym wszystkim ubrany ja, ze wzrokiem jak zepsuta żarówka. Światła przygaszone, kurwa, gdzie ja jestem, chyba jak Alicję wypierdoliło mnie do jakiegoś bunkra zamiast do Krainy Czarów. Była to prędzej nora koszmarów. Nocnych i porannych jednocześnie. Trans. Ale skoro jestem, to się oprowadzę, pomyślałem (...)".

"(...) Zawsze, kiedy piszę jakiś tekst, zastanawiam się, co by się stało, gdyby okazał się tym ostatnim. Jakby ten był ostatnim to bym sobie nie wybaczył i po śmierci chyba sam siebie straszył, bo brzmię jak smutna kurwa, a ja wcale w życiu ani smutny ani kurwą nie jestem, chociaż tą drugą bywam o wiele częściej niż bym chciał. Gdyby jednak to był ostatni tekst to chciałbym Wam powiedzieć, że fajni jesteście (...)".

"(...) Edward Enninful, były naczelny brytyjskiego VOGUE, stworzył portal dla kreatywnych, nazywa się ee72 i pod tym tytułem wydał także magazyn. "72" z Julią Roberts na okładce miało premierę chyba 12 września, ale 19 września, w piątek, odbyło się w Londynie uroczyste podpisywanie go w Harvey Nichols na Knightsbridge (...)".

"(...) - Stary, opowiedziałabym Ci dlaczego odeszłam - mówi Kate - Ale podpisałam NDA i nie mogę tego zrobić. Cieszę się, że wzięłam swój hajs i poszłam w pizdu. Miałam ich pozwać, nie było mnie stać, ale dostałam wystarczająco odchodząc w zamian za milczenie. Zawsze byłeś inteligentny i cool, dodaj dwa plus dwa, zapytaj siebie, kto z dnia na dzień odchodzi z firmy, której poświęcił szesnaście lat. To co tam się działo potem, przerosło moją wyobraźnię. - Mnie zwolniła Lydia - mówię - Kiedy tylko została regional manager. - Oczywiście, że tak! Ta kurwa! Chyba wiesz, że niby taka cnotliwa i do tego mężatka, a pierdoliła się z tym sprzedawcą w sklepie, z tym Włochem... (...)"

"(...) wymarzona, wydawać by się mogło praca w (butiku Vivienne Westwood), okaże się największym w moim życiu koszmarem, otwarciem drzwi do przemocy, traumy, bezrobocia i prawie bezdomności. Dlatego, kiedy za życia Westwood wygłaszała słynne "Buy less, choose well" - powtarzałem, że klimakterium popierdoliło się jej z klimatem, bo powinna zacząć zmiany od swojej firmy, w której najniższe stawki i poniżanie ludzi było normą. Na którą panowało odgórne przyzwolenie (...)".