Bartek Fetysz

"(...) Jennifer Lopez złożyła papiery rozwodowe. Po dwóch latach małżeństwa z Benem Affleckiem. Kibicowałem im. Nie wiem w sumie dlaczego, bo przecież jako ludzie są mi zupełnie obcy. Ale pamiętam ten moment, kiedy w 1999 roku zobaczyłem klip "If You Had My Love" i przepadłem. Zakochałem się w J.Lo. Tak kompletnie. Uważam, że to jeden z lepszych klipów ever (...)".

"(...) Miłość jest do dupy. Ponoć ktoś tak kiedyś powiedział. Nie zgadza się z tym jednak rana gorejąca polskiego rządu – Gloryja, Pawłowicz. Pisze, że jak w odbyt, to to nie jest żadne kochanie. Czyli jak komuś się wsadza od tylca i mówi: „kocham Cię” w trakcie, czy tam w momencie szczytu, to nie jest to miłość? A co kiedy niektórzy biorą dwa na raz? Czy to nie miłość stereo? Miłość z turbo załadowaniem? Chociaż wtedy nie wiem, co z tego wychodzi - zakochanie czy sraczka? Polacy powinni lubić anal najbardziej ze wszystkich nacji, z racji swojej religijności. Od tyłu jest się bliżej krzyża (...)". 

"(...) Kiedy myślę, że widziałem już wszystko, zawsze znajduje się jakaś odnoga społeczna, którą muszę odkryć. Ukryte dno Internetu (...). Nieznana mi dotąd Influencerka Onewildwomban, której ksywa jest grą słowną i zamiast "dziką kobietą" jest "dzikim łonem", krwi menstruacyjnej używa jako maseczki. Nie ma kobiet brzydkich, są tylko biedne - czytam często w komentarzach w mediach społecznościowych (...)".

"(...) Trzecia w nocy: -PUK, PUK. -KTO TAM? -TO JA, TWOJA MYŚL (...)".

"(...) Śniło mi się, że zostałem twarzą OLD SPICE. Nie wiem czy to ze względu na wiek czy fakt, że go używam. W sensie dezodorantu w sztyfcie. Ale w tym śnie dostałem za tę kampanię tyle forsy, że postanowiłem wziąć z radości po przebudzeniu kąpiel i zgodnie z umową użyć sztyftu. Potęga podświadomości, nie? Trzeba se bogactwo wizualizować jak Jakóbiak Ellen (...)".

"(...) Madonna - ikona popkultury, niekwestionowana królowa popu, od czterech dekad łamie stereotypy. Otworzyła drzwi wielu kobietom w branży, aby mogły być tym, kim chcą - dzisiaj płaszczyć się musi przed internetowymi, anonimowymi pasożytami. Wygląd jej twarzy to skutek tego, w co kobiety wpędziły media. W kompleksy i pogoń za młodością. Jeszcze niedawno temu, wszystkie musiały wyglądać "młodo" i "reprezentacyjnie", żeby móc pracować w show-biznesie. Ich data przydatności kończyła się wraz z przekroczeniem pięćdziesiątki (...)".

"(...) Drażni mnie zapach cebuli po latach na emigracji. Te podkowy ust, ten buldog na twarzy zamiast filharmonii zębów jak w krajach cywilizowanych. Dlaczego my się do siebie nie uśmiechamy albo nie okazujemy szacunku? Czy uśmiech jako grymas boli? (...)".

"(...) co mnie kurwa podkusiło, żeby włączyć to gówno w postaci "One Day", to nie mam zielonego pojęcia. Jakaś kara boska to być musiała. Może zemsta za poprzednią noc pełną rozkoszy i grzechu. Oto bowiem przede mną na ekranie rozciągnięty jak sweter Romy Gąsiorowskiej w "Dzisiaj śpisz ze mną" romans klasy Z z Ambiką Mod w roli głównej, aktorką tak nijaką, że przy każdym zbliżeniu na jej twarz zasypiałem. Nawet Leo miał na ekranie coś ze ślimaka. Jego seksapil zastąpił śluz posiniaczonych przez miłość spojrzeń (...)".

"(...) Sława, popularność i fejm* (*nieodpowiednie skreślić) polegają na tym, że zarabia się krocie i otacza murem ludzi, którzy otoczeni są kolejnym murem ludzi, który z kolei otoczony jest fosą i mostem zwodzonym. Za życia już mieszkasz w bunkrze. Z dala od ludzi, zjawisk normalnych i przyziemnych, z dala od plotek. Wszystko, co podawane jest ci na talerzu, zostaje przefiltrowane. Jak woda, którą pijesz. Jako show-biznesowy magnat bowiem możesz sobie pozwolić na płyny tylko z ekstraklasy. Z wyciągiem z dziewicy, a jak trzeba, to i z łożyska. I wszyscy dookoła zapewniają Cię, że jesteś amazing, fabulous, the best. W ten sposób odrywasz się od rzeczywistości (...)".

"(...) O Brooklynie napisano w brytyjskiej prasie wszystko. Że to nepo baby, że pracę jako fotograf na London Fashion Week dostał tylko przez nazwisko, że to nierób, ćpun, alkoholik, gruby, brzydki, że do ojca to mu daleko. Zakała rodziny. Z jego żony zaś zrobili jakąś rozhisteryzowaną niunię, która ma na pieńku z Victorią. Brytyjskie tabloidy to jest inny układ planetarny. Zaszczuły tyle osób publicznych, że naprawdę mają krew na rękach (...)".

"(...) Nie wiem właściwie jak opisać Bicester Village - to jest jakby zakupowy resort dla klasy średniej. Składa się z markowych outletów, w których sample, stare kolekcje albo i nowe, ale z defektem można kupić do 80% taniej. To 80% to przesada i reklamowy chwyt, chyba, że coś jest wybitnie brzydkie, bo za koszulki wciąż trzeba zapłacić koło setki funtów. Dla mnie sto funtów za t-shirt to jest jakieś nieporozumienie. Ale ustaliliśmy już kiedyś, że ja uprawiam biedę deluxe. Do wioski projektantów jedzie się niecałą godzinę (...)".

"(...) Przychodzę do pracy po weekendzie. Zamówień od cholery, siedzę w przymierzalni na dole i latam między nią, a magazynem przynosząc wciąż nowe rzeczy i zamawiam brakujące rozmiary, bo to też moja działka. Wpada Toro. -Dzwoni Kate - mówi.  Biorę od niej telefon i słyszę głos, który rozpoznam wszędzie i o każdej porze dnia i nocy. I wtedy w ogóle nic nie jest normalne, sram żarem, jąkam się z wrażenia, bo po drugiej stronie mam na linii Kate Moss (...)".