Jarek Holden

Jestem oczarowany, zdumiony i pełen nadziei.

Ariane Koch i jej „Gość” w przekładzie Zofii Sucharskiej. Irene Solà i jej „Ja śpiewam, a góry tańczą” z tłumaczeniem Barbary Bardadyn. To literackie bliźniactwo. Koch wprawdzie chodziło o coś innego, ale Sola wspaniale te zamiaryuzupełnia. Przeczytajcie książki razem, po kolei. To siostry. To specyficzne i dosłowne uderzenie pioruna!

Zestaw przetłumaczony z biglem, przywodzi na myśl niegdysiejsze pisanie Philipa Rotha. Te teksty, w których z czynności prostych pisarz tkał pajęczynę wydarzeń z puentą. Niby nic wielkiego jak w powieści „Everyman”. Narrator, oddając w mowie pozornie zależnej myśli bohatera, przedstawia jego (auto)charakterystykę. Tu dzieją się rzeczy zbieżne.

Autor jest reporterem, dokumentalistą. A z drugiej strony czytelnik czuję literacki zapach pluskiew, zaczadzonych garnków, macy, chałki, mąki w piekarni i krwi ściekającej po kolei z ojca, syna, córek i matki.

Książka „jakoby” zaczyna się wierszem „prostym”, lecz doskonałym! Wątroba dostaje przyspieszonej marskości, a oko ma problem z przeskanowaniem czasu teraźniejszego.

Zabobony i blizny! To motto przewodnie tej książki. A miało być o przemianie.

Prawdy nie można wymyślić, tylko kłamstwo ma za ojców i matki światek literacki.

Sceny „z wczoraj”, pojedyncze kadry rodzinne i język starej Anglii to trójząb, który atakuje czytelnika podczas lektury. Trzy szpikulce, które trzymają czytającego za gardło od początku do końca tej skromnej fabuły. Niby nie dzieje się nic, ale tak naprawdę lawina nadciąga. Leniwy, acz smutny obraz staje się coraz mocniej wyrazisty. Dylematy ojca, męża, przedsiębiorcy.

Kobieta to nieświadomość mężczyzny, a mizoginiczne ataki na nią to walka, która toczy się w obrębie męskiego „ja". Ta zapowiadająca psychoanalizę myśl czekała w Młodej Polsce na ostateczne sformułowanie, a wyrażona została przez Przybyszewskiego w „Moich współczesnych”: „zaciekłość przeciw kobiecie to sadystyczne znęcanie się nad kobietą w samym sobie". Cóż, Młoda Polsko!? Wróciłaś! No i dobrze!

„Głosy kobiet” to oparta na prawdziwych wydarzeniach powieść przedstawiająca historię kobiet, które mimo dramatycznych okoliczności upomniały się o prawo do decydowania o sobie.

Kupcie książkę Miłosza. Czytajcie książkę Zawadzkiego. Zróbcie wszystko, by o tym tomie było głośno! Bez wrzasku! Bez zbędnej gadaniny!

„Parabole milczenia” są zestawem opowiadań, w których czynności i szczegóły odgrywają niebagatelną rolę. Rola czasowników sprowadzona do czarnej magii. Kłębowisko myśli. Gonitwa wyobrażeń.