Jarek Holden

Sporo książek poetyckich trafiło do mnie w minionym roku. Olga Rembielińska wyróżnia się w tym peletonie, bo dominantą tej poezji jest bezkompromisowość.

Auidiopisanie stało się modne, ale brakuje mi obrazów z lasów, z granicy polsko-białoruskiej lub dokładniejszych opisów zmagań Talala i Sarwat, bo o niej powinna być ta fabuła. Nie chcę nadmiaru okropieństw z you-tuba i szkolnych pamiętników.

Monika Helfer pisze od dziesięcioleci. Urodzona w 1947 roku Austriaczka miała swoich odbiorców we wszystkich grupach wiekowych, jednak to, co stworzyła w „Die Bagage”, czyli „Hałastrze” spowodowało, że i my możemy cieszyć się tym pisarstwem.

Małgorzata Rejmer, laureatka Nagrody Fundacji im. Kościelskich czy Paszportów Polityki, przyzwyczaiła nas do dobrej formy i nietuzinkowego podejścia „do tematu”. Nie inaczej jest i tym razem.

Ta książka od „A” do „Z” jest siłowaniem się, zmaganiem.... mocowanie ze samą sobą. A w szczególe, a w ogóle: - To pewna wariacja o rozpisanej poezji na sylaby. Książkę znam od dwóch tygodni, a dzisiaj (czyli wczoraj) bawię się nią — bez intencji mordercy — wyrazem (wyrazami) w nadziei, wyrwanej z niewypowiedzianego. Czuję słodycz na siłę (z miętówką w ustach).

Poezja Elżbiety Lipińskiej „cierpi”, ale oddycha optymizmem i wiarą w lepsze jutro. I tutaj pianista Pawłowski uzupełnia, dopełnia, wypełnia w sposób konceptualny czytanie „O obrotach”. Poetka dojrzała, kobieta, która uśmiecha się do nas ze zdjęcia, a na kartach książki co chwilę daje czadu. Smutek postawiony do pionu, który musi się tłumaczyć, dlaczego jego istnienie jest istotne, ważne i poważne.

Takie górnolotne esy-floresy. Takie szlaczki i zygzaki. SUKCES? Obserwujesz i znajdujesz. Czytasz, lecz błahe to stwierdzenie, że chętnie przeczytałbym zestaw opowiadań Szatrawskiej. Oczywiście najpierw powinny (mogłyby) trafić do TY.TU.Ł-u.

Największym moim zarzutem, który stawiam autorowi, to nadużywania banalnych, wytartych zdań.

„Jak kochać własną córkę” nawet przez moment nie odbierałem jako instrukcję obsługi. A jednak bardzo chciałbym, wiedzieć jak wreszcie zacząć od mniejszej serii błędów w wychowaniu moich dzieci.

„Szklane ogrody” są zupełnie inne. Kontrolowany chaos. Humbak nawołuje samice. Samice gardzą atrakcyjną pieśnią. Dzieje się tak wiele, że mieszalnia  ukraińsko - sowiecko-mołdawsko- żydowska brzmi jak mariaż bólu, przeplatany przez radosne, przedziwne wydarzenia.

W tym mikroskopijnym tomie dzieją się rzeczy wielkie. Jest kilka utworów, których nie można i nie należy zapomnieć.

Nie ma nudy! Jest historycznie, humorystycznie, jest wciągająca fabuła! Niewielka to w rozmiarach książka, lecz jej siła nie leży w objętości, lecz w „słodko-gorzkich” "poprzerastanych" narracjach. Czytajcie!