Jarek Holden

Gdybym obudzony w nocy miał powiedzieć tylko dwa słowa o książce „Otwarte wody”, to wymieniłbym nazwiska Szekspira i Allena.

Jolanta Jonaszko to pisarka, którą musicie poznać bliżej. Jej proza jest na wyciągniecie ręki!

Poplątawszy muzykę, narkotyki, literaturę Górniak bawi się formą stosowaną przez amerykańskich pisarzy w latach siedemdziesiątych i połowie osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Z tej plątaniny, z udziałem Andrzeja Sosnowskiego, wyszła mu niezła proza.

O czym jest ta książka? Trudno o definicje, ciężko też o streszczenie. Początkowe sceny spokojnie (lecz nerwowo) można rozpisać jako dramat, a nawet monodramat. Zabawiłbym się TUTAJ w reżysera. Głos z offu, odgłosy szamotaniny uczuć i odczuć. I ta sukowatość, i ta niewyobrażalna (+18) opowieść o relacji Janey i ojca. A w tle Sally, która jest tylko i aż paprotką.

Postscriptum: – jest szansa, że w sierpniu wysłuchacie mojej rozmowy z Tomaszem Tyczyńskim. Umówieni jesteśmy. Aneks do umowy zawiera jeden punkt: - Musicie się ogarnąć i przeczytać opowiadania Tyczyńskiego. Także tego i owego! Do miłego! Będzie Wam (potem) łatwiej słuchać!

Książka jest wzruszająca, ale wiarygodna, ale smutna. Książka wydana dzięki wielu osobom po stronie polskiej, niemieckiej, etc. Ma swoją metrykę, ale właśnie TERAZ NALEŻY JĄ CZYTAĆ. Teraz gdy niektórym wszystko kojarzy się z ch i d…, bo nie wiedzą, nie rozumieją ludzi wrażliwych z paletą uczuć delikatnych jak skrzydła motyla.

Sam wybieram, co czytam, jak czytam i dlaczego? Jest jeszcze „prawo bogów”; tajemnice, sytuacyjne stękanie i szukanie pocieszenia w ramionach innych kobiet i mężczyzn. Czy to jest dziedziczne? Ta złość, ten slalom w przeszłości ugnieciony.

Konstrukcja tekstu, styl przekazu – składowe książki są obdarte z emocji, a jednocześnie mnogość ekscytacji. Namiętność uścisku kobry.

„Jednorożce”: są tylko” powidokami, marzeniami, rozstaniami. „Jednorożce” są bajką, a życie toczy się według pieprzonych reguł.

Kolejna kolorowanka: - dziewczynka w kucykach nie pojmuje, dlaczego trzeba z chłopcami, a z dziewczynami to tylko...”nie  o seksie”. Taki paradoks.

O życiu, a raczej o mordowaniu zwierząt należy pisać, czytać, słuchać, mówić WCIĄŻ.

Metrykalnie jestem dziadem (1971), ale rozumiem „pieprzoną prozę Doroty Kotas”! Naprawdę! Tożsamość na językach!