Jarek Holden

Takie górnolotne esy-floresy. Takie szlaczki i zygzaki. SUKCES? Obserwujesz i znajdujesz. Czytasz, lecz błahe to stwierdzenie, że chętnie przeczytałbym zestaw opowiadań Szatrawskiej. Oczywiście najpierw powinny (mogłyby) trafić do TY.TU.Ł-u.

W tych wierszach LITERATURA cierpi, męczy się, tańczy, jest pełna trosk. W tych wierszach LITERATURA „Ch... jest wetknięty siłą w mrowisko”. W tych wierszach LITERATURA „ktoś” czatuje w internecie. Szuka skarbów. Rozsypywanie puzzli.

Czytałem „Ciemną stronę” w autobusie i w lesie. Ale etykieta, że jest to „książka do pociągu”, będzie słuszna. Życiowe refleksje w sosie ulepszaczy zdrowia. Dwóch gości, którzy zaklinają rzeczywistość, wpakowali się w niezłą kabałę. Forma zjawisk paranormalnych z humorem typu „coś tu kręcisz”!

Ha!art wydało książkę niezwykle mocną, przesiąkniętą cynizmem i czarnym humorem.

To podróż przez szalony korowód domysłów, półprawd i chwilowej ślepoty. Męski blamaż na całej linii.

Książka to dwugłos. Pokazująca światy równoległe.

OBŁOKI to powidoki. „Cały czas pozostaję na awersie, analizując formę, znaki, język, symbole, słowa, poetykę, znaczenia tekstu, nie mogę się przedostać na drugą stronę”.

Groniec swoim tekstem spowodowała u mnie „wspólnotowe” rozgadanie. Porozgłaszać trzeba, że „Kundle” to bardzo dobra proza.

Bo: „Kliny wbite pomiędzy zamiary i działanie rozdzielają je”.

Zarówno wydawca, jak i autorka w finale podpisują się pod następującymi słowami: „Literatura rządzi się swoimi prawami. […] zwracamy uwagę, że w książce opisana jest przemoc seksualna i seksualne wykorzystywanie nieletnich”.

„Klasztor” i „Żałoba” to teksty, które czytelnika poruszają, momentami wzruszają, ale przede wszystkim skłaniają do refleksji. Wspomnienia okrążają i duszą świadomość. Tożsamość zaniepokojona i jest przedmiotem rozważań; fakty kontra wyobrażenia!

Największym walorem tej narracji jest nieokreśloność czasu. Bo opowieść ta mogła dziać się w czasach wiktoriańskich, latach sześćdziesiątych, a także „tu i teraz”.