Jarek Holden

Podobne uczucie dezorientacji towarzyszyło mi w 2019, gdy skończyłem czytać „Dziwkę”, powieść Anny Mazurek. Jednakże odsuwając wspomnienia, byłem i jestem pełen podziwu dla poetyckiego języka fabuły Marii Halber.

Zgromadziłem taką przedziwną ekipę: Edgar Allan Poe, Markiz de Sade, Gabriela Zapolska, Charles Dickens, Stanisław Wyspiański i Jun'ichirō Tanizaki. A wszystko za sprawą romantyzmu, fantastyki, spirytualizmu, seksualizmu.

Francja zadecydowała 4 marca o wpisaniu do konstytucji prawa do aborcji, stając się pierwszym krajem, który wprowadził taki zapis do ustawy zasadniczej. Stało się to, kilka dni temu. A jak było w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku? Było strasznie, politycy i księża decydowali co dobre, co złe. Jeden krok do przodu.

Łapcie „Złapcie mi Gerezę” i czytajcie rodzinnie. Miłe uosobienie autora sprawia, że czyta się to jak powieść przygodowo-awanturniczą. O, rany; ależ udana, jest to książka, chociaż ma i swe wady, ale wyjątkowo mrużę oczy i…

Książka z długą metryką. LITERACKIE WYDARZENIE. Czytało się to jak Cervantesa, momentami Leśmiana, jak Bunina, jak komunistę Iwana Franko. A jednak Mike Johannsen jest osobliwy, osobny, niepowtarzalny. Jego absurd, a zarazem sensowność czynią z tej literatury „PRZYGODOWY SWING”.

On w tych w wierszach nie jest osobnym podmiotem lirycznym, on jest uczestniczący, wędrujący, Czasami dobiera sobie znacznych artystów, bogów, naukoznawców, ale oni są tłem. Stoją na słupie jak Symeon Słupnik Starszy. Gadają ciszą. Są balastem. Mówi jeden. Ten, który stworzył te niezwykłe wiersze, których nie wolno pominą, lekceważyć

Niedookreślone kategorie zła; BRAK UROJENIA. Żadnej ułudy. TWARDA realność. Ślepy i głuchy tłum, a w nim samotnik-sromotnik, planujący (od lat) masowe morderstwo.

Panowie! Czytajcie „Czempionki”! Pastisz, a może pamflet? Kolorowy przegląd prasy pełnej stereotypów.

Naturalność tych wierszy jest niebywale agresywna, gdy mnogość niezamaskowujących idei, wystawia wszystkie wektory tagi pisania.

Tej książki nie da się zapomnieć. Czyta się ją zachłannie, ale trzeba/należy robić przerwy, bo pasmo bólu i cierpień Balbiny/Lady/Bajki jest tak bardzo dotykające, poruszające, wzruszające.

Nie ma pewności, czy nasze codzienne osobiste wulkany mają swoich portrecistów, jednakże opowiadacze są niezastąpieni w swoich zmaganiach. Ułatwiają nam „nie zwariować”!

Brigitte Giraud pisze drobiazgowo, ale ani przez moment nie zapomina o przeszłości, ale przeszłość została utracona, tak jak dom, który pod nad porem developerów, zdecyduje się sprzedać.