Bartek Fetysz

"(...) Prognoza pogody na piątek nie była optymistyczna. Cały dzień miało padać. Nie jest to dobra wiadomość, kiedy jest się bezdomnym, ale naszą wybawicielką okazała się potem Kaśka Nosowska (...).

"(...) Taksówkarz podwiózł nas pod wejście dla artystów i pracowników i hop do budki z akredytacjami. Pytają o imię, nazwisko, to akurat proste, znam, podaję. Numer telefonu i maila też znam, ale tego jaką rolę pełnię w Justyny zespole już nie wiem. Odpowiadam, że groupie, chociaż opowiadam o zeszłorocznej Eurowizji. Teraz przecież niczego nie tłumaczę, nie układam, jestem w tymże wydaniu byłym współpracownikiem i aktualnym fanem, który sam się trochę na party wprosił (...)".

"(...) Nie słucham muzyki, która ubliża mojej inteligencji. Nie śledzę artystów, którzy reprezentują sobą niewiele albo tworzą biedę. Biedę lubię, ale tylko deluxe. Życie jednak lubi mnie czasami dojechać i jakiś czas temu, zupełnie przypadkiem, mój algorytm pokazał mi Skolima (...)".  

Tic Tac Toe, lata 90-te, piwnica i KLUB - czyli nostalgicznie i bardzo muzycznie.

"(...) Instagram obciął mi zasięgi do zera. Jestem za bardzo polityczny. Normalnie, moje storki ogląda z półtora tysiąca ludzi. Od miesiąca widzi je ze dwieście. Jak mam trzysta wyświetleń to jest to sukces. Weź tu teraz pisz o Zuckerbergu, Trumpie, Bezosie, Putinie. To się nie opłaca. Zbanują ci konto, zhakują i stracisz dorobek kilkunastu lat pracy (...)".

"(...) Za każdym razem kiedy występowała Yuval z Izraela ludzie naprawdę głośno buczeli. Część z nich wyprowadzała ochrona. Jej piosenka szła tak: "New day will rise, life will go on, Everyone cries, don't cry alone, Darkness will fade, all the pain will go by, But wе will stay, even if you say goodbye". Za każdym razem kiedy ją słyszałem to w głowie miałem: "Powiedz to palestyńskim dzieciom" (...)".

"(...) Śmierci Robina też nie mogłem przeżyć przez tygodnie. Wyłem po nim jak po polskim Janosiku. Najbardziej jednak rozpaczałem jako dziecko, kiedy się kończył się Miś Uszatek, bo zmarł aktor, który podkładał mu głos, Mieczysław Czechowicz. Nikt nie był mnie w stanie uspokoić. Osiągnąłem wtedy szczyt rozgoryczenia i żałoby (...)".

"(...) Kwiecień, 1994. Mam jedenaście lat. Siadamy wieczorem przed telewizorem w pokoju stołowym z Rodzicami. Polska po raz pierwszy startuje na Eurowizji, która odbywa się w Dublinie. Zasady są takie, że reprezentant każdego kraju śpiewa w swoim ojczystym języku. Na scenę wychodzi odziana w białą, skromną sukieneczkę piękna dziewczyna i zmiata wszystkich wokalnie z powierzchni oglądającej ją Europy (...)". 

"(...) Tęsknię za latami 90-tymi. Przenosząc się w głowie do tamtych czasów, natychmiast mam motylki w brzuchu. Jako Millenials tęsknię za komunikacją międzyludzką. Za tym, że spotykaliśmy się po to, żeby posłuchać muzyki, czyjegoś nowego albumu. Siedziało się w pokojach i w skupieniu słuchało po kolei każdej piosenki, a jak jakaś wpadła w ucho to się przewijało kasetę i słuchało raz jeszcze. Szczególnie, kiedy był to już hit na listach przebojów, ale miało się go wreszcie w swoim posiadaniu w wysokiej jakości dźwięku (...)".

"(...) Z fascynacją zastanawiałem się nad tym, jak pracuje mózg ludzki i dotarło do mnie, że to przeciekawy organ. Dotarło do mnie, że wszystkie uczucia jakie miałem do Amy - automatycznie przelałem na Holly. Przecież wiem, że to nie ta sama osoba, a jednocześnie świadomość zadziałała tak, że natychmiast przypisałem jej pewne cechy, że w mojej głowie została wrażliwą, dobrą dziewczyną, kochającą jazz i pragnącą miłości. Strasznie to pojebane (...)".

"(...) W środę wybrałem sobie rejs po Tamizie Uber Boatem. Znajomy śmiał się ze mnie, że cieszę się na video jak dziecko, że se łódką płynę. Ale ja kocham wszelkiego typu łódki i statki od zarania swojego istnienia, bo mi się kojarzą z rejsami do Szwecji i moje wewnętrzne dziecko dostaje wtedy dopaminowego kopa (...)".

"(...) Miałem wtedy z jedenaście lat i wydawało mi się, że wszystkie te piosenkarki się ze sobą przyjaźnią, skoro są na jednej kasecie, a już na pewno Lipnicka, Nosowska, Kowalska i Bartosiewicz. Wyobrażałem sobie, że do siebie regularnie dzwonią (...)".