Bartek Fetysz

Londyńskie Dzienniki to cykl, który pojawiać się będzie ekskluzywnie na Patronite raz w tygodniu, dla wszystkich tych, którzy wspierają moją pracę w sieci. Przeprowadzę Was przez Londyn swoimi ulubionymi ścieżkami, opowiem o ulubionych zapachach (nie tylko tych miasta), nakarmię anegdotami i wykąpię w metaforach. Ot, radosny taniec w mżaweczce bez dupy zakorkowanej angielskim zatwardzeniem. 

(...) Aborcja w Polsce jest nielegalna. Skurwysyny z emerytowanymi wzwodami zdecydowały, że musi być po ichniemu. Koniec demokracji. Od dzisiaj rodzisz - czy to półżywe, czy martwe, czy w wersji żwiru. Oby ochrzcić i podlewać na cmentarzyku (...).

(...) Czekałem bardzo na “Czarne Słońce”. Jako fan Żulczykowego pisania ciekaw byłem czym uraczy mnie tym razem. Zawsze serwuje mi bowiem obciągnięcie z innych emocji. Masturbuję się potem nimi jak bohater nowej powieści, Gruz, przed plakatem ze Schwarzeneggerem.  Tym razem po przeczytaniu pierwszych dwudziestu stron na głos powiedziałem tylko: “CO TO KURWA JEST?” (...).  

(...) Jak to jest w Polsce być kolorowym ptakiem? Tak, jak ogólnie w Polsce BYĆ INNYM - nasz kraj, niestety, jest bardzo zacofany i ma wszystkie wady prymitywnej przeszłości - rasizm, homofobię, antysemityzm i także właśnie brak jakiejkolwiek tolerancji. Nie wolno mieć kolorowych włosów, nie wolno wyróżniać się z tłumu, trzeba być szarym, przemykać się pod ścianami i starać się być niezauważonym. Mao już dawno chciał wszystkich Chińczyków udupić, ubierając ich identycznie (...). 

(...) A ja żem Wam powiedział – Katarzyna Nosowska​ nie trzeba nikomu przedstawiać. Mamy kilka ikon w Polsce i ona jest taką właśnie ikoną. Azymutem normalności. Piosenkarka, autorka tekstów, ostatnio i pisarka. A nawet i aktorka. Nosowska to talent, taki czysty i oszlifowany, mimo że sama nigdy by tak o sobie nie powiedziała, bo zabrania jej tego jej kulturalne ego. I o tej kulturze też porozmawiamy. Ale dość wstępu, bo herbata stygnie, zapada zmrok, a my nie dwie śliwki na ławce czy międzywojennej wannie (...).     

Przedpremierowo zapraszam do lektury mojego najnowszego felietonu dla LEJDIZ ONLINE. Numer ukaże się w niedzielę.

(...) Polskę zalewa powódź. Artyści nagrywają piosenkę dla powodzian. Tsunami po trzęsieniu ziemi na Oceanie Indyjskim? Artyści śpiewają “Pokonamy Falę”. Głód w Afryce? Nie ma sprawy, artyści nagrywają “Mama Afryka”. Trzeba pokonać hejt w sieci? Artyści zrzekają się honorariów i masowo występują na koncercie charytatywnym “Artyści Przeciw Nienawiści”. Kogo się prosi o pomoc, kiedy Kasi, Majkelowi, Marysi czy Dżonowi trzeba zrobić operację serca, mózgu, wodogłowia, przeszczep, transfuzję i znaleźć grupę krwi z kosmosu czy ogarnąć milion na nierefundowane przez państwo leki? Kogo prosi się o udostępnianie niekończących się aukcji charytatywnych? Kogo prosi się o wsparcie służby zdrowia? Kogo o adopcje piesków/kotków i, o podłożenie głosu dla tych, którzy głosu nie mają? Ghostbusters? Nie! Artystów! (...)

(...) Zombie Boy to dla mnie postać zjawisko. Jakie emocje muszą w Tobie żyć, żeby z siebie zrobić za życia trupa, nagrobek? “Normalny by sobie tego nie zrobił” mówią w komentarzach w mediach. Kto jednak wyznacza granice normalności? W Polsce norma to habit z dresu i łysa pała. Jak udowodnić, że ktoś jest nienormalny bazując tylko na wyglądzie? Jego historia medialna jest jak bajka. Lady Gaga, Givenchy, występ w filmach. A potem cisza. Przeminęło z wiatrem (...).

(...) Kobiety szpachluje się hormonami, tabletkami, faszeruje sproszkowanymi antykonceptami, antybiotykami, nabija się je na spirale, kalendarzyki, okresiki, farmaceutyzmy, wyliczanki, raz, dwa, trzy, Baba Jaga patrzy, a mężczyznom nie chce się nawet kupić paczki prezerwatyw – nie mówiąc o ich założeniu. Och, kochanie, nie lubię z gumą, bo uwiera, bo nie stanie, bo za ciasno, bo uczulenie na lateks, bo alergia wujka Bena, zamiast Big Bena będzie rzodkiewka, kabaczek w zwisie, kłus, cwał, ale nie galop. Bo na oklep to dzikość serca. Wojowniczy Fiut Ninja. Przyczajony Ogier, Ukryty Szczyl. Chujtanic. Takiemu to tylko z jaj Janosika zrobić, zwabić, pozbawić ciupagi i na szubienicę. Niech się rozbójnik buja i nie rozmnaża więcej. Ilu mężczyzn znacie, którzy mają podwiązane wnętrzności, żeby mogli pluć niepłodnie bez gumy? (...)

(...) W kobietach Internet wyzwala szczerość. Mówią o swoich cierpieniach, rozczarowaniach, o tym, że są samotnie i pragną mężczyzny, partnera. Nie są już takie jak na ulicy – ignorujące zaczepne spojrzenia. Tu są nieopancerzone, szukają adoracji, pocieszenia w rozmowie z obcymi. Faceci zaś w większości zachowują się jak darmowe prostytutki. Jeśli mieszkają w tym samym mieście co ich rozmówczyni, są w stanie przyjechać z bukietem podrzędnych róż w zamian za numerek. Trzydziestolatkowie podrywają szesnastolatki, albo i młodsze. Ta zabawa czasami ociera się o pedofilię. Zresztą o co nie ocierają się rozmowy na czatach? Na pewno ocierają się rączki (...).

Wczoraj na Stories pani Irenki ukazało się zdjęcie nieco starszej modelki dumnie eksponującej swoje ciało okraszone mentorskim "Ludziom brakuje wstydu". Nie, ludzie wreszcie luzują warkoczyki i wpychane w nich konwenanse. Szczególnie kobiety, którym od dziecka wmawia się, że coś im nie wypada. Że sukienka za długa, za krótka, że dekolt powinno się zakrywać tak samo jak nogi, ramiona czy szyję, bo "w pewnym wieku nie wypada", bo to "obrzydliwe".

W polskich mediach walka o pierwszeństwo. Choda kontra Lewandowska kontra Qczaj. Urodzili się wszyscy wczoraj i nie słyszeli o aerobiku? Jako dzieciak stałem przed telewizorem i uprawiałem wyczynowo tańce. Czy przypisać mam sobie teraz palmę pierwszeństwa? Czy może to Kevin Costner był pierwszy, bo napierdalał lambadę w wilkami? Wszyscy się na siebie wkurwili, niby dowcipnie, ale wcale, a ja wciąż czekam na stanowisko Marioli Bojarskiej-Ferenc, bo kiedyś ochoczo uprawiała Bajlando na fitnesiarach.