Bartek Fetysz

"(...) Robotnice można poznać od razu: “Pani, bo po co ja będę do hurtowni jeździła, jak na Aliexpress ja to samo dostane, a pięć razy taniej? Chce Pani to niech Pani idzie, głupia, przepłaca. Dzisiaj to wszystko made in China. A pilnik to ja przecież spirytusem przetrę i jak nowy, trzeba być dzisiaj eko, co będę wyrzucała i planetę zaśmiecała? Pilnik nie plaster, nikt nie zauważy, że zagrzybiony. Przecież mi tu z TVNu nie przyjdą z UV-kami, ha ha, dobre sobie, wielkie mi stylistki – też kursy zrobiłam – pani popatrzy na te dyplomy” (...).

"(...) Anglicy nabywają masowo rzeczy w Primarku, bo tanio. Trochę jak Zień w Biedronce, luksusy zerżnięte z wielkich marek. Kupują też wszystko reklamowane przez Kate Moss. Gdy Kate mówi: „Get the London look", wszyscy ustawiają się w kolejkach. Gdy mówiła to Rita Ora, wyszło do kitu. Ale czym jest „London look”? Londyn ma look emigracji. Gdyby nie przybysze, londyńczycy nosiliby koszulki z fasolą na toście, podpisane „Tasty". Albo getry w pionowe frytki, bo – wiadomo- pionowe wyszczuplają (...)".

"(...) Polska nie jest już moim domem. Mam tu co prawda mieszkanie, budynek, ale ten kraj nie jest moim krajem. Nie mam do niego żadnych praw, tak jak on nie ma do mnie. Urodziłem się tu nie z własnej woli, jestem imigrantem, przyszedłem z planety Macica. Przypadkiem wypluto mnie tu. Nauczono żyć wedle zaakceptowanego kodeksu i praw na ziemi polskiej. Wykarmiono, przyszyto do klas, szkół, społeczności. Do pewnego wieku musiałem chodzić z tą szpetną łatą. Czy była modna, brudna, nudna, czy nie - nie mogłem jej zerwać. Przyszyta była z terminem ważności, oklejona banderolą, znakiem jakości (...)".

"(...) Medialną komunię przyjąłem w 2004 roku. Wcześniej bowiem pisałem, ale do szuflady. Dzwoniłem do managerów artystów, przedstawiałem się jako dziennikarz i robiłem wywiady. Jak każdy początkujący miałem silną potrzebę i chęć zaistnienia gdzieś z tymi swoimi bazgrołami. Nikt nie odpowiadał na moje maile, tak jak do dzisiaj w Polsce na maile się nie odpowiada. Już wtedy hartowano mi dupę pod względem cierpliwości. Niestety, ani się w tej cierpliwości nie zahartowałem, ani się jej nie nauczyłem. To cecha mi obca (...)".

"(...) jako parolatek, dostałem od rodziców album państwa Gucwińskich z żyrafą na okładce. Ta książka nazywała się chyba „Znajomi z Zoo”. Rozpoczynała się dwoma zdaniami, których nauczyłem się czytać. Przychodziłem do przyszywanych ciotek i wujów, siadałem im na kolanach, otwierałem ten album i, przesuwając palcem po skomplikowanym tekście dla dwu czy trzylatka, „czytałem” je na głos ku zdumieniu dorosłych. Taki był ze mnie szpenio (...)".

(...) Mój Instagram, jak i reszta social mediów, banowana jest przez Metę w związku z moim zaangażowaniem w publikowanie treści pro-palestyńskich. Posty o byle gównie mają zasięgi na tysiące i setki lajków, ale posty o Palestynie są "chowane". NIE BĘDĘ MILCZEĆ. MILCZENIE JEST PRZYZWOLENIEM NA LUDOBÓJSTWO (...).

NEWSLETTER Fetysza, czyli cotygodniowa plejada oszatanienia część 1.

"(...) To nie była łatwa decyzja, ale po prawie dekadzie pisania dla Mety, mam dość darmowej pracy w tejże światowej korporacji. Oprócz niezbyt chcianej rozpoznawalności, niebieskiego ptaszka obok nazwiska i grupy wspaniałych Czytelników, ta praca przyniosła mi więcej stresów niż radości. Bo niezależność i szczerość mają swoją cenę - stajesz się konkurencją dla hermetycznego mainstreamu i zatopionych w układach mediach (...)".

"(...) Trafiłem na dno Internetu. Kłamię teraz bezczelnie, bo na bank jest dno dna i za moment je odkryjemy, ten ocean jest bez dna, jest bezgraniczny. Ta ślizgawka jest bez końca, ewentualnie ma przystanki. Przystanąłem dzisiaj na kilku, żeby złapać oddech, czytając o kolejnych przez Was nominowanych i włos na ciele mi się zjeżył (...)".

"(...) Kim Kardashian w wyniku akcji #BLACKOUT2024 straciła ponad 3 miliony Obserwujących. Trend przyszedł z TikToka, który wreszcie się na coś przydał. Tak zwana “woke GenZ”, przebudzona nowa generacja, skrzyknęła się w trakcie trwającej Met Gali do blokowania Influencerów, którzy wypinają i mizdrzą się przed aparatami i milczą na tematy ważne, takie jak chociażby ludobójstwo w Palestynie (...). Zaintrygowany takim obrotem sprawy, postanowiłem, że zapytam Was, kogo Wy chcielibyście się pozbyć z przestrzeni medialnej i poddać należnemu ostracyzmowi. Licznie oddaliście swoje głosy na podstawie których powstała ta lista (...)".

Macy Gray - jeden z najbardziej rozpoznawalnych głosów naszego pokolenia. Laureatka Grammy, matka, pracoholiczka i moja przyjaciółka. To pierwszy taki wywiad w historii, gdzie moja opowieść łączy się z rozmowa córki z matką.

"(...) Martwe płody jak czopki wsadza się w kobiety i czeka, aż się rozpuszczą. Zaleją śmiercią organizm. Ani jednej więcej? No to Wam pokażemy! W piekarnikach Waszych brzuchów trzymać będziemy martwicę. Nie donosiłaś? To też zdechniesz (...)".