Jarek Holden

Ona zdradza jego. On zdradza ją. Fizyczność eksploduje, bo psychika cierpi od dawna. A może od zawsze!

A może łatwiej powiedzieć: TOŻSAMOŚĆ! Gdzie ona się podziała, gdzie została rozmieniona, sprzedana, wymieniona?! I po co, i na co, i dlaczego? Tom „Brat Karl” jest przepełniony czasownikami i przymiotnikami. Ma ręce i nogi poezji. Posiada pompę ssącą o nazwie serce. Jednak to, co chwyta za gardło i drapie po duszy jest nieokiełznane, nienazwane. Kryje się między jedną a drugą strofą. Mgła, cień, duch, brat……………… Karl! O dwóch twarzach, w dwóch okładkach.

To nie jest powieść sentymentalna. To są fakty ujęte w perspektywie ludzkich losów. Nikt nie jest piętnowany, szkalowany, obmawiany. Jest, jak jest. Dla niektórych dla „prawdziwość” zapewne jest bolesna, ale nie było, i nie jest inaczej. Zatem praca Anny Bikont dotyczy rzeczywistości, a nie polskiego historycznego, wypaczonego ględzenia. Ten tekst po prostu budzi zaufanie. A taka jest właśnie rola dobrego reportażu. Realizm jest siłą tej opowieści.

Pisarka używa tak wielu życiorysów, jakby chciała opisać, rozpisać cały kraj. Oto macie Finlandię w miniaturze (sic!).

Jarosław Maślanek znowu pisze i znowu czekam, co – jak – kiedy i dlaczego TAK?! A tymczasem usłyszcie głos pisarza, któremu znudziły się kryminały! #osemkaHoldena Jarosław Maślanek

Matthew Baker w „Odwiedź nas w Ameryce” śmieje się z nas, z siebie. Ten rechot jest zaraźliwy, ale wcale nie jest sympatyczny, bo jest obleczony w smutek i nostalgię. Ten zestaw opowiadań „od Sasa do Lasa” to kwintesencja dobrego pisarstwa. Ale takiego, które nie jest obojętne na ludzką głupotę, na osobiste zmagania, na indywidualne rozterki.

Pamiętajcie, że to nie jest opowieść o „trudnych relacjach” na linii dziecko- rodzice. To jest fabuła o ślepocie. Przetrzyjmy oczy! Uaktualnijmy własne oprogramowanie odczuwania, rozumienia, dostrzegania. Jeśli ktoś ma problem z tolerancją, to może po przeczytaniu tej książki mu się odmieni, zmieni. Może dokona resetu. Oby… Czas skończyć z „homoignorancją”!

Proza Jerzego Franczaka jest gęsta. Za gęsta, bo przegadana, bo rozgadana. Czyta się dobrze, a jednak niesmak pozostaje.

Dla homofobów to będzie literatura trudna, bo dla nich wiele rzeczy jest niepojętych, niezrozumiałych. Dla reszty będzie to przygoda, której dawno nie doświadczyli. Z literaturą dojrzałą, rozsądną, terapeutyczną, ujmującą swoim przesłaniem. Przesłaniem banalnym, ale jakże cudownym: O Miłości Trzeba Rozmawiać. O Relacje Trzeba Dbać.

A gdyby… zabić?! A gdyby… umrzeć?! A gdyby… uciec?! A chociażby odpocząć. Nauczyć się stawiać granicę?! O "Komodo" Davida Vanna.

Nie pierwszy raz czytam Martę Dzido. Mam wrażenie, że pisarka odrzuca dogmatyzmy, które prowadzą naszą literaturę na skraj przepaści. Moda na utrapienie i depresyjne opowieści zastępuje opis świata, w którym jest miejsce na optymizm, na fantazję.