Jarek Holden

Dedykacja wspomina o zmarłych babciach autora; o Irenie i Marii. Ale nie tylko one odeszły. W zbiorze znajdziemy więcej opłakiwanych obumarłych. Ci, którzy kupili i zjedli cyjanek. Ci wbici na pal. I inni polegli w samotności i depresji. Zapomniani. Zasypani. I Ci co Zapleśnieli.

Nie wiem ile, jest jeszcze książek Tove Ditlevsen, które da się wydać, opublikować. I wiem, że teraz jest parcie na krótkie formy noblistki Annie Ernaux, ale żywię nadzieję, że „Czarne” lub „Marpress” pokażą coś więcej, dadzą nam ponowne powody do szczęścia!

Szymon Bira wybrał do swojego tomu wiersze z całej plaży, swojej szuflady… I czuć sól na języku, na palcach… Wokół szum i próba ujarzmienia czynności… Niby „wszystko” jest minimalne, a jednak „wszystko” jest wielkie, wręcz przeogromne.

Dzieciństwo jest startem, ale dla wielu staje się swoistą metą… Ludzie nie potrafią się wyzwolić z karbów czasu przeszłego. Dlatego literacki świat ich twórczości na zawsze krąży wokół spraw niezałatwionych, niezamkniętych. Otwarte rany, które są rozpisywane na tysiące wariantów i kompozycji. „Trzy rzeczy zostały z raju: gwiazdy, kwiaty i oczy dziecka”. (Dante Alighieri).

Tak naprawdę książkę przeczytałem, bo zrobił to także Mikołaj Marszycki. Gdy pokazał okładkę powieści na swoim profilu fecebookowym, to się we mnie zagotowało, no bo skoro inni czytają, to…?! Książka u mnie zaległa, pokrywała się kurzem, ale nastał dzień, a potem kolejne i książkę połknąłem!

Przyciągająca okładka. Dobry tytuł (zaczerpnięty z początkowej fazy tekstu) i hulaj duszo, piekła nie ma. Niestety – o czym zresztą Denis Johnson pisze – obłęd istnieje i ma się dobrze. Wtedy, gdy Johnson pisał swoje teksty, i teraz gdy polski odbiorca entuzjastycznie je pochłania. A czas na rozwagę i uwagę!

Powieść North spotkała się z bardzo dobrym przyjęciem – z miejsca stała się bestsellerem „New York Timesa” i Amazona, a Reese Witherspoon wybrała ją na książkę miesiąca w swoim słynnym klubie czytelniczym Reese’s Book Club.

Jakub Nowak zdaje się pysznie bawić, oddając nam powieść nieoczywistą, której forma ewaluuje, a akcja eskaluje. Pisarz papierowe postaci ożywia i daje nam COŚ, czego codziennie nie spotkacie w literaturze. Otóż mamy: brawurowy landszaft. Z pomysłem i w efektownym wykonaniu.

Marudzenie Dobrego ze Złym. Gadki szmatki codzienności. A jednak pozorny pamiętnikarski styl uznaję za pomocą dłoń wyciągniętą do czytelnika. Tom to obszerny. Nie to, tamto. Zatem przygotujcie się na rollercoaster. Ale czy jest coś lepszego od zabawy dźwiękami, które wydają słowa?!

Okey. Jarniewicz od lat współpracuje ze światem zewnętrznym na „swoich” zasadach. Jegomość wydłubuje ze zwykłości Tajemnice, Ciąg Niedopowiedzeń. I jest dla mnie bliźniakiem nie Bukowskiego, ale Piotra Sommera.

Męskie pisanie! Odważne połączenia ze starym pisaniem. Ułomności są tylko w czytelniku, który nie potrafi rozszyfrować wszystkich śladów. Literackich. Styl: David Vann. Ernest Hemingway. .... „Podróż do kresu nocy"?! .... A może Erich Maria Remarque.… A jeśli to Karl Kraus? Tropy prowadzą też do Józefa Wittlina, do „Soli ziemi”. (...wojna, która się staje…)

Uwielbiam surrealizm w literaturze. Mnie to bierze i rozbiera na czynniki pierwsze. Jestem zwolennikiem dadaizmu, ale „nieograniczona wolność twórcy” nie zawsze musi mnie rozkładać na łopatki.