Jarek Holden

Autorka nie tylko balansuje na granicy jawy i sny, ale linia podziału dotyczy choroby, dotyczy życia i obumierania. Stan nieważkości, w której poruszają się te wiersze, jest jednak złudny, bo po kolejnym czytaniu te słowa przywierają do duszy, jak zapocona koszulka do ciała. Błądzimy w lesie lub na jego skraju, gdzie obrodziły mirabelki, gdzie jesiony, gdzie tkanki brzóz opadają na mech.

„Osiem” to książka o ludziach, którym się nie udało, którzy wypadli z torów i tworzą nowe koleiny, na których przewracają się w dalszym ciągu? Stawiam znak zapytania, a to dlatego, że może Jerzy Franczak nie rozpisał losów autsajderów, tylko pisze o mnie, o tobie i (oczywiście) o sobie. I daje nam jeszcze szansę…

Dom Literatury w Łodzi mocuje się poezją, prozą i piosenkami… Walka charakterów, w której Gawin wciąż wygrywa pierwsze dźwięki. Czy warto go wysłuchać, czytać? Ależ oczywiście. Zapraszamy? Czytajcie!

A i podobno w Abruzji lubią Jana Pawła II. Ciekawe czy ten karny i rozsądny naród teraz zmieni zdanie?!

Czytanie o czytaniu, pisanie o pochłanianiu literatury.

Co do mnie gada? Rozgadanie, a jednocześnie umiejętność trzymania dyscypliny. Te teksty nie są przegadane, są wypisane do kości, do szpiku, do krwi, do potu.

Ósemka Jarka Holdena gości Multiinstrumentalistkę. Czytajcie!

Chińska proza („Kroniki dziwnych bestii” oraz „Ulica Żółtego Błota”) wdarła się do mojej głowy z siłą tsunami. A jakby tego było mało, to zdobyłem się na reminiscencje z pandemii covid-19, bo Jacek Hajduk i jego „Dziennik Roku Szczura”! Wschód zagościł u mnie „pełną (inteligencką) gębą”. Tu nie ma co się przekrzykiwać, tutaj trzeba się zaczytywać!

Ta proza (na razie) nie podlega (mojej) punktacji. ŻADNYCH ósemek, piątek, dziesiątek. Muszę to przeczytać kolejny raz i znowu, znowu.

Najpierw miałem skojarzenie z pisarstwem Pawła Huelle. Przyznaję; dosyć proste to przełożenie. Różność miejsca, czasu i ci chłopcy. Dwaj, a jednak trzech ich było (?!). Wojna, powojnie, Cygan, Niemiec, Czech. Czeskie Budziejowice. A potem wpadłem na pomysł i trop, że podobnie pisze Łukasz Barys. I od dzisiaj ogłaszam, że zaczynam doceniać to pisarstwo, "a wszystko" to zasługa autora z Czech.

Poznajcie Smętników, Ofiarneuszy, Uroczniaki i inne bestie. Nie żyją tylko w Chinach. Są tuż obok nas.

Rozkładam przed sobą wydruk tej książki, kilka kartek, bo mam wersję elektroniczną i zastanawiam się nad tym, ile jeszcze jest książek, które odkryję po latach. W nowych wydaniach, świeżych obwolutach, w pionierskich tłumaczeniach?!