Bartek Fetysz

"(...) Niebieski "ptaszek" przy nazwisku na Fejsie czy Instagramie jest jak hologram na kasetach w latach 90-tych. Odróżnia oryginał od pirata. Chociaż powinienem o tym pisać w czasie przeszłym, bo dzisiaj, każdy może go sobie doczepić, ozdobić nicka jak dupę korkiem analnym zakończonym końskim, kolorowym włosiem. W sieci stajesz się zauważony, kupiony jak Obserwujący z Turcji kilku nadwornych celebrytek, a w realu, z korkiem w dupie jesteś personifikacją My Little Pony. Bez końskiego certyfikatu umożliwiającego start w zawodach w Ascot (...)".

(...) W Polsce wymysł taki jak Rafalala był traktowany od zawsze jako wynaturzenie. Wystarczy poczytać komentarze na temat Anny Grodzkiej. Amen. Kropka. I już wiemy, gdzie jesteśmy – w Polsce – a właściwie w dupie. Bo w Polsce trans to pedo, homo, zoo, nekro. Zboczenie. Rafalala zawsze była dla mnie ikoną wolności, kolorowym ptakiem, który otwiera ludziom łby na inność. Kibicowałem jej. Kiedy w 2011 roku robiłem staż w brytyjskim „GT Magazine”, teraz „GayTimes Magazine”, najpoczytniejszym piśmie LGBT na Wyspach, napisałem o niej nawet krótki felieton. Pamiętam, że miała na sobie tiule, jak Carrie Bradshaw z „Seksu w Wielkim Mieście”. Pisałem, że oto jest, polski głos na scenie trans – bardzo ważny i potrzebny (...).

(...) Jaki jest największy problem Polaków? Nie lubimy się nawzajem. Jak coś komuś wychodzi, to trzeba ocenić, dojebać. Od razu na myśl przychodzi mi „Zoil”, piosenka jakże aktualna, z drugiego albumu Nosowskiej, w towarzystwie Kazika, który teraz ukaże się w wersji specjalnej. Album, nie Kazik. Kazik to w ogóle wysublimowana porcja specjalności. Jaki jest zatem największy problem w polskich mediach? Taki sam. Nikt, nikogo nie lubi. W Ameryce, wygrane marzenia, w Polsce wypierdziana fantazja ubrana w ciuchy z Moliera (...).

(...) Odeszła Lisa Marie Presley. Zaledwie dwa dni temu wywołała medialne poruszenie pojawiając się na Złotych Globach, gdzie wspierała Austina Butlera, wcielającego się w rolę jej zmarłego ojca, króla rock'n'rolla, Elvisa. Wszyscy komentowali jej mroczny "image". Ale ten mrok nie był planowany. Tak po prostu wygląda kobieta, która traci dziecko. Gaśnie w niej światło, a codzienność wypełnia żałoba (...).

Londyńskie Dzienniki to cykl, który pojawiać się będzie ekskluzywnie na Patronite raz w tygodniu, dla wszystkich tych, którzy wspierają moją pracę w sieci. Przeprowadzę Was przez Londyn swoimi ulubionymi ścieżkami, opowiem o ulubionych zapachach (nie tylko tych miasta), nakarmię anegdotami i wykąpię w metaforach. Ot, radosny taniec w mżaweczce bez dupy zakorkowanej angielskim zatwardzeniem. 

(...) Aborcja w Polsce jest nielegalna. Skurwysyny z emerytowanymi wzwodami zdecydowały, że musi być po ichniemu. Koniec demokracji. Od dzisiaj rodzisz - czy to półżywe, czy martwe, czy w wersji żwiru. Oby ochrzcić i podlewać na cmentarzyku (...).

(...) Czekałem bardzo na “Czarne Słońce”. Jako fan Żulczykowego pisania ciekaw byłem czym uraczy mnie tym razem. Zawsze serwuje mi bowiem obciągnięcie z innych emocji. Masturbuję się potem nimi jak bohater nowej powieści, Gruz, przed plakatem ze Schwarzeneggerem.  Tym razem po przeczytaniu pierwszych dwudziestu stron na głos powiedziałem tylko: “CO TO KURWA JEST?” (...).  

Przedpremierowo zapraszam do lektury mojego najnowszego felietonu dla LEJDIZ ONLINE. Numer ukaże się w niedzielę.

(...) Zombie Boy to dla mnie postać zjawisko. Jakie emocje muszą w Tobie żyć, żeby z siebie zrobić za życia trupa, nagrobek? “Normalny by sobie tego nie zrobił” mówią w komentarzach w mediach. Kto jednak wyznacza granice normalności? W Polsce norma to habit z dresu i łysa pała. Jak udowodnić, że ktoś jest nienormalny bazując tylko na wyglądzie? Jego historia medialna jest jak bajka. Lady Gaga, Givenchy, występ w filmach. A potem cisza. Przeminęło z wiatrem (...).

(...) W kobietach Internet wyzwala szczerość. Mówią o swoich cierpieniach, rozczarowaniach, o tym, że są samotnie i pragną mężczyzny, partnera. Nie są już takie jak na ulicy – ignorujące zaczepne spojrzenia. Tu są nieopancerzone, szukają adoracji, pocieszenia w rozmowie z obcymi. Faceci zaś w większości zachowują się jak darmowe prostytutki. Jeśli mieszkają w tym samym mieście co ich rozmówczyni, są w stanie przyjechać z bukietem podrzędnych róż w zamian za numerek. Trzydziestolatkowie podrywają szesnastolatki, albo i młodsze. Ta zabawa czasami ociera się o pedofilię. Zresztą o co nie ocierają się rozmowy na czatach? Na pewno ocierają się rączki (...).

Wczoraj na Stories pani Irenki ukazało się zdjęcie nieco starszej modelki dumnie eksponującej swoje ciało okraszone mentorskim "Ludziom brakuje wstydu". Nie, ludzie wreszcie luzują warkoczyki i wpychane w nich konwenanse. Szczególnie kobiety, którym od dziecka wmawia się, że coś im nie wypada. Że sukienka za długa, za krótka, że dekolt powinno się zakrywać tak samo jak nogi, ramiona czy szyję, bo "w pewnym wieku nie wypada", bo to "obrzydliwe".

Kończę dzisiaj 39 lat, ale do końca życia będę kłamać, że mam lat 36, bo dziewiątka się wyjebała, najebana po electro i straciła uzębienie. Nadchodzi zmierzch mojej trójki. Za rok nastąpi jej zaćmienie. Zmutuje w czwórkę. Którą od tyłu posuwać będzie zero.