Bartek Fetysz

"(...) Traktuję pisanie jak załatwianie się. Interesuje mnie tylko proces produkcji. Jak już wyprodukuję, a nie jestem z tych, co lubią długie posiedzenia ani przed kompem, ani na sraczu, to wrzucam w sieć/spuszczam wodę i cześć Tereska. Kto normalny przygląda się potem własnej kupie albo chce o niej dyskutować? Było, minęło, spłynęło (...)".

"(...) Wmówiono nam, że jak kocha to bije, że w ogóle najmocniej kocha jakiś skurwiel, którego gloryfikuje się nazywaniem go bad boyem, bo wygląda jak amant i zawsze ma skórę, furę i komórę i jaja ściśnięte w Levisach 501-kach. Belmondo. Ino padać na kolana albo jakoś efektownie mdleć publicznie. Bo jak taki kwiatka przyniesie albo kupi bilet do kina to jest to powód do całkowitego oszatanienia, euforii wszystkich kończyn (...)".

"(...) Laura, #polishgirl, leci na wakacje z przyjaciółmi i chłopakiem i zostaje zauważona przez włoskiego ogiera, Massimo, z kutasem po kolana, który w willi swojej ma jej obraz, wszak jest ona dziewczyną z jego snów. W tle brakuje ino Just 5 i "Kolorowych snów". Albo innej podrzędnej piosenki w rytmach disco-YOLO. Porwana przez Penissimo, zakochuje się w swoim oprawcy, który jak Cię wyrucha to wyzioniesz ducha (...)".

"(...) Ostatnio jedna z Czytelniczek zapytała mnie jak sobie radzę z hejtem, bo ona też by chciała pisać, ale nie jest odporna na mowę nienawiści. Odpowiedziałem, zgodnie z prawdą, że mnie nie lubią tylko ludzie głupi. I że życie jest jedno i albo je przeżyjesz albo zdechniesz żałując nie życia za życia (...)".

"(...) Droga Pani, wiem, że depresja ma wiele twarzy i każdy ma swoją. Postanowiłem napisać do Pani list i zdradzić, jak w depresji żyją ludzie tacy jak ja. Zwykli. Bez wysokich budżetów i sponsorowanych wycieczek, w trakcie których piszemy książki ozdobione licznymi patronatami medialnymi, bo przecież wiadomo, że chodzi o sprzedaż (...)".

"(...) Każdy, kto pracuje w mediach, chce się nabić na obiektyw i doznać zapłodnienia chwilową popularnością. W ten sposób w dzisiejszych czasach mierzy się swoją wielkość. Nie linijką, jak członka w chwale, ale ilością publikacji, polubień i zdjęć. Popularność to natychmiastowa inseminacja, ciąża instant, zalana artykułami w prasie, ewentualnie na portalach plotkarskich. Artysta gotowy. Wystarczy włożyć w formie sprasowanego płodu do wody i już nabiera wybrzuszenia, nóżki, rączki, brzuszek, japa rozdziawiona, spragniona poklasku i sławy. Celebryckie pisklęta (...)".

"(...) Klamka zapadła, idę pod nóż. Robię przeszczep włosów. I ja, największy cienias pod słońcem jeśli chodzi o krew, rany cięte i kłute, nagle stałem się Janosikiem i nic nie było mi straszne. Wiedziałem bowiem, że albo pod skalpel, po męsku, albo w wieku lat dwudziestu pięciu będę wyglądał jak Jan Maria Rokita. (...)".

"(...) Rafał M. został parę lat temu Misterem Polski, robił brzuszki, absy, rzeźbę tricepsa, bicepsa, nerwów moich i cudzych, malował paznokcie dziewczynie, potem reklamował kolekcje odzieży targowej oraz bieliźniarskiej i pokazał światu brata i ojca, z którymi z kolei reklamował garnitury. Z bratem pokazał się nawet nago, jak w koreańskim pornolu, wypikselowany, ale to ojca dziewczyny chciały gwałcić i był bunt i wrzask, pas cnoty od syna dla taty. Potem były sesje, światła, kanapy. Obstawiam, że niedługo, niebawem, w jakimś magazynie zatrudnią właśnie ojca Maślaka, a potem nawet i brata. W końcu co zupa grzybowa to nie jeden maślak (...). 

"(...) Czy Wy też tak macie, że w pewnym wieku, wracacie muzycznie do jakiegoś dziwnego podziemia? Bo ja na przykład pisząc ten post słucham albumu "Conditions" The Temper Trap, który chyba był modny tylko 15 lat temu, rok przed moim wyjazdem do UK, a potem przestał, chociaż wiodące single są wciąż mega. (...)".

"(...) Nie każdy musi być fit. Jedni przyjmują 210 kilo na klatę, inni pączki. Ja wciągam cztery bez mrugnięcia okiem. Kiedy zadzwonili z kolejnej siłowni z pytaniem, czy pojawię się na treningu, powiedziałem z udawanym szlochem, że niestety, ale Fetysz wyzionął ducha, zatem proszę więcej nie dzwonić, bo my teraz w żałobie. Zrozumieli (...)".

"(...) Rok 2013, tydzień do świąt. W beauty, czyli w kosmetykach i perfumach, gdzie wówczas pracowałem jako asystent managera, to najlepszy i najgorszy czas. Pieniądze lecą z nieba, tylko je pakować, ale pic polega na tym, że wszystko w tej grze jest na czas. Każdy się oczywiście  spieszy, prezenty na ostatnią chwilę, a ty liczysz straty, bo masz tylko dwie ręce i dwie nogi, taka z ciebie indyjska bogini czasu - Kali, jak z paluszka obwarzanek. Nie wyrabiasz się, a klienci odchodzą. Pakuję przy kasie prezent numer 12876 i kątem oka widzę Abdullaha (...)"

"(...) Gdzieś widziałem mural z napisem: „Najbardziej uciemiężona jest czarna kobieta”. Dlaczego zamiast celebrować swoje piękno, swoje naturalne włosy prostują albo tracą z każdą nową treską czy peruką? I noszą te dziewicze czapki przez cały rok, po co? Żeby dorównać europejskim, białym, kanonom piękna. Bo całe życie im mówiono, że ich naturalne włosy to filc, brzydota. Wczesna Beyonce też się wciąż wybielała na zdjęciach. W pierwszych kampaniach wyglądała jak latynoska Jennifer Lopez. Czy ktokolwiek widział Michelle Obamę w afro? (...)".